nonfiXe

Stop Assad! No more killing in Syria - a petition from Avaaz

2012-01-12T13:03:00.000-08:00

Just signed a petition and accordingly sent an email to Russian's president, Mr Medvedev, to stop Syria's bloodshed NOW. Think it is time the world's leaders come to understand that they are there for us instead of vice versa. Should you want to join the petition, here is the link.

Dear Mr Medvedev,
As you probably acknowledge by now: Ancient oppressive politics are past time. People, individuals, have become mature, independent and are connected. We, the people of the Earth, will no longer accept slaughter, oppression or slavery. Nowhere on this planet. We are perfectly capable of deciding for ourselves what is right. Our leaders need to be our servants and good democratic guides.
If not we will topple them. Just like that, without violence - we are fed up with violence - but stronger then any dictators' army. The killing in Syria has to end NOW. The regime of Assad needs to be prosecuted for its crimes, and it will with or without other politicians' consent. Russia's leaders too will encounter the power of the people, soft, persistent and effective. Do not chose the wrong side. Wishing you all the wisdom and humanity required for your job

Sincerly, Caro Sicking

image: Avaaz.org Arrest Syria's torturers

###

De Verloren Zoon

2012-01-09T13:29:00.000-08:00

Jeroen Bosch schilderde de Verloren Zoon rond 1500. Joost zocht zijn schildersroots rond 1965 rondom hetzelfde thema. Vandaag kwam onze Verloren Zoon thuis. Hij had olifanten bereden en was ervan af geworpen, zo'n 3 meter naar beneden. En toen weer omhoog geklommen, op de rug van de gigant. Hij had tijgers geaaid en meisjes getemd. Meisjes met wie hij een balanceer act opvoerde voor een goed betalend publiek.
De Verloren Zoon kwam thuis als een overwinnaar van wel getrimde koningspoedels met de geur van circusstallen in zijn neus en haar. Hij blaakte. Zelfvertrouwen zwol in de getrainde biceps. Voor hem geen grenzen. Niet meer. Nooit meer. Hij had een poot van de tijger gekregen, dociel, met grote bruine ogen in de oranje met zwart gestreepte vacht, flonkerend waren die ogen, en gevangen in de kooi van de menner. Flonkerend zijn ook weer de ogen van de Verloren Zoon, gevangen in de kooi van regelgeving die zegt dat hij hier niet mag zijn. Hij laat zich niet meer vangen. Hij is vrij.
Wie zegt dat Jeroen Bosch een zwerver schilderde, heeft het mis. Bosch schilderde een vrij man. Joost ook. Joost is de opa van de Verloren Zoon die hij nooit gekend heeft.

afbeelding: detail tekening De Verloren Zoon, Joost Sicking

###

Komen in blauw, gaan in rood

2012-01-04T07:20:00.000-08:00

Gisteren moest mijn auto gekeurd worden. Een Peugeot van bijna 20 jaar oud die in mijn ogen de fijnste auto ter wereld is, snel, wendbaar, klein van buiten, groot van binnen. Het is de tweede auto in ons huishouden en, ondanks mijn voorkeur voor de kleine blauwe rakker, gebruiken we het beestje nauwelijks nog zelf. Kinderen met rijbewijs, vrienden en familie rijden er in rond, parkeren verkeerd, overschrijden snelheidslimieten. Kortom, een deelauto avant la lettre waar velen plezier van hebben.

De garage belt terwijl ik met mijn broer en zijn kinderen de honden uitlaat in een waaierig bos met plassen als vijvers op het zandpad. Mijn neefje van zeven laat zich net lachend vallen in de zuigende modder. 'Ooit komt er een eind aan,' zegt autodokter Wim droog. Iets met een doorgeroeste linkerbalk - er zit een gat in de bodem - en nog wat mankementen. Teveel om op te noemen eigenlijk en teveel ook om nog te repareren in termen van hoeveel investeer je in een oude auto.
We laden de honden en kinderen in de andere, eerste, auto voordat een van die vervaarlijk zwiepende en krakende takken op hun hoofd kan vallen. Natte vachten en hete adem walmen tegen de ramen terwijl de modder van de laarzen langzaam droogt op de bekleding. Mijn broer baalt nog meer dan ik. Hij heeft tenslotte de afgelopen twee maanden in dat Peugeotje gereden en is er aan gewend geraakt. 'Hoe moeten we nu terug naar huis, Pap? vraagt zijn dochter angstig.

'Krijg ik nog iets terug voor die auto?' 'Maak je geen illusie,' zegt Wim. 'Die Volvo daar, is helemaal goed en die verkoop ik voor tweehonderd Euro. 'Tweehonderd?' Mijn broer wordt wakker. 'Mag ik er een stukje in rijden?'
Een uur later is hij de eigenaar van 'Meneer Bob', zoals de kinderen de bak noemen.
Mijn nichtje is opgetogen over het avontuur: 'We komen in een blauwe auto en gaan terug in een rode' 'Ja,' antwoordt mijn broer, 'en als deze gekeurd moet worden, ruilen we 'm gewoon om voor een gele.' Hij grijnst er nogal cynisch bij. Gek dat het goedkoper is om een andere auto te kopen dan om je eigen auto te repareren.

'Door het fietsenplan van mijn werkgever is het voor mij voordeliger om een nieuwe fiets te kopen, dan de oude naar de fietsenmaker te brengen,' oppert een vriend wat later. Hetzelfde geldt voor computers, tv's, frituurpannen in december, voor winterjassen waarvan de rits vastgelopen is. Kortom, kopen, kopen, kopen om te bezuinigen.

###

Alles kan anders zijn #WatdeHel!

2012-01-03T17:30:00.000-08:00

Ik wil schrijven. Waarover? Doet er niet toe. Michel Seuphor zei het me twintig jaar geleden al. ‘Je bent er klaar voor’.
Het verhaal over de Jasmijn Revolutie wordt steeds rijker en dringt zich op. Nog niet helemaal klaar voor de eerste zin. Het is een verhaal als een Amaryllis, alles zit in de bol en je ziet de bloem groeien. Iedere dag, ongeduldig om te bloeien. Het duwt zich naar voren, gaat alles beheersen, steeds houd ik het tegen. En, ben er voortdurend mee bezig. Wie is die vrouw? Die NL journaliste die de verkiezingen in Tunesië gaat verslaan? Is ze vrijgezel? Minnares van een getrouwde man? Dat was ze. Nu lijkt ze meer op een echtgenote met een zoon? Dan krijgt de man ook meer karakter.
Verhalen trekken door je hoofd als het leven. Alles kan anders zijn.
Tot de eerste zin. Dan wordt het bepaald. Dan is het.
Woorden zetten de zinnen, componeren de betekenis en ineens staat alles zwart op wit, terwijl het ook wit op zwart had kunnen zijn. Of rood op groen. Whatever. Ineens is het voorbij, want de belofte is opgesloten in iets vasts, concreet. Er is een begin en een midden. Er is een einde. Kut.
Wat begon als een ontdekking is een vaststaand feit geworden. Woorden, zinnen, opvolging, compositie, allemaal leggen ze vast. Een revolutie begint met hoop. Hoop op een betere wereld, op een beter leven. Dan komt er een constitutie, de ijzeren grondwet en zodra die is geschreven gaat het leven gewoon door, tot de volgende revolutie. De grandeur zit in de revolutie, in de Hoop, in de wanorde waarin iets kan worden wat nog niet is. Frank zou zeggen: deconstructie, ontregeling. In de chaos vindt de mens zijn/haar ( sociaal gewenste /, ben tenslotte een vrouw) raison d’être. Het ongeschreven verhaal is de wildcard. Want alles kan anders zijn.

###

Fictie: wel zo eerlijk

2011-12-21T06:59:00.000-08:00

Wat is waar? Hoe weet je in godsnaam nog of iets waar is? Ik bedoel, echt gebeurd!

Gisteren stuitte ik tijdens deskresearch over Tunesië op een nieuwe, andere versie van het verhaal dat de Arabische Lente ontketende. Ik wil er een boek over schrijven, over dat land, een roman. Het zit al helemaal in mijn hoofd, maar ik heb meer informatie nodig om te kunnen spelen met de verhaallijn en diepte aan te brengen.

De reden van het boek is om een genuanceerd verhaal over Moslims te schrijven. Het moet nu onderhand maar eens afgelopen zijn met de Islamofobie. Niet dat een roman van mijn hand de wereld zal veranderen, maar misschien helpt het iemand van zijn of haar vooroordelen af.

Tunesië heeft een goed landschap voor zo’n boek, een rijke geschiedenis, een goed opgeleide grote middenklasse, tot voor kort bloeiend toerisme en: Hier begon de Arabische Revolutie.

Ik ben er geweest terwijl tanks en geweren strategische gebouwen in Tunis bewaakten. Heb de steppen gezien en de olijfbomen, gepraat met vrouwen die 5 TDN per dag verdienen, gediscussieerd met nachtportiers over politiek. Ben er beroofd en gekoesterd tijdens de week vóór de eerste democratische verkiezingen. Ik heb vrienden die daar wonen of er vandaan komen. Ik heb het land gevoeld en geproefd. En ik wil er naar terug.

Gisteren zocht ik op internet naar de politie agente die Mohammed Bouazizi in zijn gezicht zou hebben geslagen. Een klap die de wereld veranderde en de groenteverkoper aanzette tot zelfverbranding. Wie zou die heks zijn, die zelfvergenoegde onderkruipster van de macht voor wie het dragen van een uniform voldoende legitimatie was om mensen te onderdrukken en vernederen?

Het duurde niet lang of ik had haar gevonden: Fayda Hamdi. Een camera volgt de fragiele, licht trillende vrouw van middelbare leeftijd met een hoofddoek. Ze heeft niet geslagen, zegt ze. Ze heeft vier maanden onschuldig in een cel in Gafsa gezeten. De rechtbank sprak haar vrij. Sterker nog, een vakbondsman met de naam Lamine al-Bouazizi, komt er rond voor uit dat de klap in het gezicht, en het verloop van het incident tussen haar en de groenteverkoper een verzonnen, in 1 uur tijd in elkaar gedraaide, publiciteitsstunt was.

Mag dat? Mag je een vrouw offeren omwille van een hoger doel? Mag je een verhaal larderen met details waarvan je weet dat deze het bloed van de menigte doen koken?
De timing was in ieder geval perfect. Lamine en zijn vrienden voelden uitstekend aan dat het deze keer wel eens raak zou kunnen zijn en toute la Tunisie in opstand zou kunnen komen. In de afgelopen 23 jaar die de levensspanne van het regiem Ben Ali vormen, zijn velen gedood, gemarteld, gevlucht, in hongerstaking gegaan of hebben het ultieme verzet gepleegd door hun eigen leven te nemen.

Het verhaal zoals het in de wereld is gebracht, had ook waar kùnnen zijn. Het werd herkend door eenieder die op de hoogte was van de misdaden van de dictator en zijn entourage. Ben Ali was meer maffia baas dan president. Zijn vrouw Leila Trabelsi was meer aasgier dan first lady.

Een vriendin zoekt contact via de chat: ‘Ik heb je stuk gelezen over Tunesië. Alles wordt georkestreerd dus, ook de "zwakke"oppositie. Je neemt geen stelling voor of tegen dit gedrag?’ ‘Nee, ben er niet uit. Aan de ene kant vind ik het walgelijk om zo te manipuleren. Tegelijkertijd is het doel wel goed. Heiligt dat de middelen?’ reageer ik. ‘Gek dat we aannemen dat de bad guys dit soort dingen doen en niet de good guys,’ zegt ze. ‘Wat ik interessant vind, is hoe een verhaal de wereld kan veranderen, en idd door bad & good guys wordt gebruikt.’ ‘Wat is nog 'echt' tegenwoordig, wat kun je nog geloven?’

Een dilemma en een vraag. Het dilemma luidt: Heiligt het doel de middelen? Hierop moet ieder steeds weer zichzelf bevragen. De vraag: ‘Wat kun je nog geloven?’ is van andere orde. In een wereld waarin iedereen met een mobieltje reporter is, zijn gidsen nodig. Journalisten die zowel hun eigen subjectiviteit – door welke bril bekijk je de wereld om je heen - als hun bronnen vrij geven, zodat de lezer zelf kan bepalen welke conclusies hij of zij wil trekken. Niet eenvoudig.

Daarnaast blijkt de kracht van verhalen. Een goed verhaal op het juiste moment kan de wereld veranderen. Extra reden om die roman door te zetten – en dat wordt fictie, wel zo eerlijk.

Afbeelding: Straat in Tunis op een doordeweekse dag

###

ANP: ' Wat de Hel!' Roman die verschijnt op 151111

2011-11-11T10:34:00.000-08:00

15 november verschijnt roman 'Wat de Hel !'
Vandaag 16:56
Dit is een origineel bericht van Van Empel Woordwerk B.V.
Dinsdag 15 november verschijnt Wat de Hel! een nieuwe roman van Caro Sicking bij nonfiXe puB's.

De 1e zin:

Ze wierp zandbergen op waarin mijn voeten wegzakten om mijn lichte tred te verzwaren, om me te ketenen aan de aarde waar ze zelf niet van los kwam. Ze bouwde muren om me tegen aan te laten lopen. Hing lampen laag zodat ik mijn hoofd stootte. Ze temperde mijn enthousiasme om me te beschermen tegen teleurstellingen. Vanaf de dag dat ik geboren werd, de eerste dag in het jaar waarop de zon scheen over de vlakke stad tussen twee rivieren, waar geen muziek gemaakt werd, geen stoel getimmerd, geen sla verbouwd, de stad waar niets gemaakt werd, maar waar de mensen zich lieten betalen voor het doorschuiven van de arbeid van anderen, bereidde Ma me voor op het ergste: leven.

De 5371e zin:

De mensen in deze zaal willen niet aan hun verleden herinnerd worden. Ze lezen het in elkaars ogen. Ze ruiken de geur van vernedering en heimwee in de jassen die dichtopeengepakt in de garderobe hangen. De angst om teruggezonden te worden is nog knapperig als vers brood. Niet nadenken over je afkomst, vergeten dat je naam in dit land asielzoeker is. Een asielzoeker is alleen dat, een in waarde gedaald mens op zoek. Een asielzoeker is nooit een dokter of een bakker. Een asielzoeker roept medelijden op of afkeer. Aan een asielzoeker vragen mensen niet: 'Hoe gaat het?' Nee, mensen vragen: 'Waar kom je vandaan?' Niet nadenken over wat je verloren hebt, onderweg naar dit paspoort. Je niet afvragen of het 't waard was. Wat is een leven waard als de wortels geen aarde voelen?

Daartussen speelt het verhaal van drie vrouwen wier levens met elkaar verstrengeld raken hetgeen leidt tot surreële gebeurtenissen die in het echte leven niet zouden misstaan. Met als kernvraag: Kan een mens zijn eigen lot bepalen?

Lisette, 84 jaar, heeft zich lang staande gehouden door te vergeten. Haar ongelukkige huwelijk en gemiste kansen zijn versluierd geraakt in de mist van haar brein. Door de ontmoeting met de Nigeriaanse Samya besluit ze om haar leven onder ogen te zien.
Samya is verstrengeld geraakt in het web van nietsontziende mensenhandelaren en probeert te ontsnappen aan gedwongen prostitutie.
De dochter van Lisette, een succesvolle nieuwslezeres van gecensureerde berichtgeving, komt in gewetensnood en moet kiezen.

Hoofdstuk 1 kun je lezen op nonfiXe. Wat de Hel! is te verkrijgen bij iedere boekhandel.

Bespreking door Atty van der Meulen op haar blog Een warme deken

ISBN e boek 978.94.90665.005
ISBN gedrukt exemplaar 978.94.90665.036

Auteur: Caro Sicking, Tilburg, 1963
Omslagontwerp en binnenwerk: Emil Hüsstege
Redactie: Frank van Empel

Wat de Hel! is een uitgave van nonfiXe puB's

Van Caro Sicking verscheen eerder bij nonfiXe puB's: NIN, haar debuut roman. De schrijfster studeerde af in de Nederlandse taal en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Zij leeft overal en werkt vooral vanuit Vught.

Een foto van dit onderwerp is (rechtenvrij) beschikbaar op ANP Fotonet (www.anp-photo.com) en zichtbaar op www.perssupport.nl.

Links:
http://www.nonfixe.nl
Wat de Hel! thuisbezorgd

Uitgever: nonfiXe puB's, Frank van Empel
mobiel: 06.54.77.42.81
vaste lijn: 073-26.00.224

e-mail: frank@woordwerk.net

###

The Earth's solution to climate change

2011-11-04T18:28:00.000-07:00

Today's trip to Enkhuizen - bathing in November! sun - felt like a holiday, but as a matter of fact, was a visit to our good friend Eddy Wijnker who started a company to battle climate change the most simple way: GreenSand
Eddy, Mr Sandman we call him, went on retraite to China some years ago where he found the greyish and ample available rock that eats carbon dioxide. Especially when it is crunched the stone absorbs lots of greenhouse gas.
Surprisingly this discovery led him back to the Netherlands, to Professor Olaf Schuiling who has been researching olivine (the name of the stone) and who found out that olivine can very well be the Earth's solution to one of today's largest problems: climate change.
Just crunch it and mix it with ordinary sand; for the garden, on the pavement, at the beach, on a playground... Simple & cheap
Mr Sandman mixed science with enterpreneurship and mingled sand with olivine, breaking his back carrying loads of it around trying to convince builders, gardeners and ordinairy people of the benefits.
This week it seems he got his right. Sir Richard Branson, CEO of Virgin, nominated Professor Schuiling together with nine other innovating companies for the Virgin Earth Challenge and committed to supporting them in growing from niche to mainstream, because the innovation is so simple and so good.

###

Wat de Hel!

2011-10-27T01:11:00.000-07:00

Wat de hel! speelt zich af in de nabije toekomst in een samenleving die veel weg heeft van het Nederland van 2011. Het systeem is allesbepalend voor de levensloop van individuen.
Drie vrouwen verzetten zich tegen de heersende cultuur en doen een poging te ontsnappen aan hun lot.

Lisette, 84, dement, geestig en avontuurlijk, kijkt anders naar de wereld dan de meeste anderen. Ze gaat de strijd aan met dementie.
Haar dochter, een nuchtere succesvolle nieuwslezeres gaat op zoek naar Lisette als die weggelopen is en maakt een maatschappelijk ongewenste keuze.
De derde vrouw is Samya, uit Nigeria. Ze is naar Nederland gebracht door vrouwenhandelaren, ontsnapt en komt in de verwarrende wereld van asielzoekers terecht.
De levens van de vrouwen raken in elkaar verweven wat leidt tot surreële gebeurtenissen, waarvan sommige op waarheid berusten.

Van de personages is Samya naar voorbeeld van echte vrouwen getekend. Caro Sicking heeft vijf jaar gewerkt met uitgeprocedeerde vrouwen en kinderen, waarvan een aantal slachtoffer van mensenhandel was.

Eerste zin Wat de Hel!
‘Vanaf de dag dat ik geboren werd, de eerste dag in het jaar waarop de zon scheen over de vlakke stad tussen twee rivieren, waar geen muziek gemaakt werd, geen stoel getimmerd, geen sla verbouwd, de stad waar niets gemaakt werd, maar waar de mensen zich lieten betalen voor het doorschuiven van de arbeid van anderen, bereidde ze me voor op het ergste: leven.’

Hoofdstuk 1 lezen? Klik WdH hfdstk 1

Uitgeverij: nonfiXe puB’s ISBN e-book: 978.94.90665.005 (€ 4,95) ISBN hard copy: 978.94.900665.036 (€ 13,50) Oktober 2011
Auteur: Caro Sicking Vormgeving: Emil Hüsstege Redactie: Frank van Empel

Een greep uit eerdere publicaties van Caro Sicking:
Nin, novelle, 2010.
Verhalenbundels: ‘Thuis’, ‘Ontmoeten’ en ‘Ontdekken’ met Frank van Empel
Monografieën van diverse beeldend kunstenaars.
‘Beleef 2030, 4 toekomstscenario’s voor de energiewereld’, met Frank van Empel
Redactie van diverse tijdschriften, waaronder muziekblad Mixed Magazine.
Websites, ondermeer: www.nonfixe.nl en www.ecolutie.nl

nonfiXe
De naam nonfiXe verwijst naar ‘niet gefixeerd’ ofwel ‘niet vastomlijnd’. Alle vormen van expressie kunnen onder de titel nonfiXe een thuis vinden.
nonfiXe werkt samen met vrienden uit de hele wereld om de kracht van verschil uit te dragen. Het is een podium, website, uitgeverij, studio, atelier waar verschil gekoesterd en geweldloos verzet tegen alle vormen van onderdrukking gepropageerd wordt.

Studio nonfiXe richt zich op muziek en film. nonfiXe puB’s maakt papieren en e-uitgaven.
In al haar variatie richt nonfiXe zich op expressie en op mensen.
www.nonfixe.nl is zuster site van Ecolutie

Andere fragmenten uit het boek, al dan niet geschrapt, zijn te vinden onder de werktitel:’ Samya, verkocht’ op nonfiXe.

From Libya in fear

2011-10-24T04:19:00.000-07:00

Underneath post was deleted from this blog after requests from Libyan Freedom Fighters and their supporters. Now Libya is free! The text explains on the worldwide anxiousness for people in hazardous situations and how others - strangers - look out for them.

Finally there is news from Tripoli tweeters again. They are still alive and one of them found his way to the Internet once more. For his friend things are rough, he is still in silence but living. Twitter is blazing with relief. ‘I have a lot to say, but I’ll be back later,’ the message aired some 13 hours ago after weeks of silence. So we wait, one eye on the timeline, praying for good news from people we’ve grown attached too and hoping for sincere reports on the situation in Tripoli.

Apart from relief, there is doubt to be read in tweets of some followers, the struggle between heart and head, is this really Abukhit, or did someone hack his account? It wouldn’t be the first hoax. Liliane Khalil writes in Duped! Who is Operation Libya? how she was conned into donating (and asking others to donate) money for a Libyan that did not exist: ‘Further investigation today has led me to conclude that there was never a Khalid Alghirani, a Zainab, a Mohammed, or a cousin Abdul Basit. In fact, the funds raised by Operation Libya have most likely went to the pockets of a criminal who was successful in duping me and countless others who gave far too much trust to a single Twitter account.’

Further on in the article Liliane Khalil reaches the same conclusion like I do: There are criminals trying to counterfeit every where, but this does not mean that there are no Khalids, Zainabs, Mohammeds and Abduls in Libya who need support from the outside world, from us.
The freedom tweeters don’t ask for any funding. They ask for the world to see what is going on in their country. They cry for peace and liberty. Any person demanding peace and liberty has a right to be supported. The Tripoli guys earned that right starting the beginning of the Libyan revolution.
If anyone stole the reviving account, we’ll find out soon enough. Now we eagerly watch our timelines for his and his friend’s messages, wishing them health and safety, supporting them from miles away, in thoughts, blogs and tweets.

nonfiXe on Libya and her freedomtweeters:
March 6 2011
To all anonymous repliers, March 23 2011

All names and personal information are deleted from this blog on May 8th 2011

###

Looking for the man from Tripoli

2011-10-24T03:57:00.000-07:00

The article underneath was deleted after several requests from Libyan Freedom Fighters and their supporters. Now Libya is free, no more fear!
Since the text shows how social media functionned and how afraid but brave ordinary civilians were, we publish it again.
The tweep from Tripoli survived Gaddafi's crackdown on his own people and is a celebrated blogger by now.

Recently I encountered a guy on twitter. His name: I promised not to tell. He was an IT specialist from Tripoli, Libya. He has a profile on Linkedin that says: 'Seek an IT professional position utilizing my experience: Managing a Microsoft environment, servers & remote sites.' Currently he was working as IT consultant, in Libya. My man from Tripoli looked like any ordinary guy, a bit bald, somewhere in his thirties. He had few connections and was outside my network according to Linkedin. His tweets were about daily life and death in the Libyan capital and beyond.

Soon this unknown guy, who seemed sincere in his messaging, became a looked for informant, a close by insider on the revolution in Gaddafi country. His braveness and his fear expressed in 140 signs talking about his toddler, about shooting in the street, disappearing friends and troubled connection, compelled admiration.

His bio reads: ‘Freedom fighter. My goal is to make a positive difference whenever, wherever and with whoever I can.’

Now he disappeared; all of a sudden no more TripoliTweets ran through my timeline. Maybe the connection broke down…

Then I checked his account. It has been taken over by another. The bio stayed the same. Who the fuck is this? Are they the good guys or the bad ones? How come they just take over the man from Tripoli’s account and his followers without making an announcement? Without explanation, without any reference?

My concern over my new Libyan friend made me google him again. His twitter account connected to linkedin says he did not tweet once (!) though he did the first time I looked him up. The accountrobber on the other hand twittered over 10.000 messages and appears to be followed by Nick Kristof, which is a recommendation in my eyes. But Kristof followed the man from Tripoli as well, maybe he too is conned into following like I am - Just looking at the picture, not at the name attached -

One of the first google hits for the missing Tripoli tweeter came from the US, Kansas. The blog quotes a tweet from the Tripoli freedomtweeter I missed: ‘i just found out that a close friend is with the regime. i was talking freely with him. there is a seizure possibility.’ It was posted March 4, two days ago.

The blogger writes that unconfirmed news is that the tweeter's body is found dead after torturing in a Tripoli hospital. He too wonders who/what the new name on the account is.

Now we are in the dark, about the brave man from Tripoli who has a family to take care of, about other daring reporters from inside Libya. We are in the dark over friends whose existence was unknown to us before the revolution. But with whom we feel connected because they shared their lives, their hopes, fears and thoughts with us. Mental cases like colonel Gaddafi think they can murder these people unpunished and without anyone knowing. We have to prove them wrong! Like my friend Mongi Farhani, filmer from Tunisia, said during diner tonight: ‘Politics of hate don’t work anymore.’

Mongi is right. Muammar Gaddafi will soon find out.

In the meantime I keep looking for my man from Tripoli, hoping the blogger from Kansas is wrong, wishing to see Libyan tweets crawling up my timeline again, soon, very soon.

All names and personal information are deleted from this blog on May 8th 2011
Original post March 6
###

De eerste wankele stap naar vrijheid - Verkiezingen in Tunesië

2011-10-22T11:29:00.000-07:00

Morgen zijn er verkiezingen in Tunesië, de eerste Arabische staat waar het volk in opstand kwam tegen dictator Ben Ali en de eerste waar gestemd gaat worden. De mensen in de straten van hoofdstad Tunis zijn vrolijk en vooral de jeugd is optimistisch.

Het is dan ook de revolutie van de jeugd en die is vastbesloten om nooit meer een dictatuur te accepteren. 'We weten hoe we ons moeten verzetten,' lacht de jonge facebook activiste Emna Dabbech. Ze weet nog niet op wie ze gaat stemmen, een week voor de grote gebeurtenis. Er zijn 116 partijen in het land dat 23 jaar geregeerd werd door één man en zijn entourage, Ben Ali.

Veel Tunesiërs praten voor het eerst in hun leven openlijk over politiek. En dat doen ze overal, op straat, in theehuizen, terwijl ze fetisjen der overwinning verkopen aan gewonde Libische vrijheidsstrijders die de hotels, terrassen, taxi's en ziekenhuizen van Tunis bevolken in afwachting van terugkeer naar hun inmiddels ook bevrijde land. De geest is uit de fles met wapperende vlaggen van vrijheid in beide handen.

Ondertussen worden ministeries en andere strategische plekken in de stad zwaar bewaakt door politie en militairen die met grote geweren achter prikkeldraad paraderen. Vreemde sfeer.

Tijdens de verkiezingen heeft Emna geen les aan de universiteit. Uit voorzorg zijn alle colleges afgelast. Voorzorg? Angst voor relletjes... Tunesië balanceert op de rand tussen nog niet beproefde vrijheid en nieuwe vormen van onderdrukking. Onder de opluchting is wantrouwen voelbaar. Bijvoorbeeld tegen de Islamitische partij Ennahdha (wedergeboorte) die naar verwachting een groot deel van de stemmen ophaalt. Zouden ze de Sharia willen invoeren? Polygamie toelaten? Sluiers verplichten? Ze zeggen van niet, maar zijn ze te vertrouwen?

Ennahdha is de beweging die zwaar is onderdrukt door het regiem Ben Ali. Leden ervan (ruim 30.000) hebben jaren doorgebracht in barre gevangenissen, zijn gemarteld en verminkt. Na vrijlating kregen ze geen werkvergunning en moesten zich meerdere malen op een dag melden bij de politie, zo vertelden mensen op het partij bureau in Kef.

Mensen die ergens tegen zijn, beginnen meteen een protestactie en gaan de straat op. Televisie station Nemssa moest het bekopen na uitzending van de film Persepolis, van Marjan Satrapi. Er zou een afbeelding van God getoond worden. Extreme Salafisten bekogelden het station met stenen en bedreigden de directeur. Media sprongen er boven op. Pas op voor de Islam! luidde de boodschap. Sommigen wijzen naar Ennahdha. Inderdaad zijn partijleden tegen de vertoning van dergelijke films. Maar ze ontkennen geweld te gebruiken om dat tegen te gaan.

Het dunne koord van de vrijheid is verstrengeld met bittere armoede en slechte publieke voorzieningen, zoals de vuilnis ophaaldienst, wegen, riolering en politie bureaus en staatsziekenhuizen die op instorten staan, de gewoonte der corruptie en eindeloze bureaucratie. Toeristen blijven weg in deze dagen van revolutie. Gelukkig zorgen 1 miljoen Libiërs voor wat inkomsten van hotels en restaurants. Waar weer tegenover staat dat prijzen van bijvoorbeeld melk stijgen, omdat het buurland zulke enorme tekorten heeft en alles opkoopt.

Kortom Tunesië heeft economische impulsen nodig, uit het buitenland. En dialogen tussen opponenten, in het binnenland. Tunesië moet zichzelf opnieuw uitvinden en zet morgen de eerste wankele stap door een afvaardiging te kiezen die de grondwet gaat (her)schrijven en vrijheden en verantwoordelijkheden definiëren. Geruststellend is dat geen enkele partij de absolute meerderheid kan halen. Concurrerende politici moeten dus met elkaar in overleg.

De eerste Arabische republiek die zichzelf vrijvocht, gaat weer voor met deze verkiezingen. Egypte kijkt, Libië kijkt, Syrië kijkt van achter de wurgende gordijnen die Assad om zijn volk geweven heeft, de wereld kijkt. Als het goed verloopt, is er hoop.

Foto's in volgorde: Man bekijkt partij affiches op een muur in Tunis, prikkeldraad voor een van de overheidsgebouwen, het hoofdkantoor van Ennahdha in Kef, vuilnis op straat, plattelandsvrouwen in de regio Bir Ali, nabij Sfax.

###

Yasmine Sun

2011-10-08T16:08:00.000-07:00

Too late to join the AB11, Arab Bloggers Conference, but in time to catch the hot Yasmine Sun, we leave for Tunis next Monday. Thirteen days before elections will be held between some 110 parties. Elections to form an assembly that will write the new constitution of Tunisia after 23 years of dictatorship by president Ben Ali. His regime was toppled on January 14th 2011.
These elections are an epreuve of democracy. Technical issues - 400.000 voters lacking a voter card - caused delay, but now it seems to really set off.

Tunisia was the first Arab country that rose against its' rulers and appears frontrunner as well on establishing new forms of government. While in Egypt the military SCAF (Supreme Council of Armed Forces) muffles the voices of the revolutionary, keeping bloggers like Maikel Nabil in prison for expressing their views and moving on in the tradition of Hosni Mubarak surpressing freedom with harsh whippings and bullits. While in Libya Sirte is under fire, in Yemen activists go on protesting under Saleh's siege, but, no doubt feel supported by the Nobel price for peace for Tawakul Karman and Assad from Syria keeps firing at his people, Tunisia is on the turn.

The small North African country with a population of 11 million people may become the David of the Arab world, beating Grabbling Goliaths in a non-violent way. At least, that is the good hope.

It was a small voice that spirited the Arab Spring, a Tunisian voice. Mohamed Bouazizi, 26 year old, whose name is now chanted in streets that are renamed after him, became the revolution's hero. Next to him are millions of Arab youngsters, fathers, mothers and wifes who shout out for their right to be free.

Chances are that Tunisia takes the lead once more into giving these voices a stage in the form of a transparent and representative democracy.

###

Arab Bloggers meet

2011-10-02T04:54:00.000-07:00

Tomorrow the third Arab Blogger Conference starts in Tunis, in the science center that stretches along the re(volution)new named boulevard Mohamed Bouazizi. Excitement sparkles out of the tweets of the attendants, meeting each other at various airports, apologizing for travelling first class, or getting stuck in traffic and missing planes.

The website of AB11 states: 'As Heinrich Boll Stiftung and Global Voices Online - the initiators - are convinced that it is important to further support initiatives of the Arab Blogosphere and provide Arab bloggers with the space to strengthen their impact on society, amplify silenced voices and add diversity to the field of information and activism, the two organizations will organize the Third Arab Bloggers Meeting (AB11) during 3-6 October 2011 in collaboration with Nawaat de Tunisie. As with AB09, AB11’s overall objective will be to enable face-to-face exchange, and to coach bloggers on how to leave their imprint on the international blogging sphere, make their voices heard, and to organize online and offline campaigns to pressure governments to stop censorship and restricting freedom of expression as well as build the mechanisms for debating transitional democracy, transparency and governance strategies.'

This is just the thing needed to prevent countries from falling back into dictator's hands and free other, still under some grabbing and choking thumb, nations.

Last Thursday, September 29th, Arnout van der Lynden spoke at Clingendael, The Hague, on the Arab Spring. He expressed a pessimistic point of view with regard to real change as oppressors have the habit of following up on each other. Mr Van der Lynden, who is an eloquent speaker very familiar with the North African region, however did miss out on the influence of bloggers and tweeps, organizing and empowering as we speak.
Because through freedom of expression that cannot be stopped anymore, not by guns, not by whips or chains, a freedom that virusses the world, democracy 3.0 will enter the global community that joins efforts over borders, across religions, in different tones and rythmes, and will not be stopped anymore. The checks & balances are in the mass, transparency and openness are forced by this mass in chainreactions.

If you are on twitter #AB11 will keep you posted on the conference in Tunis, starting Monday 3 October until the 6th.

While writing this, the Egyptian blogger Maikel Nabil detained by the military for his daring views, enters his 41th day of hungerstrike inside prison. Maikel Nabil just turned 26 and is - again - fighting in a nonviolent way for freedom of speech. The attendants of AB11 and all of their supporters will have to use their virtual pens for him, and for Egypt (!) And they do. Let's work together to become the free men and women we are by birth, no matter where on the planet that event happened.

Image: poster of the film Al Sharara on the beginning of the Arab Spring in Tunisia. The movie by Mongi Farhani was the opening of the Arab Filmfestival in Rotterdam (Nl) last September. Twice the public applauded during the show and rewarded the director with the Public Prize

###

From De Gruyter Fabriek & Everywhere Feet Touch Ground

2011-10-01T11:56:00.000-07:00

So there is a new office, since yesterday, the last day of September. It still is empty, but the ceiling is heigh and sun enters through the windows. It is small, but has nice neighbours and a good catering! People officing next door produce things such as books and websites, paintings and theatre productions or interior design. Together we inhabit the place. nonfiXe is going to participate, with paintings, films, music and stories of course.

De Gruyter Fabriek is industrial heritage - just watch the photo above - and retrofitted to suite creative businesses in Den Bosch. De Gruyter Fabriek used to produce hagelslag and all different kinds of household products from cleaning to cooking. A bit taggy, yes.
VIBA friends, Jan & Karel, become neighbours and we'll go on writing and publishing from there, as well as from here, as well as from everywhere (our) feet touch ground.
Been quiet for some time, but busy. Writing about the POWER programme of the EU and some other green stuff, preparing Wat de Hel! (roman) and some other exiting stuff that has to do with the Arab Spring. It'll come out soon.... for better or worse ;)

A middle-aged woman's portrait

2011-07-24T16:59:00.000-07:00

‘What do you think?’ she said to her second husband. Her gleaming eyes staring out of the window as if in a far distance, but the green leaves roofing an abundant tree stopped the view from reaching a stale grey sky she would not have given a second look. ‘The kids are grown up. They don’t need us any more.’ Her voice sounded as if she were begging, but he knew she was not. She was giving orders, hiding them in her tone of voice. Her proposal puzzled him. ‘Are you serious?’ The idea sounded completely insane and in a twisted way very attractive. ‘It is easy,’ she continued. ‘All we have to do is do it.’ One of the dogs climbed on her lap. Its tail swaying, eyes just as gleaming as hers. ‘She likes the plan,’ she said, pointing at the dog with her ringed finger. ‘You’ll never go through with it,’ he tried. And he wondered why he loved this woman so much. She used to be attractive, he mused, thinking about all the fights he started out of jealousy. Now he wasn’t jealous anymore. What was there to be jealous about? Even if she’d sleep with another man, he couldn’t care less. As long, he admitted to himself, he didn’t know the guy, ‘cause that would be painful. ‘Come on.’ She put on her seductive face from way back then. It looked pitiful to him. He saw the black marks of sleepless nights around her eyes, the thin lines bittering her mouth and the attempt of the chin to conceal its double. ‘Nobody will miss us.’ ‘We would,’ he answered. ‘You’d stop dying your hair and shaving your legs. I doubt if you would wear a bra ever again.’ ‘What’s that got to do with it?’ ‘Losing discipline.’ His voice smothered. ‘Look at you yourself,’ she shrieked. ‘You don’t shave more then once a week. You don’t even shower or use deodorant.’ ‘Let’s not argue.’ He was tired. He wanted to sleep. Why didn’t she stop? ‘I love you,’ he tried. Her eyes iced on him downsizing him until he felt like a midget in a winterstorm. ‘Stop that.’ He put his hand up in defence. ‘Don’t you dare and hit me!’ ‘I wasn’t going to hit you. I never hit a woman in my life. Why start now? Please, let us stop. Have a drink with me.’ He poured the wine. She swallowed hers and continued. ‘Think of it. Just think of it. Only you, me, and the dogs. No people. Never again people. We’ll grow our own vegetables and forget about the world.’ ‘Sounds appealing,’ he admitted, ‘in theory’. You won’t stand a whole week alone with me, he thought. It made him sad. He had given all he had, but it left him empty, his large body was empty, nothing but air keeping it. Suddenly he felt hungry. ‘Do you want to eat something?’ ‘No thanks’. She was checking her emails now and reading facebooks’ timeline. She didn’t look up to see his nose dripping. It dropped right on her dashboard. ‘Oh shit!’ ‘Sorry,’ he said and tried to remove the drop with his sleeve. She looked away, sought relief in the eyes of the dog that was watching her as if comprehending. He heard her sigh when he walked to the kitchen. No, you won’t last a week alone with me, he thought sadly. ‘Why don’t you do it, without me?’ ‘Without you? I can’t leave you. Who’d take care of you?’ ‘I can take care of myself.’ He started to become angry. ‘I’ve got some self-esteem left, you know.’ She smiled. He wasn’t certain how to interpret that expression of hers. ‘I want to do it together.’ ‘Why?’ ‘For old times’ sake.’ ‘Oh. I was afraid you’d say for love. Where has it gone, the love, our love?’ ‘Not again.’ ‘You owe me an answer.’ ‘I don’t owe you anything.’ The sharpness of her words quivered like a soldiers’ bayonet searching for its aim, it hit him on the forehead, he felt the pin piercing his skin. ‘I am sorry,’ she said. ‘That was rude. I didn’t… Suddenly she burst into tears. ‘What is it with me? Why is everybody looking at me, thinking I know the answers, why are they blaming me for their lives, and missed opportunities?’ ‘You are the mother.’ He bent over and tried to put his arm over her shoulder. She shook him off, looking wild and disorientated. ‘Not literally, but you behave like that. You tell people what to do, advise them, wrap your arms around them if they feel lonely. If you are good, you are goood! That is addictive. You captivate people with your attention and then, all of a sudden you let them go, tell them to leave.’ ‘Do I act like that with you too?’ He smiled. ‘I am used to it.’
‘He really pissed me off, you know. He wasn’t discussing politics. He was talking about our relationship. That is years ago!’ ‘He felt constraint by you, now he is looking for ways to get even with the past. He has to know why he left you. To assure himself it was the right thing to do. He feels he is still under your thumb.’ ‘Well I don’t keep him there. I never did.’ ‘You are a woman with strong convictions, that is not always easy for the other party. He needs to break up and breaking up cannot be done without scattering and damage.’ ‘He didn’t even listen to my arguments. He shut me up by saying that I never leave space for others’ opinions.’ ‘You have a sharp tongue.’ ‘Well I kept it to myself today. Even though I was stabbed in the back without a warning signal.’ ‘Let it go, let’s go to bed.’ ‘Will you leave with me?’ ’Yes, we’ll leave.’

Her youngest daughter was the first one to hear the news. ‘What about us?’ she asked. ‘What about you? All of you are leaving.’ ‘There will be no home to return to.’ ‘You can always go to your fathers’.’ ‘I have never lived there. This is my home.’ ‘This is just bricks and mortar.’ ‘My childhood was here. My room and my dogs are here. You are…’ The kid did not finish her sentence. She looked horrified. ‘You leave me alone! That is what you are doing. You don’t care. You put me in the world and now you don’t care!’ ‘I care,’ she tried unconvincingly. ‘About yourself you do. First you divorce Dad and then you leave us.’ ‘Stop it. Don’t talk to your mother like this.’ ‘Why not? What kind of mother are you anyway?’
‘He hates me.’ ‘Who?’ ‘Your father. He hates the guts out of me.’ ‘Well, you left him.’ ‘He claims he left me.’ ‘You know you made him leave. It was your scenario. He just played the part you wrote for him.’ ‘Is that how you see me? Manipulative, harsh and cold?’ ‘You can be,’ the girl admitted. ‘I am the only one who isn’t afraid of you.’ She smiled trying to soften her words. She hated to see her mother helpless like this. ‘I lost direction. Don’t know when or where, but somehow I lost touch with all of you and reality. Can’t feel you anymore like I did when you all were small children. I need a break, do you understand?’ The girl nodded, becoming her mothers’ mother at the moment, sixteen years old. ‘I think if you leave us now, again, you’ll lose my brother for ever.’ ‘And you?’ ‘Not me,’ she said trying to look brave and self-confident while the ground under her feet cracked. ‘I resemble you.’

image: Joost Sicking, marouflé on newspaper, 60x47cm 1965
###

Radio 2: Staatsomroep

2011-06-30T08:14:00.000-07:00

Altijd is Kortjakje ziek.
Ieder uur afgewisseld met het Wilhelmus op Radio 2

Vandaag is een wetsvoorstel aangenomen waarin voorgeschreven staat wat voor muziek Radio 2 moet draaien - 35% Nederlandstalig – Radio 2 is staatsomroep geworden.

Daarom deze voorpublicatie van drie korte passages uit Wat de Hel! Roman over drie vrouwen in 2015, als Nederland een repressieve samenleving is geworden. De regering van Mark Rutte verplaatst het verhaal naar vandaag en naar de werkelijkheid.

Nu al bemoeit Den Haag zich met de kleding van burgers, de boeken die we lezen en de muziek op de radio.
Op cultuur wordt bezuinigd, we moeten ons overal en altijd kunnen legitimeren, niet-Nederlanders worden gecriminaliseerd en als zondebok gebruikt en wat doen wij?
We leggen ons erbij neer. We leveren onze vrijheid, die van onze kinderen en die van anderen in met een beleefde glimlach. Nog even en we moeten asiel aanvragen in Marokko om vrij te kunnen zeggen wat we denken, te kunnen geloven volgens onze overtuiging, muziek te maken, boeken te lezen en schrijven, toneelstukken op te voeren. Nog even en we worden, net als elders in Wat de Hel! gebeurt, gechipt als honden, zodat de overheid kan zien wanneer we waar zijn.

Ik dacht dat ik fictie schreef toen ik aan dat boek bezig was...

Passage 1: Sleutelplicht

Op de hoek is een café. Onder het overkapt portiek staan mensen te roken. Ze voeren een verhit gesprek over een bericht dat kennelijk in de krant van vandaag stond: alle burgers moeten een kopie van hun huissleutel inleveren bij de politie. De huissleutel dient voorzien te zijn van adres, sofinummer en een vingerafdruk van de hoofdbewoner.
‘Het is voor onze eigen veiligheid,’ hoor ik een man met zware stem zeggen. ‘Ik heb niets te verbergen. Mijn sleutel mogen ze hebben. Komt ook van pas als ik mezelf per ongeluk buitensluit.’ ‘Waarom willen ze bij mij thuis binnen kunnen?’ antwoordt een zwaarlijvige vrouw. ‘Ik vind het geen lekker idee, een vreemde die zomaar je huis in loopt. Ook al is het dan politie.’ ‘Je zult er aan moeten geloven,’ zegt haar vriendin terwijl ze een trek van haar sigaret neemt. ‘Ten eerste kom je op een zwarte lijst te staan en betaal je hoge boetes, als je op 1 mei je sleutel niet hebt ingeleverd. Ten tweede is er geen maatschappij meer die je een inboedelverzekering geeft.’

Passage 2: Staatsomroep

Nieuwslezers beginnen een soort heldenstatus te krijgen. Wij zijn de gidsen van de gewone man die zich verstrengeld weet door een info jungle. Er zoemt zoveel informatie, blogs, actualiteiten, meningen, verborgen commercials door de ether dat het filteren van nieuwsfeiten weer een vak is geworden. Het ministerie van Informatie & Ethiek heeft ingegrepen en een nieuwsdienst opgericht. Mijn baas vergadert wekelijks met de minister.
Zeven jaar geleden begon ik als nieuwslezer en langzaamaan zijn mensen mij als expert gaan zien. Ik krijg zelfs brieven waarin me om raad gevraagd wordt. Het secretariaat van het ministerie beantwoordt deze, altijd in lijn met het overheidsbeleid. Net als het nieuws dat wij brengen. Het is een intelligent communicatie concept, steeds volgens dezelfde regels. Eerst berichten we over toenemende onveiligheid. We clusteren gewoon reeksen van overvallen, moorden en inbraken, zodat het de burger duidelijk wordt dat er iets moet gebeuren. Zodra de samenleving er rijp voor is, komt het kabinet met een wetsvoorstel om misdaad en terrorisme terug te dringen, zoals enige tijd geleden de Veiligheidswet. Die wet geeft de overheid meer bevoegdheden om burgers te controleren en zonodig preventief vast te zetten. Onlangs is hieraan de Sleutelplicht toegevoegd. Door onze uitzendingen hebben veel mensen al voor de verplichte datum hun huissleutel ingeleverd bij de lokale politie, zodat die snel binnen kan als er onraad is.

Passage 3: Censuur

Ik ga naar de redactie vergadering. Waar ik te laat kom. Niemand schijnt het op te merken, zo druk zijn ze in debat verwikkeld. Een collega loopt verhit de vergaderkamer uit. Iedereen schreeuwt door elkaar. ‘Dit gaat te ver! Propaganda voor een fatsoenlijk regiem, à la, de kachel moet branden, maar dit...’ ‘Doe normaal man, we leven in een democratie. De meerderheid beslist. Je kunt miljoenen kiezers niet negeren.’ ‘Het hemd is nader dan de rok... Eigen bloed in eigen aders... Wat voor uitspraken zijn dat?’ ‘Ze hebben een punt. We moeten onszelf beschermen.’ ‘Het zijn fascisten.’ ‘Dat vind jij.’ ‘Dames en heren, we hebben werk te doen,’ intervenieert hoofdredacteur Jan de Wit kalm. ‘Wie het niet bevalt, kan zich terugtrekken.’ Doodse stilte. ‘Wij zijn vanaf onze oprichting de nieuwsdienst van de democratie. Dat blijven we, ongeacht onze eigen politieke kleur. Als de Puristen het land mogen regeren van de kiezer, dienen wij de Puristen. Zo simpel ligt het.’
Ik voel een koude rilling, maak een rekensom: ‘Even luisteren kan geen kwaad. Neem geen overhaaste beslissing, denk aan Amelie, denk aan Ma,’ fluistert een stem in mijn hoofd. ‘Je leest alleen maar voor, het kan heus geen kwaad om even te blijven zitten en luisteren...’
Jan houdt een kleine pauze. ‘De nieuwe minister-president hecht groot belang aan goede communicatie, die eerlijk en oprecht op de mensen overkomt. Om de juiste mensen op de juiste plek te hebben, zullen we allemaal opnieuw naar onze functie solliciteren.’ Nog voor het gemor hoorbaar wordt, heft hij zijn hand. ‘Maak je geen zorgen, als je goed bent, behoud je je baan.’

De werkelijkheid is meer bizar dan fictie kan zijn. Aanrader voor democraten: The End of America, Naomi Wolf (te verkrijgen bij boekhandels en bibliotheken die nog niet-Nederlandstalige boeken in stock hebben)

###

Mama is boos

2011-05-24T18:29:00.000-07:00

Jeugdzorg maakt zich zorgen. Over de jeugd zou je denken, bijna goed ... Jeugdzorg maakt zich zorgen over haar imago. Het imago dat moet uitstralen dat Jeugdzorg zich zorgen maakt om de jeugd. ‘Beter voorkomen dan genezen’, denkt het instituut. ‘Er is al zoveel negatieve publiciteit.’ Dus grijpen ze in. Snel, effectief, met gerechtelijke beslissing, marginaal getoetst, zonder opgaaf van reden, worden kinderen bij hun moeder weggetrokken. Politie erbij, voor de veiligheid. Veiligheid van wie? Van de Jeugdzorgers natuurlijk.

In Nederland worden kinderen van asielzoekers in gevangenissen gezet, maar Nederlandse kinderen worden als kasplantjes bewaakt op basis van normen: is het kind op tijd op school en heeft het schone kleren aan? Regels die alleen naar uiterlijkheden kijken en geen ruimte hebben voor het individuele kind en zijn of haar moeder.

Een moeder die zich verzet wanneer haar kinderen bij haar worden weggehaald, is als een gevaarlijk dier. Vooral als ze het onterecht vindt dat jeugdzorg zich met haar gezinsleven bemoeit en haar beticht van slecht moederschap. Dus moeten de jongens en meisjes van Jeugdzorg een politie-escorte krijgen. De indruk die dat maakt op de betreffende kinderen en hun moeders is minder relevant.

De kinderen worden uit de klas gehaald. Lekker makkelijk, geen moeder in zicht. De allerkleinsten, die nog niet naar school gaan, moeten thuis opgehaald worden. Weggescheurd van de vrouw met wie hun navelstreng verbonden is en die als een tijgerin haar jong bewaakt. ‘Zie je wel, het is een labiele vrouw’.

Dan start een nieuwe procedure via de rechter. In bovenstaand geval duurde het twee weken eer de zaak voorkwam. De moeder kreeg gelijk van de rechter. De uithuisplaatsing was ongegrond en onterecht. Het leed al wel aangedaan. Moeder en kinderen voelen zich onveilig. Nachtmerries en de kleinste plast weer in zijn broek. Het litteken de gedwongen scheiding is rauw.

Van Jeugdzorg geen excuses, geen hulp, wel meer regels en een jonge HBO-er die eens per week thee komt drinken. Daarbij het gezin steeds weer ontzettend. De macht van onwetende goedbedoelende hulpverleners hebben ze aan den lijve ondervonden.

###

Om privacy redenen worden geen namen genoemd

Waiting for sunrise in North Africa

2011-05-10T15:31:00.000-07:00

Le monde diplomatique published a map of Africa's energy infrastructure. Wonder where the sun is??

A concept of solar energy generated in the desert was molded into a foundation called Desertec on January 2009: “Clean Power from Deserts” in different regions of the world. Desertec Industrial Initiative (DII) led by Paul van Son, former Dutch utility executive, is a consortium that seeks a $560 billion investment in North African solar and wind installations over the next 40 years to empower North Africa as well as Europe. Plans are to start building the first power plant two years from now, in 2013. This is where the sun is.

But it is not on the map yet.

Recent developments in the Arab world, destabilising the region, will not prevent the desert from being solar planted, according to the DII website: 'By the year 2050 the population of North Africa will grow strongly. Accordingly, there will not only be a growing energy demand, but also an urgent need for jobs and economic prospects for the young generation. It is now even more important to point at these elements of our Desertec vision that go beyond the issue of clean energy supply.'

With this vision DII alignes with the European Union which was initially founded to bring longterm peace to the wartorn continent in 1953, through trade in coal and steel. Again, but this time a consortium of companies, NGO's and governments, look to energy trade to save the world. The sheiks of Abu Dhabi, no doubt, will be interested, since they started to diversify their countries income among others to renewable energy supply: Already 64% of the total Gross Domestic Product is generated from non fossil fuel sources, we write at Ecolutie: Power in Masdar City

The hard work though exists in bringing all these people, cultures, governments and interests together and create a winning situation for all (including the planet) This is why it takes so long for the sun to appear on the above map.
The Arab revolution might just give it a boost. Once the North African people are free to choose their rulers and to express their opinions, and as a side-effect of this democratisation the Europeans lose their Angst for Moslim dominance, coalitions will become easier to form and the sun can rise on the map.

###

Marrakech too marches

2011-05-08T15:11:00.000-07:00

The uprising in the Middle East burgeoning democracy in Tunisia, leaving Caïro in chaos, turning Libya and Syria into warzones, seems to be unstopable despite all the sacrifices it costs.

'Beat terrorism with democracy', the Moroccan protesters chanted today at Djamaa El Fna, again turning a capital's square into a freezone. In Marrakech about 3000 people flooded the streets for freedom, women's rights, against terrorism and corruption.
King Mohammed VI denounced reforms,but he'll have to put his money where his mouth is. The bomb that exploded in the café Argana on April 28th and cost the lives of 17 people awoke fear that the authorities will stall reforms in the name of security.

Image by Mamfakinch

###

Libya blogs on hold

2011-05-06T03:53:00.000-07:00

Last night all articles about Libyan freedom fighters have been deleted from this blog. We got messages that they endangered the people who tweet from inside the country. That is the least of our intentions. If so, we seriously apologize.

Yes, it is dangerous to share information from a country under siege, bullied by an unscrupulous dictator. The only reason one does this is in hope for change. Change can be brought about by openness, free press, writers, tweeters, bloggers telling the world.
That is what we do @nonfiXe.

Freedom of expression is what the Libyan tweeters lack and what we defend in all honesty and with all the rights and wrongs that go with it.

The blogs about the Libyan freedom tweeters are offline for now. This does not mean we forget about them. A lot of people all around the world are on the look out for the freedom fighters to support and protect them.

No dictator can hunt down innocent men and women unpunished. No dictator can capture ideas or prevent them to spread.

Image: Al Sharrara, film by Mongi Farhani on how the Arab Revolution started in his hometown, Sidi Bouzid, Tunisia

###

Princess leaving watchtower

2011-04-29T05:25:00.000-07:00

The Princess in her watchtower,
overview - the hallway
Black marble reflecting her sunny thoughts
while the kids are being rushed to school.

Now she's leaving
to become a wife
And the whole world is watching
towering to get a glimpse
while the kids are being rushed to school.

Image: Joost Sicking, Ivoren toren, oil on canvas, 1969, 135x70cm

###

Sagittarius on top - day 4

2011-04-12T07:42:00.000-07:00

Dogshelter called Addis' Palace: a transparent door, tile roof and Sagittarius on top. Entirely build of used materials spread around the garden. The bone hanging alongside to tip the mailman on who is guarding.

###

We bought seven slaths, but that is not cheating we tell eachother - day 3

2011-04-12T03:38:00.000-07:00

Third day of building. Feeling itchy for not writing all this time. Shaping a doghouse, à la, but being busy with it a whole week? Fun is a sustainable lifestyle, I blogged the day before. The most fun to me, is building stories containing words and sentences, shaping images that can't be drawn.
'Finish what you started' the little voice inside my head whispers. My construction mate is already hammering along. The sun is shining. Let's hit it.
The shelves - old cupboard - for the roof are heavy and hard to saw. We need extra wood to lift the floor a bit, so the dogs will not lie on the cold damp ground. The cupboard wood is not sufficient to cover floor as well as roof. It looks like we do have to buy extra materials. Feels like defeat. Heads down we walk into a building shop. 'You can use this board for the roof', the lady explains. I show her some photo's of Addis' palace. 'Oh, I wish I had time to do something like that,' she exclaims. 'I love hammering! Wouldn't it be nice to put tiles on the roof?' 'We have tiles, a whole damn pile of them. We just don't know how to use them.' 'It is easy,' she starts to teach. A few minutes later we leave the shop, very happy, we did not buy the wood. Admittedly, we bought seven slats of € 1,29 each. But that is not cheating, we tell eachother. The cupboard becomes a floor and the roof is turning into a real nice real houselike canopy covering the dogshelter.
The dogs give it a try. Addis looks puzzled and hesitates to enter, the other two snoop around looking for something to eat or chew on. Maybe tomorrow they can move in. Evening falls. The sky darkens with clouds. Looks like the sunny weather is over. The wind howls, it starts to hail. The improvised doghouse is tested for the first time.

A bamboozled patchwork dwelling - day 2

2011-04-11T01:35:00.000-07:00

We have been hammering and pulling nails out of broken down picknick tables for two days now. Our hands are sore, turned black like the smoking chimney of an Industrial Age factory. It is quite a puzzle, to build a doghouse with scratches and pieces.
'Mabye this fits? No? Okay here is some other wood.' 'Ja! if we add ...' 'We need more nails.'

Addis' palace needs to be dry, safe and warm. We break our backs and crunch our brains on the construction. We fortify the walls with large trunks of leftover chestnut wood.

In the front there will be transparant plastic, so daylight can enter, when we need to clean the doghouse. The parts of the old cupboard we want to use for the roof are heavy and... not enough. Some additional shelves are sought for in the garden.

Is building with used materials really that sustainable?
Well, it takes time, a lot of time - at least with the materials we have - You have to like a bamboozled patchwork dwelling for result.
The sun is shining, the garden and the attic tidy up while hammering. And the dog will have its' personalised house, one no other dog in the world has.
It is fun. And fun, I am sure, is one of the most sustainable lifestyles

###

Addis' palace: Used materials Doghouse - day 1

2011-04-10T01:45:00.000-07:00

The challenge: building a doghouse with what is around.
Chopped trees from last summer, broken down tables, wandering pieces of wood, leftover stones, whatever comes to the mind to build Addis'palace. A warm, dry place to spend the night underneath a blanket of stars and clouds. We are halfway. Can she sleep in it tonight?

To all anonymous repliers

2011-03-23T16:47:00.000-07:00

More and more people respond to the blog about the Libyan twittering activist, who suddenly fell still after intensive tweeting from Tripoli. The blasting silence scared many others and myself. What happened to him? Nobody seems to know.

Recently, reactions started to come in. ‘He is still out there’ as well as ‘They took him, we saw a picture of his body’. These reactions come in anonymous. And each and every one of them renders a piece of the puzzle, sometimes blurring it, but mostly giving new clues. Some people urge me to take all info from the net, as if Gaddafi is going to read my blog and find new things that lead him to …

The anonymous thing is what bothers me most. I don’t think my Tripoli friend will like it either; since he asked to retweet as much as possible, he seems to be a guy who chooses for openness and wants the world to know what is going on in his country, Libya.

So dear responders, if you like to share something with me, sign with your name. Should you – for whatever reason – want to abstain from having your comment published, just say so, and it will stay between the two of us. Do you want me to publish it, say so too, and we’ll look into it. As long as you sign your posts and we can reach you by email. A comment without a name is no comment and will be trashed, so it is a waste of time to even push the send button.

In the meantime I hope the Tripoli tweeter and his loved ones are all right and we will hear from him and from the other tweeters in Libya soon.
Although this is a personal blog, I can speak for nonfiXe in this matter: We, at nonfiXe, wish for the whole world to be free.

###

Code Silence from Libya

2011-03-20T05:12:00.000-07:00

Hearsay is going to become the biggest problem for mankind, due to the growing influence of social media. Nobody knows what is true or false when twittered, facebooked, wikileaked. We cannot check the correspondence between real and virtual. In true life you meet somebody, look him or her in the face and decide whether you trust the person or not. In fact we don’t even know for sure if our virtual friends exist for real. We can only deduct, check the Internet for more info and follow our gut feeling. The same goes for you, dear reader, you don’t know for sure whether I exist or not. Maybe I am somebody’s avatar.

But we do develop some kind of intuition on what is true and what is not, while using the social media. When browsing on the Arab Revolution you encounter messages that look sincere. And since everybody leaves traces, you can search deeper into the messenger and find this person trustworthy, or not.
On twitter we have seen messages of scared, but brave Libyan civilians who wanted nothing more than freedom. Links to youtube showed blurred short movies of Tripoli at war, a dictator crashing on his own people. Sirens and gunshots companied the phone recorded images.
The people calling out to the world were obviously not prepared to become freedom fighters, since their profiles are traceable. They show photos of children and homes, give information about jobs. In short, anyone who is looking for the identity of opponents of the Gaddafi regime can easily find them. This makes them trustworthy but endangers them as well. If I can find this much information on a person, any dictators’ intelligence is capable of doing so.
In the beginning of March the Tripoli bloggers fell silent. White letters written on a black sheet screamed without a sound: ‘Code Silence’.
It lasted two weeks before the international community finally decided Libya had had enough Gaddafi terror. Now the war is complete and out in the open. But the Libyan tweeters are still not heard from. Meanwhile the International Community of Tweeters keeps looking for them on the Internet. Today I encountered a Chicago tweetmate who sent a promising message about one of the Tripoli freedom fighters: ‘Yes, someone talked to him on 10th of March, he was safe then. No news after.’
I don’t know who is this woman from Chicago. We never met until today I retweeted her message. I don’t know whom she talked to that spoke to the Tripoli tweeter. I can only hope the message is true and the guys in Libya are still at large and safe.

All names and personal information are deleted from this blog on May 8th 2011

###

Nicolas Sarkozy on defending Libyans against Gaddafi

2011-03-19T08:41:00.000-07:00

Normally I would not (re)publish an article from any news agency on this blog. This one is different. It is the transcription by Al Jazeera of Nicolas Sarkozy's speech on sending air force to Libya. Sarkozy emphases the right of the Libyan people to live their lives as they think they should. He talks about the freedom that all mankind is entitled to. This basic right is what the Arab people fight for. The UN supports their struggle.
Al Jazeera publishing the French presidents' speech is equally important, for it shows trust in the intentions of the West.
One of the promissing side-effects of the revolution in the Middle East is just that: trust. Migrants who moved from Arab countries to the West, already get a different treat from a few months ago. The fear of their native European neighbour diminished and finally people start to talk to each other. The man from Morocco who is used to being followed by security inside shops, is now being greeted when he enters and the shopowner asks how he is doing, what he thinks about the uprising.
The revolution in the Middle East can be liberating in various ways.

Libya Live Blog - March 19

By Al Jazeera Staff

on March 18th, 2011.

[EPA]

Show oldest updates on top

As the uprising in Libya continues, we update you with the latest developments from our correspondents, news agencies and citizens across the globe. Al Jazeera is not responsible for content derived from external sites.

AJE Live Stream - Special Coverage: Libya Uprising - Twitter Audio - Tweeting revolutions

(All times are local in Libya GMT+2)

Timestamp:

5:25pm

Here, as promised, is a full transcript of President Sarkozy's comments, made a few minutes ago.

Together, we have decided to ensure the resolution of the Security Council demanding an immediate ceasefire and the stopping of fighting in Libya. The participants have agreed to apply all means necessary, in particular military ones, to respect the decisions of the UN Security Council.
"That is why in agreement with our partners, our air forces will fight any aggression on behalf of Colonel Gaddafi against the population of Benghazi. Our planes will prevent aerial attacks on the town. Other French planes are ready to intervene against tanks who would threaten civilian people.
"From yesterday, France, the United Kingdom, the United States, and Arab countries have sent to Colonel Gaddafi and to the troops that he employs the follow warning: in the absence of an immediate ceasefire, and failing a withdrawal of the forces that have attacked the civilian population over the last few weeks, our countries will resort to military action.
"This warning was repeated by all the participants at the summit that has just concluded. Colonel Gaddafi has disregarded this warning. During the last few hours his troops have intensified their deadly offensive.
"Arab countries have chosen to free themselves from the slavery in which they felt themselves trapped for too long. These revolutions have created an enormous hope in the heart of all those who share the values of democracy and the rights of man.
"But it is not without risk. The future of these Arab people belongs to them. In the midst of all the difficulties and challenges that they have been faced with these Arab populations need our help and our support and it is our duty.
"In Libya, a civilian population which is passive which requires nothing further than the right to choose itself its destiny finds itself in danger of life. We have a duty to respond to its angst-ridden call.
"The future of Libya belongs to the Libyans. We do not want to take a decision on their behalf. The fight that they are undergoing is their's. If we intervene on the side of Arab nations, it is not to impose on the Libyan people, but to apply to a universal conscience that cannot tolerate such crimes.
"Today, our intervening in Libya with the mandate of the UNSC, with our partners, namely our Arab partners, we do it to protect the civilian population, and to protect it from the deadly madness of a regime which by assassinating and killing its own people has lost any legitimacy. We intervene to allow the Libya people to choose itself, its destiny.
"It cannot be prevented from these rights through terror and violence.
"There is still time for Colonel Gaddafi to avoid the worst by agreeing unreservedly to all the requirements of the international community.
"The door of diplomacy will reopen when the fighting will stop. Our determination is total, and I say it with solemnity. Everyone now finds themselves faced with their responsibilities. It is a serious decision that we have been forced to take, together with our Arab partners, our European partners, our North American partners, France has decided to take up its role in front of history."
###

Unlock the world

2011-03-16T07:32:00.000-07:00

Don’t you hate it: when adding someone on linkedin they have blocked their friends. It almost a personal assault, apparently they assume you (or anyone else in their linkedin peer group) will ‘steal’, abuse or spam the people they know.

As a matter of fact, hiding your contacts is showing that you are not a sharing person. You do not understand the principles of the social media. The value of it is in transparency, sharing knowledge, information and friends.

The contacthiders are still in the middle of the Industrial Revolution era, when knowledge was power. Today sharing is power and protection as well. Protection from dictatorship.

Unlock the world and start sharing and browsing.

###

5 principes voor energie

2011-02-28T04:03:00.000-08:00

Stijn van Liefland stelde op LinkedIn - Groene Kernenergie - de vragen: waar moet groene kernenergie aan voldoen? en Wat doen we met het afval?

Hieronder een aanzet tot het antwoord en hopelijk tot een vruchtbare discussie.

Bewegen in de goede richting als principe

Volgens mij kun je voor groene kernenergie dezelfde criteria toepassen die voor alle ontwikkelingen (zouden moeten) opgaan: is het een beweging in de goede richting? De kant op waar mens en aarde beter van worden, of op z’n minst niet geschaad en waar een dusdanig profijt uit komt dat het economisch haalbaar is. Nu, hier, daar en later.
Over economische haalbaarheid kun je een hele kast opentrekken, want als we huidige economische (en politieke) systemen anders inrichten, komt het ‘haalbaarheidscriterium’ er ook anders uit te zien.

Om een vergelijking te trekken, de bouw van een kolencentrale is m.i. een beweging in de verkeerde richting. We investeren een gruwelijke som geld in energie productie die ertoe leidt dat mensen in mijnen blijven werken, de bevolking in de buurt van die mijnen heeft een verhoogd risico om ziek te worden, de kolencentrale zelf stoot ook nog eens een hoop ellende uit en we blijven afhankelijk van fossil fuels, vooral omdat de investering terug verdiend moet worden en het overstappen op andere, duurzame methoden wordt allengs moeilijker als er een infrastructuur ligt.

Energie deskundigen blijven volhouden dat renewables onrendabel zijn, niet voldoende kilowatt opleveren, wispelturig zijn en dat de surplussen niet opgeslagen kunnen worden. Ze zitten vast in het economische systeem dat de belangrijkste factoren niet mee rekent: volksgezondheid, well being, biodiversiteit et cetera, zowel op de plek waar de energie geproduceerd en verbruikt wordt, als daar waar de grondstoffen gedolven worden. Ze zitten bovendien vast in hun denken over (on)mogelijkheden over de wijzen van opwekken, opslaan en distribueren van energie.

Een uitgangspunt om de energie huishouding vorm te geven: energie is gratis. Nu niet meteen gaan lachen, maar probeer terug te redeneren. Energie is namelijk gratis, want de zon levert dagelijks genoeg. Alle energie vormen stammen van de zon, ook de olie en kolen, ook de wind, ook de wijze waarop planten groeien. De natuur heeft talloze manieren om de zonne energie op te slaan en/of om te zetten in groei. We hoeven alleen maar uit te vinden hoe dat gebeurt.

Een van de principes in de natuur is dat de wijze van gebruik en opslag van zonne energie overal anders gebeurt. Zie de diversiteit van plantensoorten, maar ook, olievoorraden zijn groter in bepaalde delen van de wereld. Hetzelfde geldt voor kolen, gas, aardlagen. Analoog hieraan kunnen we stellen dat één en dezelfde oplossing niet overal op dezelfde manier en niet megalomaan grootschalig toegepast kan worden. Met andere woorden: iedere winkelstraat is verschillend. In Barcelona koop je andere producten dan in Jeruzalem of Parijs.
Dit neemt overigens niet weg dat je kunt leren van elkaar, maar je moet steeds onderzoeken welke oplossing – of combinatie – in welke context het beste is op dat moment.

Alle opbrengsten en kosten moeten meegewogen worden. Daarmee bedoel ik uitdrukkelijk niet alleen euro’s of dollars. Je komt dus voor dilemma’s te staan. Bijvoorbeeld in Zuid Afrika, waar kolen rijk voor handen zijn, de bevolking arm is en de vraag naar energie groeit. De snelste uitweg lijkt inderdaad zo’n kolencentrale te zijn, zoals ze die momenteel bouwen met ondermeer geld van de Wereldbank. Het argument luidt: we zijn te arm om voor dure renewalbles te kunnen kiezen. Zuid Afrika kiest dus voor het opwekken van energie door een systeem op te zetten dat nog jarenlang zal moeten draaien om terug verdiend te worden en neemt op de koop toe dat de bevolking van het betreffende gebied verzwakt en planten en dieren verdwijnen in plaats van meteen te kiezen voor een gezondere wijze van energie opwekken en die 2.1 miljard dollar te investeren in onderzoek en gebruik van zonnepanelen bijvoorbeeld. Heel goed denkbaar als je honger hebt. De vraag blijft of degenen die honger hebben en het werk in de mijnen moeten verzetten ook degenen zijn die profiteren van de opbrengsten. En mee hebben gekozen voor deze optie. Het antwoord op deze vraag ligt nogal voor de hand. Maar het dilemma is duidelijk: snel op conventionele manier scoren en de nadelen op de koop toe nemen. Of, lange termijn denken en nu niet te vreten hebben.
De rijke landen hebben hierin zeker ook verantwoordelijkheid te nemen om meerdere historische redenen, uit empathie, maar ook uit welbegrepen eigen belang: wij hebben bewezen baat bij duurzame energie opwekking en productie in ontwikkelingslanden waar zich veel natuurlijke rijkdommen bevinden waarvan we (indirect) profiteren en daarnaast, als er geen armoede is, zijn er minder vluchtelingen en is er een grotere kans op wereldvrede. (Kort door de bocht maar op nonfixe en ecolutie staat dit in diverse stukken beter uitgewerkt)

Afval is onderdeel van het productieproces, dat kunnen we niet loskoppelen: afval en de verwerking ervan bepalen mede hoe ‘groen’ bijvoorbeeld de thorium reactor is. Misschien is er een manier om het afval te recyclen? Behalve afval is ook de grondstof die we gebruiken van groot belang. Zoals we hebben gezien met biobrandstoffen die voedselprijzen omhoog jagen.

Daarnaast schieten we op een bewegend doel. Wat vandaag een geweldig mooie oplossing is, kan morgen een destructieve industrie zijn. We kunnen niet zeggen dat de Industriële Revolutie slecht is geweest, maar we moeten nu wel verder op een andere manier. Net als organismen evolueren ook energie vraagstukken en oplossingen. Dat houdt het spannend en daarom moeten we blijven onderzoeken en vragen stellen. Zoals het oude gezegde: elk voordeel heeft z’n nadeel. En we kunnen niet alles overzien, wat maar goed is ook.

Vijf belangrijke principes die uit bovenstaande volgen zijn:
Energie is gratis;
De natuur geeft het voorbeeld;
Opwekken, produceren, opslaan en distribueren zal overal anders moeten gebeuren;
Grondstof en afval vormen onderdeel van het productie proces en dienen zodanig meegewogen te worden;
Blijven onderzoeken en vragen stellen.

Punt blijft, wat een wijze oud-energie man gisteren tegen me zei: ‘Niet energie maar de mens is het probleem.’

###

Investing in death

2011-02-26T16:01:00.000-08:00

Six out of ten of the most prominent Dutch pension funds invest in arms for Libya, claiming they don’t break the law - the UN as well as the Dutch government does the same, so who are they not to earn money on the killing fields? - In other words, the involved pension funds do not feel accountable. Apparently they lack backbones as well as intelligentsia to formulate their own investment principles.

A fund for pensions, one would imagine, thinks of its’ clients who depend on it when they grow old. One might presume that a pension fund is looking for investments that enable the pensionada’s to live a convenient life. The day I reach the age of 80, I probably will need help in the house, maybe I am not able to live by myself anymore and suffer from Altzheimers’ disease, or some other age illness. Whatever it is my generation and me need to sustain our quality of life, it surely has to be accomplished by younger people.

Prognoses point out that this is exactly what we will be lacking in the Netherlands, on the European continent: young working people. These young-ones live in Africa and South America where the majority is young, poor and gladly would learn a job to earn a living.
Now it turns out that Dutch pension funds do not invest in life, but in death. News agency RTL published a research that an unknown number of the 500 funds invest in the arms industry, notably supplying weapons to the Ghadaffi regime in Libya. Machine guns and other shooting garbage to kill and suppress, is what they want to pay our old age with.

Apart from a despicable morality the concerned pension funds show a very narrow view on what should be their mission: keeping quality of life for their clients. Instead of investing in education or health care to enlighten the burdens of old age, the pension funds support the killing of the future labour force. Like in Libya, where the median age is 24 years, as stated by the CIA World Factbook. By doing so, the old people of tomorrow might own enough money to pay for services, but nobody to render these. The European pensionada’s will need an army too, in order to protect their wealth from angry (with reason!) and traumatised survivors out of Africa. How much more destructive can it get?

A fund for people should invest in people.

More on sensible investments: nonfiXe – de kosten van immigratie (Dutch) and Ecolutie – Unconventional Wisdom 6 De economie schreeuwt om migranten (Dutch)

Image: painted skull by Joost Sicking, 1964

###

Naweeën

2011-02-22T16:05:00.000-08:00

Pats. Ineens is het donker op de paar kaarsen na, die extra vrolijk branden door de nadruk die de nacht op hun vlammen legt. De competitie met de gloei- spaar- & ledlamp voorbij.
Op straat lopen mensen met zaklantaarns. Het kleine winkelcentrum is deze koopavond een spookhuis geworden waar mensen elkaar vinden op de tast, herkennen op gehoor, waar kassa’s en bonuskaarten dienst weigeren en het winkelpersoneel verward gehaast alle klanten naar buiten probeert te leiden door deuren die normaal gesproken elektrisch openen en nu enkel een smalle doorgang zijn, gestokt in een beweging op het moment dat het hele dorp en enkele omringende kernen door de nacht werden overvallen. ‘Mijn schoonzoon heeft zijn restaurant vol mensen zitten, maar hij kan niet koken zonder stroom,’ zegt een buurman die ik per ongeluk verblind met mijn lichtblauwe knijpkat. Zo’n grote storing geeft altijd een gevoel van opwinding die mensen nader tot elkaar brengt. Maar het moet natuurlijk niet te lang duren. Een half uurtje ditmaal. Te overzien zou je denken. Maar dan komen de naweeën.

‘Ik heb geen Internet. Heb jij Internet?’ ‘Verrek, ik ook niet.’ ‘Misschien is de router van het padje. Even resetten.’ De router wordt gereset. Computers opnieuw opgestart. Maar nog steeds geen Internet. SMS naar onze man van de systemen, Ruud Prompt. Binnen vijf minuten is hij ter plekke. ‘Ik was toch in de buurt.’ Ruud kruipt manhaftig in de kast waar de server staat. Ai, een hardware probleem. En dat op vrijdagavond om 23.00h. Een heel weekend zonder Internet! Iedereen in paniek: werk, huiswerk, en niet te vergeten het broodnodige contact via sociale media - afgesloten. We moeten het met elkaar doen. Eeeeek, niet meer aan gewend.
Zaterdagochtend overwegen we om maar weer eens een papieren krant te kopen. Welke? Je koopt een, twee of drie kranten, maar het is saai. Er staan teveel letters in die je niet wilt lezen en een heleboel andere artikelen ontbreken.
Gelukkig, Ruud belt aan. Hij neemt de oude stofbak die dienst weigert en ons toegang tot de wereld ontzegt – de dictator! – mee voor een goede beurt. Lekker puh! Dezelfde avond nog hebben we weer beeld, Prompt heeft z’n naam eer aangedaan.

Dan is het zondag. De vaatwasser begaf het maanden geleden al. Afwassen blijkt zo zijn voordelen te hebben, vooral omdat de kinderen er door gestimuleerd worden om te koken (wie kookt hoeft niet af te wassen) Gretig proberen ze allerlei recepten. Gretig proeven wij de baksels.
Dus Ma moet afwassen en misschien de kids eens leren om op te ruimen tijdens het koken, niet iedere pan uit het kastje te trekken en meer van dies. Hey, het water is ijskoud, lijkt wel afkomstig van een gletsjer. Eentje die nog niet ernstig gesmolten is, maar waar je het ijs nog in voelt prikken op blauw aanlopende handen. Misschien is de (elektrische) boiler leeg? Half uurtje wachten, ondertussen het nieuws checken op twitter en eclectisch digitaal kranten lezen.
Nee dus, het ding is kapot. Alle dingen die in kasten zitten hebben besloten dit weekend kapot te gaan. Water koken en met emmers van de badkamer naar de keuken lopen. Afwassen is een sport en dagtaak geworden.

‘Nee mevrouw, die is niet te repareren. Het is bovendien een vreemde boiler. Hij ligt. Die heb ik niet op voorraad,’ zegt de loodgieter. Hij vertrekt. Ik ga twee emmertjes water halen, in de badkamer. ‘Jongens, vanavond een eenpansgerecht! En allemaal met de lepel uit de pan eten.’ Gelukkig koken we op gas.

###

Egypt's double faced military

2011-02-17T16:16:00.000-08:00

Minutes ago Amnesty International tweeted about protestors who were abused and tortured by Egyptian military in the last days of Mubaraks' rule. AI writes: 'Egyptian Protesters Released from Detention Describe Torture in Military Custody'.
During the 18 days the former leader of the country needed to safe haven his absurd fortune - which can add up to $ 70 billion, 1/3 of the Egyptian economy - military arrested, detained and severely traumatised demonstrators for freedom claiming they were traitors.
Now the military states it will listen to the Egyptian people and make sure its' demands for democracy will be met. A swift change of attitude.
What is going on in the army? How schizophrenic can one be?
Let us hope for the best, but stay alert on what they are really offering.

Update March 3: Human Right Watch published an alarming report: Military trials of civilians The world has to stay alert, although Syria is burning now and probably other countries will follow. One stand up doesn't make a change, democracy asks for perseverence and watchfullness.

###

Fata Morgana

2011-02-13T10:56:00.000-08:00

Nasluimerend van de nacht terwijl nog jong en verlegen licht voorzichtig door het dakraam binnen piept, pak ik de I Phone die naast het bed ligt. Nog niet zo lang geleden had ik een krant gepakt. Maar lezen van papier is uit de gratie geraakt: gedrukte nieuwsdragers lopen per definitie achter, er staan een hoop letters in die me niet interesseren, ik kan niet doorbladeren naar een andere krant, er stapelen zich immense papierhopen op in huis én ze zijn ook nog eens slecht voor het milieu.

De mailbox licht op, een vriend heeft een foto gestuurd van Incheon, de eco-stad die Norman Foster & partners hebben ontworpen voor Zuid Korea. Ik schreef over Masdar-city, een ander eco-stad project van dezelfde reeds bejaarde Britse Lord en architect, in Abu Dhabi. Noud, zo heet de vriend, vindt dat ik hier ook maar eens naar moet kijken.

Foster bouwt Masdar in de woestijn volgens oude Arabische stedenbouwkundige principes en combineert deze met high green tech. Het beste van beide werelden. Aan de lijnen op de foto van Incheon te zien, gaat in dit Ecotopia de Aziatische cultuur en bouwwijze de alliantie aan met duurzame slimme technieken. Het moet een stad worden voor 320.000 inwoners te midden van groene velden waar voedsel geproduceerd wordt. Om verlies van landbouwgrond te compenseren, worden gewassen geplant op daken. Groene daken hebben meerdere voordelen: afvoer c.q. zuivering van water en isolering van het gebouw, hetgeen energie (verwarming of airco) bespaart. Daarnaast zien ze er ook leuk uit. Tenminste, ik word altijd een beetje blij als ik een boom op een dak ontwaar. In mijn gedachten zit er een vogel op een van de takken te zingen en klimt een eekhoorn behendig langs de stam – en dat allemaal in de stad en op een dak! –

Mijn lief komt koffie op bed brengen – word ik ook altijd een beetje blij van. ‘Kijk eens naar de foto die Noud stuurde.’ ‘Het is wel een super city.’ Op de een of andere manier gaan ‘super’, ‘mega’, ‘enorm’ meestal niet samen met duurzame ontwikkeling. Als het te groot wordt, kost het iets onvoorziens ecologisch of sociaals. Zo wordt Masdar gebouwd door migranten uit bijvoorbeeld Pakistan, Bangladesh en Somalië die voor lage lonen onder erbarmelijke omstandigheden moeten werken. De bouwers van de stad gelijken de slaven van de farao die hun ruggen braken op de constructie van de piramide. ‘Herinner je je Nieuwe Dorpen?’ vraagt mijn lief. ‘In dat essay noem ik Paolo Soleri die in 1970 een eco-stad ontwierp, Arcosanti in Arizona.’ We pakken het boekje erbij. Het is ontworpen door Coraline, een van de laatste dingen die we samen deden, voordat ze stierf. Coraline begreep de strekking precies: ze bedde het essay in een kaart van Brabant met daarop foto’s van echte mensen, mensen die in het gebied wonen. De titel is ‘Anders Kijken’ omdat het gaat over paradigma verandering die ertoe moet leiden dat dorpen in Brabant weer gaan leven, ondanks de vergrijzing en het wegtrekken van de lokale bakker, slager en groenteboer.

Paolo Soleri, geboren in Turijn in 1919 en geëmigreerd naar de VS, is de architect van wie het begrip ‘arcologie’ afkomstig is. Arcologie is een fusie van architectuur en ecologie. Het concept gaat uit van sterk geïntegreerde en compacte drie-dimensionale vorm van een stad. Het complexe stedelijk ontwerp maakt radicale besparing van land, energie en hulpbronnen mogelijk en brengt mensen uit de gemeenschap bij elkaar, terwijl privacy een hoog goed blijft.
In Arizona legde Soleri de fundamenten van de stad Arcosanti, die volgens deze visie gebouwd wordt en hij richtte met zijn vrouw een stichting op met als doel educatie.

Veertig jaar later ziet het ernaar uit dat Arcosanti is blijven steken in het idealisme van de founding father. De stad heeft tot doel zo’n 5000 inwoners te huisvesten. Momenteel leven er volgens de website zo’n 70 tot 120. Zij werken samen met studenten (nu 6000 in totaal) aan de bouw. De workshops en verkoop van artificials moeten het geheel financieren, naast natuurlijk donaties. Daar zit de zwakke plek van Soleri’s Utopia: geld. Norman Foster heeft dat aspect kennelijk beter onder de knie. Maar dat maakt Soleri’s initiatief niet minder sympathiek en ook niet minder zinvol. Voor mensen die een paradigma shift willen, is zijn kijk op stadsontwikkeling verfrissend en inspirerend. En het staat iedereen vrij om het plan te verbeteren.

Afbeelding: de foto die Noud stuurde van Incheon in Zuid Korea, waarschijnlijk afkomstig van de website van Foster & Partners

###

Power to empower

2011-02-05T06:08:00.003-08:00

Women emancipation is partly due to innovations. Because of light bulbs, gas cookers and washing machines women who used to spend their days taking care of their household got more time on their hands. Time to spend on study, a paid job or reading a book.

All these electrical devices are part of the energy problem we face. Especially since people in emerging economies want their piece of the cake too. They too yearn for cars, television sets, personal computers, I phones et cetera. And they are right. Maybe more than most realise, because these devices are more than luxury, they are emancipators.

Until the devices become gadgets and one wants a second, third, a newer, more brilliant phone, laptop, a larger television and so on, the technological inventions the first world is so used too, are a fast way to empower, to spread education and information.
That is why electricity is so damn important. The promise of de-central, renewable energy generation and access to technology is empowerment.

###

What about Egypt? A grey wise continents’ answer

2011-02-01T17:37:00.000-08:00

What about Hosni Mubarak, still Egypt’s PM? Tonight Mubarak gave a speech in which he said he would not be running for president again next elections. He has been Egypt’s ruler for 30 years now. The protesters do not think his promise is enough. They want him to leave today. He has become the face of suppression they felt upon themselves for generations.

After Tunisia, and before Jordan, maybe predecessor of other autocratic nations, Egypt is in a riot. People march the streets of Cairo for change. They demand freedom. And off course they are right: freedom is a basic human right. The West and Israel are genuinely concerned about this. They like Egypt the way it is under Mubarak’s reign. For stability in the region. For keeping the Palestinian in control…. as much as possible.

But the working Egyptian man or woman has become tired of a ruler who flirts with the West/Israel without providing basic needs to his own people, without freedom of expression and true liberty.

That is where we all go the wrong way; The Americans, the Europeans and the Israeli rely on regimes, which are cooperative and not too bad on human rights. We support this kind of regimes without taking into account what impact they have on their own people. Because we think these people are different and they don’t need freedom of speech, religion, and we think they like to be bossed around. Asylum seekers from Egypt did not stand a chance in Europe last decennium, because we thought the country not to be as bad as other nations, like Iraq or Somalia, and because we found Egypt a convenient partner. Which Western leader has spoken sincerely about human rights and personal freedom to Hosni Mubarak the last 30 years and drew the consequences? The same goes for Tunisia and many other regimes that on the outside support Western ideals but on the inside suppress their own people.

And now some of us stand up, with indignity we call out loud that the Egyptian people have the same basic rights as we have. And, we are afraid that some extreme Muslim party will seize power. This anxiety we cover up with serious arguments over human rights (stating that extreme Islam will not protect these)
But aren’t we wrong all the time? We know so very well what is good for the other, without listening, afraid for our own interests. Shouldn’t we be more empathic and let the other be who they are? Stay away from moral judgements and try to be supportive in a non-judgemental way? Is our democracy the Holy Grail? Or are there other ways to human dignity?

I think there are. I think Europe is beyond democracy and needs to find a new political system. One that is more in line with the needs of individuals it represents. In Arabia, Africa, China and many other countries new systems of governing are required as well. But they need not necessarily to be the same as the European: different people ask for different governance. One thing is the same though: nobody benefits from a dictator, except for the dictator and his flock!

This should be every countries’ foreign, development and immigration policy: We want to deal with you, Mr or Mrs President/Minister/member of Parliament as long as your own people want to deal with you in freedom. No freedom, No deal. Not for climate change, not for education nor health care. No deal at all. But we will take care of the people who come to us for aid. To them we shall give it: We shall protect their voices, teach them what we know, heal them when they are sick and support them in every way we can. That type of reaction would be a grey wise continents’ answer to a global question.

###

Hell on earth

2011-01-27T16:01:00.001-08:00

Cry!! Cry out loud!!

Sorry, I know it is not fashionable to be emotional. But sometimes one just is. I am tonight. Why? We sat down with 14 youngsters whose life is put on hold, for whom fear is daily routine. Fear to be sent back to a home country that will surely put them in jail if not kill them.

Yeah, I know. You think I am overreacting. But am I?

What is this? Why turn young peoples lives into hell? Because of borders? What business do they have with borders drawn ages ago? These people, young people, supposed to build a live, to access job markets with diploma’s, cannot move an inch. They are denied every little privilege (food, shelter, education..) our kids have, because they were born in the wrong country. Because old grey and academic educated men and women feel the need to protect their … their what?

We sincerely need to change our standards, our morals, our vision in the good old West, cause we are creating hell on earth.

###

Oren dansen niet

2011-01-26T03:22:00.000-08:00

Verleid om te komen door een kaartje in ruil voor een blog. ‘Doe maar wat je wil,’ zei mijn vriend. ‘Laat Prins Snitsel schrijven, knip een foto, brei met vioolsnaren. Whatever.’

En daar stonden we dan, op de betegelde trap achter de deur van de nooduitgang te wachten op een momentje stilte. Uit de concertzaal klonk Bach en het was eigenlijk wel mooi zo: een beetje illegaal luisteren met uitzicht op een verwarmingsbuis. Maar het korte moment van absolute stilte kwam en het groepje van zeven te late concertgangers werd zachtjes het balkon op geschoven.

Vier serieuze mannen waarvan eentje met blinkend zwarte lakschoenen, met snaarinstrumenten op het podium. Het oog wil ook wat, dacht ik nog. Maar nergens was kleur te bekennen. Dan maar dicht doen, dat oog. Alleen oor worden, je hele lichaam één groot oor. Verder niets. Oren dansen niet, maken geen geluid, oren luisteren alleen maar. Zoals het hier hoort.

Prins Snitsel gaat aan mijn voeten liggen en valt in slaap. Het Eindhovens publiek vindt het maar niets, een hond in de concertzaal. Dan verschijnt de jongen met de magische naam: Pekka Kuusisto. Eigenlijk zou je iemand die zo heet nooit moeten zien, laat staan ontmoeten. Werkelijkheid verdrukt de verbeelding, zoals een verfilmd boek nooit toont wat je las.
Kuusisto lijkt recht van kostschool te komen. Zijn blonde haren keurig in scheiding. Maar hij beweegt, is niet geïntimideerd door de heersende mores, danst als een acrobaat met zijn viool. Gunt de bladmuziek nauwelijks een blik. Hij ís zijn viool. Later in de foyer, bespeelt hij de snaren ook met zijn hand, ware het een gitaar van miniformaat.

En hij heeft vrienden hier: Nico Muhly, pianist en componist, protegé van Philip Glass, zo meldt het programmaboekje. De Amerikaan en de Fin hebben er lol in. Ze spelen en het klinkt als muziek! De kostschooljongen wordt een rockster. Gewichtigheid maakt plaats voor energie. Snitsel kwispelt. Hij jankt er zachtjes een Marokkaanse Gnaoua doorheen. ‘SSsstt’, de dame heeft een strenge blik.
Maar Muhly en Kuusisto hebben er wel oren naar. ‘Een jamsessie met Kasba? Praat met de programmeur. Hij kan het regelen.’ En dan zijn ze weg, naar andere concerten in andere landen. Violen en piano’s in de kist, wachtend tot ze weer wakker gekust worden.

Voor mijn vriend: Het Storioni festival duurt nog tot 30 januari. Er is een website: www.storionifestival.nl

Op de foto: Pekka Kuusisto. Afbeelding is afkomstig uit de Sydney Morning Herald

###

Blog the barrel - Tweet the desert

2011-01-25T08:26:00.000-08:00

Last night, while devouring a well-prepared pasta dish, a friend called Harry hooked us up on a trip to Dakar. A charity barrel drive to Senegal, that is.
With his mouth half full, too excited to wait for the food to reach his stomach, Harry explained about the Amsterdam-Dakar Challenge.

You need a car. A car that costs no more than € 500,-. If you want to pimp it, better stick to what’s necessary, because you can’t spend more than € 250,- on the upgrading. This car is going to take you and your friend from Amsterdam to Dakar (at least that is what you hope for)

Fuel, overnights, entrance fee of € 480,- a person all these things need to be paid for by sponsors. Your job is to find sponsors (their names can be stickered on your barrel) and of course to make the three week trip. After arrival in Dakar, we move on to Gambia and there the cars will be up for auction. Revenues are for Gambian NGO’s.

‘We’re in’, we said. And now we are in. Still a bit dizzy trying to figure out what precisely we stuck our foot in. But if you are a friend, or a benevolent reader, a passer by, or a company-owner with social responsibility, a lottery winner or the bakery around the corner, Beware! We’ll be looking for sponsors soon to drive their wishes for a better world from Europe to Africa.

Driving is not all we are planning to do: We are writers, bloggers, journalists and we’ll blog the barrel, write the journey, tweet the desert and literate the challenge.

Our team is called nonfiXe. And we don’t have anything but words yet. Departure will be November 5th this year.

Do you want to know more? Consider sponsoring, or… signing up as well? Look at Amsterdam–Dakar Challenge or contact us @nonfixe (caro@nonfixe.nl - frank@nonfixe.nl)

###

Welklinkende namen in een concertzaal

2011-01-25T03:29:00.000-08:00

Zoveel clichés in de aankondiging: ‘Met hart en ziel’, ‘Met hoofd en hart’, als dat maar goed gaat. Gelukkig zijn het musici die dit bedenken. En musici moeten uitblinken in tonen, niet in woorden.

De namen van de artiesten daarentegen klinken als exotische vakantiebestemmingen: Pekka Kuusisto, Lavinia Meijer, Nico Muhly, Marko Ylönen en ja oké, Bart van de Roer. De laatste, pianist, had voor de gelegenheid wel een pseudoniem aan mogen trekken; een naam met zingende klinkers, of een lekker onuitspreekbaar anagram als Dravan Btroree. Maakt niet uit, zoiets.

Ze spelen samen met Wouter, Marc en Bart (ja, het is dezelfde) die zich Storioni Trio noemen, naar de Laurentius Storioni viool uit Cremona, 1794. En naar wie het tiendaagse kamermuziekfestival genoemd is dat deze week verspreid over Den Bosch, Eindhoven, Tilburg, Breda en Helmond (zeg maar Brabant) de snaren beroert.

Snaren van piano, viool, harp, cello, contrabas, die reliëf krijgen door blazers als hoorn, saxofoon en trompet.

Nu ben ik niet zo van de klassieke muziek, vooral uit onwetendheid, en ik zou niet op het idee gekomen zijn om een avondje in een Eindhovense concertzaal door te brengen, als een vriend me er niet op gewezen had, met aanhouding.

Dus vanavond gaan we en terwijl ik het programma bestudeer, strekken mijn oren zich in toenemende opwinding. Het concert eindigt met een jamsessie van de Finse violist Pekka Kuusisto en de jonge Amerikaanse componist Nico Muhly op piano. Dat moet klinken, toch?

Morgen meer over stokken en snaren, bolle wangen en koperpoets en welklinkende namen in een concertzaal.

###

Water where corn was

2011-01-14T02:54:00.000-08:00

Snitsel & Addis on flooded meadow

The forest of estate Maurick is in between floods, due to rainfall. Snitsel and Addis play in the water where normally corn is growing or sheep are grazing.

###

De Gewone Man moet niet zeuren

2011-01-03T07:28:00.000-08:00

Bas Heijne schrijft in de NRC van 31 december over de sleetsheid van begrippen uit de Verlichting zoals tolerantie, gelijkheid en rechtvaardigheid. Abstracte begrippen die hun glans zijn verloren en waarmee de opkomst van populisten zoals Sarah Palin en Geert Wilders valt te verklaren. De Gewone Man zou genoeg hebben van progressieve hypocrisie, betweterige praatjes van een linkse elite die eigen kinderen naar witte scholen stuurt.

Maar wie, in Nederland, is die Gewone Man, die kennelijk niet voor zichzelf kan denken en oneliners herkauwt alsof hij net als de koe twee magen heeft?

Eenderde van de Nederlandse beroepsbevolking heeft een HBO of universitair diploma op zak. De laagst opgeleiden zijn de VMBO’ers, ook eenderde. Het gemiddelde opleidingsniveau stijgt nog ieder jaar. Met een beroepsbevolking die in z’n geheel de middelbare school heeft afgerond, mag je toch verwachten dat het merendeel van de bevolking zelfstandig na kan denken en de verantwoordelijkheid neemt voor de inrichting van de samenleving. Zelfstandige, verantwoordelijke mensen lopen niet in de kudde achter een politicus aan, die voeden die politicus en eisen goed bestuur.
Daar komt bij dat in de grote steden, waar de zogenaamde problematiek met bijvoorbeeld immigranten het grootst is, met name de hoogopgeleiden wonen. Ja, ook in Den Haag. In het Noordoosten en de Kop van Noord Holland wonen de meeste mensen met VMBO (Mavo, VBO).

Maar wat zien we gebeuren? Onder het mom van veiligheid worden burgerrechten in toenemende mate beperkt, tot en met de legitimatieplicht van kinderen en het afgeven van je vingerafdruk wanneer je een nieuw paspoort nodig hebt. Die Gewone Man, die dus jarenlang onderwijs heeft genoten en van wie verwacht mag worden dat hij de waarden van een democratie op z’n minst in eigen belang niet verkwanselt, die laat zijn eigen vrijheden vrijwillig afpakken, omdat De Ander dan tenminste ook niet vrij is. De Gewone Man ratelt stompzinnigheden en wordt daarbij niet gecorrigeerd, maar begripvol bejegend.

Politiek links laat zich in de hoek drukken van elitaire professoren die een andere taal spreken en praat zichzelf een bijna religieus gefundeerd schuldgevoel aan. In plaats van de Gewone Man met badinerende empathie te bejegenen, moeten we hem een schop onder z’n kont geven: ook de Gewone Man heeft de plicht om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn woorden, daden en stemgedrag.
Het woord vrijheid is gekaapt door populisten die er een hek omheen hebben gezet. Een isolatiecel, geluidsdicht en zonder licht. De Nederlandse Gewone Man is een oude zeur die bang is voor verandering en alle kansen die hem geboden zijn en worden, laat liggen, ondertussen mopperend: ‘Dat moet mij weer overkomen’.
De Gewone Man is de engste en gevaarlijkste diersoort op deze aarde. Er is geen excuus voor zijn vrekkerige karakter en onverzadigbare twee magen.

Want mensenrechten, dat is geen linkse hobby. Democratie is geen overbodige luxe. Persvrijheid, vrijheid van beweging, religie en kleding zijn eerste levensbehoeften voor ieder mens. Het is als brood en water. Ik ben een geboren en getogen Nederlander. En nee, ik ben er niet trots op. Juist vanwege die zogenaamde Gewone Man die zich mijn landgenoot noemt en mijn sociaal culturele erfenis te grabbel gooit.

En wat betreft die ‘witte scholen’, symbool voor mooie praatjes, maar zelf niet meedoen: Mijn kinderen zijn geboren en getogen in een multiculturele omgeving, met immigranten (met én zonder papieren), met kunstenaars, met managers, met homo’s en hetero’s, met Nederlanders, Belgen, Fransen, met talen en gebaren. Ze hebben geleerd te kijken naar een mens: de een wordt je vriend en de ander mag je niet, klaar. Ze hebben geleerd waartoe een democratie dient en hoe waardevol vrijheid van meningsuiting is.
Een groeiend aantal progressieve mensen (links, rechts, liberaal) neemt wel verantwoordelijkheid en verdedigt mensenrechten, vrijheid en tolerantie, persoonlijk. Ze richten stichtingen op voor een beter milieu, tegen armoede, ze zorgen voor buren, organiseren evenementen, schrijven pamfletten, blogs en websites, vangen kinderen op waarvan de ouders in een crisis zitten, bieden onderdak aan uitgeprocedeerde asielzoekers. Deze wassende groep citizens is het progressieve antwoord op de gedoogde meerderheid van de Gewone Man want die stemt op zijn onderbuik, kijkt naar geestdodende tv-programma’s en is het denken verleerd, voelt zich bedreigd, verschanst zich achter zogenaamde valse Nederlandse waarden en is daar trots op.

###

Guest blog: Snitsel on Human Behaviour

2010-12-24T12:09:00.000-08:00

December 24th 2010.

Prins Snitsel, our undercabinet reporter, is researching human behaviour since November 26th 2009, the day he was born. Today Snitsel writes on the importance of indoor trees, breaking balls and puppets. This article is also published @nonfiXe blog.
By Snitsel Addison (Prins)

Tomorrow is Christmas day; people have been talking about it for weeks. They carry trees inside the house and decorate them with balls. Looks very funny, a tree with shiny glimmering red and gold balls in it. I wish there were trees growing like this in the woods. What a play!

When I checked one of the balls really close up I saw my distorted eye staring back at me. This frightened me, made me jump uncontrollably backwards in a swirl, much similar to the one I’ve been practising for quite a while now without success, but here today, doing it subconsciously, it turned out to be just the kind of swirl I wanted to be able to perform. I did not reckon that, besides the indoor tree, there was something else new that is usually not there. They had put up a tiny hutlike home – wooden with a straw canopy - with puppets inside. The puppets resembled people, most men in dresses, and a baby. One of the men wore bird wings. He bungled on the straw roof, smelling like the attic and dusty. There were some animals inside the cabin too, a sheep, a camel and a mule. Apparently the puppets were fragile, for, in my swirl, I hit the winged person first and he fell down breaking one of his wings on the head of the camel. That collapsed on its hoofs, fell aside on the crib of the baby and took one of the dressed men in his fall.

The noise scared me even more than the strange small unmoveable people. I turned quickly and by accident touched a golden ball. It fell on the stone floor in high tones and scattered all over the place. One of the pieces pierced my foot. Ouch. Never before I saw a ball as aggressive as this one. While trying to swing the stinging pieces of the ball out of my foot I did not pay attention to the indoor tree. It started to shake like a cocktail on a party before I noticed I had kicked it with my hurting toes. The tree swung to and fro three times and then decided to obey gravity, tumbling a little more to the left, losing balance and with an enormous blow it smacked against the floor amidst the scattered ball and broken puppets.

At that same moment my human ran into the room excited and shouting: Snitsel!! I sought refuge underneath the Chinese cabinet and lay there shaking. Can’t think of anything I did wrong, but boy, is he angry with me. Without giving me one more look, my human started to sweep the broken balls and puppets, erected the tree and shouted at his wife when she entered the room quite bewildered asking what ‘for heavens’ sake’ was happening.

Now I have been studying human behaviour for more than a year – since the day I was born - and I know that whenever they use the words ‘for heavens’ sake’, they mean serious business; then something is really really wrong, and usually the dog did it, or the kid, or something else outside themselves and smaller. So I stayed down under the cabinet and watched them clean up.

The shiny balls were all broken. He asked her: ‘What do we decorate this tree with? The whole family will be here in half an hour and we have a bare tree.’ She sighed (human behaviour when not knowing the solution to an apparent problem) Then she brightened up. ‘Wait. I have an idea.’ She started to run around the house picking up my toys, taking all of them into the kitchen (my favourite place). I heard the tap run. Blushed from activity she re-entered the room; ‘I washed them all. He – she pointed at me and I started to shiver even more fiercely for I know what humans are capable off – likes this tree. Why don’t we make it a doggy Christmas tree and put his stuff into it?’
From beneath the cabinet I watched them decorate the tree with my toys. They hung my favourite, a fluffy rabbit, in the top. No way I can ever reach it without the tree falling (strange, normal trees don’t fall when you piss on them or jump against their timber)

Just after they finished decorating the doorbell rang. A bunch of people and children entered. They laughed and seemed happy. The kids wanted to play with me and while I was having fun I heard my human tell the guests that I ruined their tree, but amidst his peers he laughed about it.

Evening fell, they ate, they drank, they talked until midnight. When the clock stroke twelve, all people in the room stood up from their chairs, toasted with glasses held high and repeated the same words: ‘Merry Christmas’.

Prins Snitsel undercabinet reporter on human behaviour for Doggy Review, in the series ‘On People’, today is guest blogger for nonfiXe. You can reach him through his twitter account: prinssnitsel, leave a comment here or contact nonfiXe.

Blood Euro

2010-12-23T16:46:00.000-08:00

HRW lately issued ‘Development without freedom’, report on how the Ethiopian government spends aid money [1]. The 111 pages lead to one conclusion only: $ 3 billion Western aid dollars annually donated are used to suppress the Ethiopian people and to keep the ruling party in power. No freedom of expression, censured press, arbitrarily detentions without charge or trial, suppressive laws that severely limit nongovernmental organisations (NGO’s), flawed elections et cetera.
The donors (i.e. US, UK, the Netherlands, Canada, EU, Worldbank) know how aid is translated in politics, and keep on paying.

Some people manage to escape from the Meles regime, like the members of Youth circus Addis Ababa, aged 14 to 25 year at that time. They came to the Netherlands asking for one thing only: Freedom.
Although they all tell the same stories of abuse and renowned human right organisations write reports that affirm the credibility of their statements, the Dutch Immigration Service was not inclined to believe the youngsters. Now they find themselves in a deadlock, forced on them by one of Ethiopia’s large sponsors, the Dutch government. Waiting for the European Court of Human Rights to decide over their fate. This waiting can take years.

An example of what life was for the youngsters in Ethiopia:
A day before court, one of the boys asks his lawyer if he can speak to the judge in private. There is still something he did not talk about. The advocate gives him little chance. ‘You cannot bring new facts to the court and the judge probably will not give you the opportunity to speak in private. This is a public court.’
He wants to tell what happened to him one day at the office of the circus, not long before they went to the Netherlands. ‘Normally people walk in and out of the room. Not this time. I was completely unprepared. Someone hit me on my head, from behind. I still wear the scars. Then they put a cloth over my mouth. There was something on it that drugged me. I don’t know what happened. When I woke up, I felt this pain in my but. “You will not get pregnant. We used condoms.” They told me.’
While telling this story- it is the first time he confides in somebody - he turns his head away. Then he kneels down on the ground. His head bungles between his knees. He feels ashamed and dirty. He did not even tell his own mother.

So many stories they can tell, but nobody listens. The system is not designed to listen, it is designed to guard procedures, not to protect people.

More on the circus group on nonfiXe, category Afrisinia

1.Ethiopia is the second large sponsored developing country in the world, after Indonesia. The country is ruled by a dictatorial regime and human rights deteriorate while the amount of aid money increases. Aid money, according to Human Right Watch, which is used to strengthen the governments’ grip on the citizens even more. And the donors are aware of this.
Ethiopians who manage to escape their abusive government and ask for asylum abroad, have a hard time to get the refuge they need, if they get it at all. The West turns a blind eye twice; by funding a dictator with billions of dollars and refusing to safe harbour his victims, amongst whom sixteen youngsters craving for freedom. From: The blind eye of the West, part 1, Fundraising Ethiopia, www.nonfixe.nl

###

Wikileaks & Freedom of Press

2010-12-07T04:15:00.000-08:00

The recent developments on Wikileaks show the uneasiness of global leaders, citizens as well as the press itself, with ‘Freedom of Press’.

Now let’s stay away from the person of Julian Assange, the hunted founder of Wikileaks. Whether he did or did not sexually assault women, we cannot possibly know. We do know however, that no rapist has ever been hunted down so severally by authorities of different nations. Not even woman traffickers are chased after with such a force.
If Asssange did rape these women, he should account for it.

The force international governments use on this single man, proves they have a different, more probing motive to catch him. This motive is self-centred. Governments are genuinely afraid of Assange and his Wikileaks.

Wikileaks exposes the lies politicians use to manipulate the public. Lies that are usually covered under the blanket of the bed, where a great lot of the institutional press sleeps alongside the powerful.

Just how democratic is the democratic West? How free are we really? That is the question raised by Wikileaks.

The Guardian, Le Monde, El Pais, Der Spiegel and the New York Times seem to understand the importance.

So instead of focussing on the person Assange, or get carried away by fear that Al Qaida will bomb ‘vital locations’ (I for one think that every self respecting terrorist already knows where to find these locations), let us discuss Democracy, the accountability and transparency of governments and their officials and defend the Freedom of Press and Speech.

There will be more and different Wikileaks. We need them. To protect our freedom. That is one thing we can thank Julian Assange and his friends for.

Image: detail painting on newspaper, Joost Sicking, 1965

###

City of men

2010-11-26T16:56:00.000-08:00

Joost made wooden sculptures, back in the sixties, a design for a city of men. They were flat, two dimensional. One side was coloured, the other side was black and white. Facing the group you saw all black and white or all coloured.
Found photo's of them today, only one of them survived in the real world: Tante Antje. And the Lady, she survived too, but she's not in a good shape. Getting old is hard, I pressume.

###

Wat is veilig?

2010-11-25T04:45:00.000-08:00

Een toenemend aantal Nederlandse Kamerleden blijkt een strafblad te hebben, niet voor de geringste vergrijpen: geweldpleging, fraude en oplichterij.

Kinderen van 14 moeten zich legitimeren en voor dat legitimatiebewijs worden hun vingerafdrukken genomen op het stadhuis.

Minister Gerd Leers verzwijgt op 4 november in de Tweede Kamer een brief van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), waarin staat dat Iraakse asielzoekers (nog) niet gedeporteerd mogen worden.

Een volgende brief van het EHRM, waarin staat dat het ‘passend’ (appropriate) is om asiel aanvragen van mensen uit Irak individueel te behandelen, wordt door dezelfde minister Leers (Christen Democraat) uitgelegd als: Irakezen kunnen terug, tenzij ...

Mensenrechtenhof toetst gedwongen terugkeer naar Irak weer individueel
Posted by admin on November 25, 2010 ·
De algemene regel dat uitgeprocedeerde asielzoekers niet naar Irak uitgezet kunnen worden, is van de baan. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) zal bezwaren van asielzoekers tegen gedwongen terugkeer
naar Irak weer individueel beoordelen.
Het is in Irak niet zó onveilig dat élke gedwongen terugkeer automatisch
een schending van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens
oplevert.
Dat schrijft minister Leers (Immigratie en Asiel) aan de Tweede Kamer. Hij
reageert daarmee op een brief die hij vandaag van het EHRM kreeg.
bron: jurio.nl

In Bagdad zijn op 2 november 100 mensen omgekomen bij een serie bomaanslagen. Zo’n 200 mensen raakten gewond.

Onbetrouwbare overheden leggen vrijheidsbeperkende maatregelen op onder het mom van ‘veiligheid’. Houden hiermee een compleet apparaat pennenlikkende ambtenaren en stoere veiligheidsbeambten in stand. Die houden ons in de gaten. Die mogen ons op straat aanhouden en verordonneren ons te legitimeren. Die sturen mensen die om hulp vragen terug naar landen waar met bommen gegooid wordt.
En de Nederlandse burger betaalt, met Euro’s, maar, erger nog, ook met vrijheid. Om zich te laten regeren door leugenaars, draaikonten en een handvol veroordeelde criminelen.

Wat is veilig?

afbeelding: brief EHRM d.d. 23.11.2010 bron: www.rijksoverheid.nl

###

Uitzetten per persoon of als groep? Wat het makkelijkst is

2010-11-24T07:03:00.000-08:00

De IND kijkt naar asielzoekers die als groep komen uit dezelfde (beroerde) situatie als individuen en mensen die toevallig uit hetzelfde land komen, maar elkaar waarschijnlijk niet eens kennen, krijgen een groepsbehandeling. Net hoe het uitkomt. Hoe kunnen we vluchtelingen zoveel mogelijk ‘NEE’ verkopen?

Nederland mag Iraakse asielzoekers niet uitzetten, vindt het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In een bericht op vreemdelingenblog zegt Vluchtelingenwerk dat Europa verordonneert ‘per persoon uit te zoeken of terugkeer veilig is’.

Afrisinia is een Ethiopisch jeugdcircus dat bestaat uit 16 jongeren die drie jaar geleden asiel aanvroegen in Nederland. De kern van hun individuele verhalen was bij allen hetzelfde: misbruik, slavernij en onderdrukking door het circusmanagement waar o.a. de minister van propaganda van het dictatoriale Ethiopische regiem deel van uitmaakt.

De IND weigerde naar de verbanden en overeenkomsten tussen de verhalen te kijken. Meerdere malen werd gezegd dat een asielaanvraag een individuele en persoonlijke kwestie is.... en het feit dat de jongeren elkaars verklaringen bevestigen was van nul en generlei belang voor de beoordeling.

Voor Iraakse asielzoekers, die los van elkaar hier strandden, geldt kennelijk het omgekeerde: zij worden als groep behandeld.

Hoe de wind waait, waait de ambtenaar van Neerlands uitzetorganisatie. Gelukkig hebben we Europa!

###

What's in a name?

2010-11-23T15:07:00.000-08:00

Galerie Hüsstege 40 jaar – 40 jaar Galerie Hüsstege, nu Galerie Majke Hüsstege, maar ‘What’s in a name?’ vroeg Shakespeare zich af. Heel wat, argumenteert Harry Mulisch in ‘de Procedure’: stel je voor dat Jesus Christus Maurice had geheten...

Goed, Galerie Majke Hüsstege dan. Het scheelt tenslotte maar vijf letters en Majke was vijf jaar toen haar moeder Ria de 18e galerie in Amsterdam opende. De achttiende??? Moet je nu eens door de hoofdstad of enig andere stad lopen, het stikt er van de galeries. Zelfs ieder zichzelf respecterend dorp heeft tegenwoordig een galerietje of twee, tussen het café en de friettent in.

Die galerietjes komen en gaan. Sommige zijn goedbedoelde initiatieven om de beeldende kunst dichter bij de mens te brengen, anderen denken dat er geld te verdienen is aan beelden en schilderijen (haha)

Maar galeries die veertig jaar lang het hedendaagse kunstlandschap van Nederland beschilderd hebben en steeds actueel blijven, daarvan zijn er niet zoveel.

Misschien heeft Majke daarom tien jaar geleden haar eigen naam tussen de aanduiding ‘galerie’ en de familienaam ‘Hüsstege’ geplaatst. Om te duiden dat de galerie zich verjongt. Om te duiden dat de moeder (Ria) weliswaar een naam vestigde, maar de dochter trekt haar eigen plan.

Dat wil dus zeggen dat Harry Mulisch gelijk heeft: de naam doet ertoe.
Maar: ‘What about age?’ De thema tentoonstelling waarmee Ria begin jaren negentig haar 50e verjaardag vierde, stelde die vraag. In dit geval ondermijnt de naam de leeftijd. En dat is maar goed ook: een galerie voor hedendaagse kunst moet jong blijven, no matter what age.

Zelf kijken? www.majkehusstege.nl of gewoon even binnen lopen, Verwersstraat 28 Den Bosch

afbeelding: Barbara Wijnveld

###

Onbetrouwbare overheid !?!!!

2010-11-23T11:49:00.000-08:00

De Nederlandse overheid wordt onbetrouwbaar genoemd wanneer het subsidies voor de ontwikkeling van hernieuwbare energie bronnen betreft: windmolenparken vergen grote investeringen die de ene keer wel en de andere keer geen overheidssubsidie ontvangen: de wind waait, zoals het rokje... Daar kun je geen 20 jarig investeringsplan op baseren, vinden de energiemaatschappijen, terecht.

De Nederlandse overheid dwong onze energie maatschappijen om op te splitsen en draaide de duimschroef steeds strakker aan. Essent is inmiddels niet meer dan een naam: we hebben de afsplitsing Enexis, voor de kabels en leidingen en RWE, de Duitser, voor productie en levering, om maar een voorbeeld te noemen.

Maar behalve voor het bedrijfsleven (de economie?) is de overheid nog vele malen onbetrouwbaarder voor de vluchteling (de economie van morgen?)

In Nederland hebben vluchtelingen, of zo je wilt, asielzoekers, bij lange na niet dezelfde rechten als inboorlingen (Nederlanders dus). Iedere vluchteling moet zich melden. En wordt vervolgens verhoord. De interviews zijn er op gericht om mensen uit te zetten, niet om mensen te helpen (hier, in het land van herkomst of elders). Met andere woorden de Nederlandse overheid, ditmaal vertegenwoordigd door het uitvoerende orgaan IND, verhoort mensen met een bepaalde intentie: uitzetten. Want die jongens en meisjes die daar werken moeten hun targets halen... Dan krijgen ze promotie en een schouderklopje van de baas.

Dat de gehele asielprocedure oneerlijk is, is tot daar aan toe. Daar hebben wij Nederlanders samen voor gekozen, zoals het in een democratie betaamt.

Maar daarnaast liegt de IND gewoon in de rechtbank en zelfs tot in de Tweede Kamer. Een voorbeeld van zulk een triestigheid bleek onlangs weer tijdens het debat over Irakese vluchtelingen. Bijna twee weken voor aanvang van het debat (22 oktober) deed het Europees Hof voor de Rechten van de Mens de uitspraak dat deze Irakezen niet uitgezet mochten worden. Waarom? Omdat de mensen gevaar lopen. Dat wist de IND, die moet rapporteren aan minister Leers. Toch werd die brief niet meegenomen in het debat.

Wie spreekt een uitvoerder (IND) aan??? Ik heb nog geen kritische geluiden gehoord. Asielzoekers worden met schering en inslag uitgezet omdat hun verhalen ‘inconsistent en ongeloofwaardig’ geacht worden, door een orgaan (betaald van ons belastinggeld) dat zelf doorlopend liegt.
Geloof me, het voorbeeld met de Irakezen is niet het enige wat ik ken. Ik kan er zo nog een paar reproduceren. Uit eigen ervaring.

We laten ons lekker in de luren leggen. Wij, brave burgers, die de wet naleven. Wetten die worden geschreven in Den Haag, door veroordeelde misdadigers, maar dat vergeten we even, voor onze gemoedsrust.

Stop maar lekker voor een rood licht, papa. Wacht maar rustig tot het groen wordt, en maak je geen zorgen over de mensen die de knoppen bedienen, ze zijn immers democratisch gekozen... 50% + 1, en niet gescreend zoals een paboleerling die stage loopt en ieder 3 à 4 maanden opnieuw €40,- moet betalen voor een verklaring van goed gedrag.

Wij volgen de meerderheid plus een. We screenen onze onderwijzers. We deporteren vluchtelingen, afhankelijk van quota. En we laten ons regeren door een stelletje criminele malloten. Ieder volk krijgt de regering die het verdient. Proficiat Nederland!

###

Een nieuw bankBILjet

2010-11-19T05:16:00.001-08:00

Barend van Hoek, een nieuw bankbiljet, 180x150cm, 2010

Ook stoer, maar met absurd gevoel voor humor, is Barend van Hoek: een halfontklede vrouw kijkt verstoord om naar de voyeuristische schilder. Titel: ‘Een nieuw bankbiljet’.
Majke Hüsstege heeft een tip voor minister De Jager van Financiën: ‘Zulke billen trekken kunst en economie in 1 ruk uit het slop’. Het bewuste schilderij is te zien in de Verwersstraat in Den Bosch. www.majkehusstege.nl

###

de kosten van de jacht

2010-11-14T17:27:00.000-08:00

‘Het computersysteem INDiGO van de Integratie- en Naturalisatiedienst (IND) kost tachtig miljoen euro. Het zou in staat moeten zijn om gegevens van bijvoorbeeld de Sociale Verzekeringsbank, het UWV en de Arbeidsinspectie te koppelen aan bestanden van de IND.’ www.nos.nl

80 miljoen Euro om gegevens te koppelen van mensen die niet mogen werken, geen uitkering krijgen, niet verzekerd zijn??? en het land dienen te verlaten....

Als de IND haar werk goed zou doen, was de koppeling niet nodig. Gelukkig doet de IND haar werk niet goed.

Daarom gooien we belastinggeld naar ontwerpers van onzinnige computersystemen die de privacy en vrijheid van mensen aantasten – niet alleen van vreemdelingen!!-
Ondertussen blijven we ook de salarissen van incompetente jagers betalen.

De kosten van uitsluiting, jacht op mensen en vals veiligheidsgevoel zijn vele malen hoger dan nu in Euro’s wordt berekend.

###

Sans papiers

2010-11-13T13:28:00.000-08:00

‘Je kunt hier niet blijven en zult terug moeten naar je eigen land. Als je meewerkt, ga je vrijwillig. Als je niet meewerkt, sturen wij je.’ De Terugkeerambtenaar kijkt me strak aan. ‘Heb je me begrepen?’ Ik knik. ‘Werk je mee? Naar welke ambassade kunnen we gaan om een passe-partout voor je te regelen?’ Ik zwijg. Terug naar Nigeria? Ik heb over vrouwen gehoord die in Lagos afgeleverd werden door Westerse politie. Iedereen spreekt schande van hen. Ze komen uit het vliegtuig zonder zelfs ook maar een plastik tas met kleren bij zich te hebben. Daar wacht de Nigeriaanse politie hen op. Maakt grappen over de hoeren van de blanke.
De handelsvrouw die het vertelde had het zelf gezien. ‘Ik zag zelfs een heel jong meisje, misschien maar dertien jaar oud. Haar lege ogen keken door me heen. Het waren de ogen van een oude zieke vrouw,’ zei de marketeerster terwijl ze stoffen voor ons uitspreidde in de hoop dat wij iets kochten. ‘Ze moeten ook parade lopen langs joelende mannen en daarna gaan ze de gevangenis in.’
Onze nationale, Nigeriaanse gevangenis is de laatste plaats waar je wilt zijn, volgens de stoffenverkoopster. ‘Er is net genoeg ruimte voor iedereen om te liggen. In de nacht kruipen kakkerlakken over je heen. Ratten knagen aan je voeten. Sommige mensen worden wakker zonder grote teen. Het stinkt er naar ziekte en dood.’
Om haar woorden kracht bij te zetten, liet ze me aan een rattenlijk ruiken. ‘De prostituees uit Europa moeten een AIDS test doen. Niet om hen te helpen of geneesmiddelen te geven, maar om ze te brandmerken voor de rest van hun onzalige leven, als voorbeeld voor andere meisjes.
Daarna worden ze naar hun dorpen en ouders gebracht. Ouders die hen helemaal niet terugwillen, besmeurd door blank zaad. Ik zou mijn dochter ook niet meer aanraken,’ betoogde de vrouw en rekende ondertussen hoeveel een meter stof mijn moeder zou kosten.
‘Ik hoorde van een meisje dat haar schuld niet betaald had en teruggebracht werd naar de handelaren, degenen die haar naar Europa hadden gebracht. Die staken het huis van haar ouders in brand en brachten haar gewoon nog een keer naar Europa. Ze is gek geworden en dwaalt dakloos door Rome.’
Nu ben ik ook zo’n vrouw, een hoer van de blanke. Hoe kan ik die man uitleggen dat ik niet naar Nigeria kan? ‘Jij bent anders,’ zei mijn moeder altijd tegen me. ‘Kijk naar hen, zij zijn zwart, jij niet, jij hebt de Westerse zon in je huid. Jouw lot staat geschreven in een andere taal. Op jou wachten andere betekenissen.’
Ik geloofde haar, want ik ben lichter dan mijn landgenoten. Ik was zelfs een blanke baby. Volwassenen raakten me aan als een klein wonder dat geluk kan brengen. ‘Zij heeft een bijzondere toekomst,’ mompelden oude vrouwtjes die alles van toekomst weten. Ik geloofde dat allemaal, tot ik hier kwam. Hier bestaan geen gradaties in huidskleur, hier ben ik zwart. Een zwarte hoer.
De ambtenaar zal het niet snappen. Hij zal niet begrijpen dat dit hoofdstuk niet in mijn sterren staat, dat ik een vreselijke fout moet hebben begaan om mijn lot zo drastisch te wijzigen. Hoe kan ik uitleggen dat ik niet kan terugkeren naar een oom die $ 60.000,- van me eist? En het met bloed geschreven contract verbreken? ‘Mag ik hieruit opmaken dat je niet meewerkt?’ vraagt hij kil. Weer zwijg ik. Hij maakt aantekeningen.
Na afloop van het gesprek brengen ze me opnieuw naar een gevangenis. Ditmaal niet in een politiebureau. Ze hebben een speciaal gebouw voor mensen zoals ik, mensen zonder land en zonder papier, die ‘vluchtgevaarlijk’ zijn.
Wat dat woord betekent, begrijp ik niet. Ik kijk naar mijn celgenoten of ik aan hen kan zien dat zij vluchtgevaarlijk zijn, maar ik zie niets bijzonders. Het zijn gewoon meisjes, zoals ik, met dezelfde nachtmerries die ze proberen te vergeten. We praten niet over ons verleden of over onze toekomst. We vlechten elkaars haren en pikken nagellak, waarover we dan weer ruzie maken, zodat de bewaking tussen beide moet komen. Misschien vinden ze dat wel gevaarlijk... maar wat dat met vluchten te maken heeft?
De komende weken zal ik ambassades bezoeken, van Ghana, Gambia, Senegal, Kameroen en van Nigeria. Ik moet er vragen beantwoorden, een ambassadeur neemt mijn gezicht in zijn handen en bekijkt me alsof ik een geit ben die hij overweegt te kopen. ‘Nee, ze hoort niet bij ons’, luidt steevast het antwoord. Ik ben handelswaar dat niemand wil, voor altijd op de plank ‘gevonden voorwerpen’.
Opeens is het over. Ze laten me vrij, omdat ze geen land kunnen vinden dat mij wil, dat papieren geeft om mij erheen te brengen en iemand zonder herkomst eeuwig vasthouden, dat doen ze niet. Als ze echt niet weten wat ze met je aan moeten, laten ze je vrij. Maar niet zonder voorwaarden: Ik krijg een brief waarin staat dat ik Nederland binnen 24 uur moet verlaten. Hoe ik dat doe, moet ik zelf weten, zonder paspoort, zonder geld, als ik het maar doe. Door me die brief te geven, kunnen ze me uit hun administratie halen. Officieel besta ik niet langer in Nederland, legde iemand me uit. Zo belangrijk zijn die papieren dus. Zij bepalen of je bestaat en waar je bestaat. Ik knijp de man die me uitlegt dat ik niet langer besta. ‘Au’, zegt hij. ‘Hoe kan je pijn voelen? Je bent geknepen door een niet bestaand persoon,’ antwoord ik. Hij vindt het niet grappig.

uit: Samya, verkocht (werktitel)

###

Fundraising

2010-11-12T15:13:00.000-08:00

Tonight is the fundraising diner for Congolese women. We assemble at the castle. The party consists of people from the US, Great Britain, China and the Netherlands. Each and every attendent works a high paid job at some big organisation or as owner of a company. We’re connected through work, keeping the other ones’ salary on level.

Everybody is dressed to the MAX. It may be a fundraising for a good cause; we still want to get something out of it for ourselves, so better look your best for a fine networking evening.

Wives-of bought new dresses. They look surprisingly similar, all according to the latest fashion, which is rather down coloured on beige and brown (natures colours) and civil looking. No outrageous red, green or orange in tonights’ dresses.

We enter the diner and find our names on papers formed like airplanes on the plates. A little joke by the gerent.
The meal starts. Eight courses. We perceive this as normal, after all we are eating for Congolese women at 300 Euro a person. A small reward may be expected.

For me, I sit next to an English couple, the husband to my right, his wife to my left. She looks like anything one would a British woman want to look like: sensible. Sensible hair, not too long, neither too short, easy when you are in a hurry to get to the office at mornings. She wears a likewise sensible dress, not too expensive, not too seductive (as a matter of fact not seductive at all), easy to wash and wear, and: decently appropriate for any occasion. She is kind of tiny and her beige and grey clothes make her look like a mouse from the attic of an abandoned house.

She refuses the champagne. He takes two glasses. I notice that during the meal she drinks but water, while her husband, on my right, drinks for the two of them. I wonder why she doesn’t drink a drop of the delicious alcoholic beverages they are offering.

As the diner evolves the guests start to act more informal towards each other. Finally I dare to pose her the question that’s been on my mind all evening. ‘Oh,’ she replies, ‘It is quite simple. I used to be an alcoholic, beating up my husband all the time.’ The rest of the table falls quiet. ‘What is she saying?’ a deaf guy asks loudly. ‘Sssh, I tell you later,’ his wife bats his hand. My English neighbour doesn’t seem to notice. She goes on: ‘One day he ended up in the hospital and me, I was arrested for domestic violence. It is better I don’t drink.’
The husband takes another sip of his Burgundy. ‘He drinks for the two of us now,’ she explains in a gaily manner. His hiccup loudly announces dessert, while the organizing committee thanks everybody for so generously supporting Congolese women.

###

Gevlucht en gevangen

2010-11-07T09:33:00.000-08:00

Uitgeprocedeerden in gevangenschap

Uit het rapport over vreemdelingendetentie van Amnesty, d.d. 5 november 2010, blijkt dat mensen die in Nederland asiel aanvragen en geweigerd zijn, nog steeds slechter behandeld worden dan in Nederland geboren criminelen.

Vaak wordt de bewaring opgeheven omdat er geen zicht is op uitzetting. In dat geval wordt die persoon ‘geklinkerd’, oftewel op straat gezet. Veel van deze mensen blijven (zonder rechtmatig verblijf) in Nederland. Zij kunnen een tweede, derde of vierde keer worden aangehouden en opgesloten. Amnesty, Vreemdelingendetentie in strijd met de mensenrechten, pag 12

Ze worden opgesloten in gevangenissen, zonder te weten voor hoe lang. Doktersbezoek of de weg naar een ambassade om het land van herkomst vast te stellen, gaat geboeid. Dagbesteding is er nauwelijks. Uitgeprocedeerden hebben geen recht op onderwijs of werk. Criminelen wel, zodat ze terug kunnen keren in de samenleving….

In Nederland worden ook kwetsbare mensen in vreemdelingenbewaring geplaatst: (niet-begeleide)
minderjarigen, slachtoffers van marteling en van mensenhandel, zwangere vrouwen, (psychisch) zieken
en ouderen. Amnesty,Vreemdelingendetentie in strijd met de mensenrechten pag 27

Amnesty stelt verbeteringen voor zoals vrijheidsbeperkende locaties, iets wat geen verbetering is. Ook vrijheidsbeperkende locaties, meestal in een slecht bereikbare uithoek van het land, met meldingsplicht en zonder zinvolle besteding (leren of werken mag niet) zijn mensonterend.

Uit de hele wijze waarop we hier in Nederland omgaan met vluchtelingen blijkt wantrouwen en angst. Dat is niet gezond voor onze samenleving, slecht voor de individuele asielzoeker en een voedingsbodem voor haat en destructie.

Misschien moeten we ons eens afvragen waarom iemand automutileert of in hongerstaking gaat, voordat we hem of haar in een isoleercel zetten, compleet met camerabewaking.

Misschien moeten we ons eens verplaatsen in de ander voordat we strafmaatregelen opleggen voor verblijf zonder papieren en eens bekijken hoe we die ander kunnen helpen. Daarmee helpen we ook onszelf, want degenen die teruggaan, gaan goed terug (en vrijwillig) en degenen die blijven, voegen waarde toe aan Nederland. Het kost minder euro’s en levert winst op, financieel, sociaal en individueel.

De kinderen worden samen met hun – in de handboeien geslagen – ouders naar een politiecel afgevoerd. Diezelfde dag worden ze overgebracht naar het detentiecentrum Rotterdam. Een paar dagen later worden moeder en kinderen overgebracht naar de vrijheidsbeperkende locatie in Ter Apel. Uiteindelijk bepaalt de rechter dat het gezin thuis de procedure voor de verblijfsvergunning mag afwachten. Inmiddels is die vergunning verleend. Amnesty, Vreemdelingendetentie in strijd met de mensenrechten pag 28

Wat het meest schokkeert aan het rapport van Amnesty is dat het feitelijk niets nieuws bevat: Al sinds de jaren negentig gaat Nederland op deze wijze om met asielzoekers. Ze worden opgepakt, gevangen gezet, voorgeleid aan ambassades en gedeporteerd als dat kan, wanneer dat niet kan, belanden ze weer op straat tot de volgende ongelukkige encounter waarbij om een identiteitsbewijs gevraagd wordt. Het woord 'illegaal' voor iemand zonder papieren, zegt in feite al genoeg. Zodra je groepen mensen als 'illegaal' bestempeld, criminaliseer je en je maakt de weg vrij voor maatschappelijke acceptatie om die 'illegalen' op te sluiten.

Vorig jaar, 2009, zaten er 300 minderjarigen in Vreemdelingendetentie

Vreemdelingendetentie in 2009
Instroom 7.867
Uitstroom 7.930

Duur
Korter dan drie maanden 56,4 %
Tussen drie en zes maanden 24,2 %
Langer dan zes maanden 19,4 %

Eerste half jaar 2010
Instroom 3.980
Uitstroom 4.010

Duur
Korter dan drie maanden 76 %
Tussen drie en zes maanden 9 %
Langer dan zes maanden 15 %
Bron: Amnesty International, Vreemdelingendetentie in strijd met de mensenrechten.

Als je een voorbeeld wilt over hoe de Dienst Terugkeer en Vertrek gesprekken voert zie: www.nonfixe.nl/het-faillissement-van-een-bot-land
Voor het rapport van Amnesty International: http://www.amnesty.nl

###

Stilstaan

2010-11-06T17:33:00.000-07:00

We zijn tien. Tien vrouwen inmiddels
middelbaar. Het gehate woord
Tien zusterlijk geboren in 1982
Uiteengestoven, anders en steeds weer samen
Dit weekend stond de tijd stil in Antwerpen
alsof we jong zijn
Wij stonden ook monddicht
Keken door de muur
naar het gedicht van de dichter
des vaderlands, zwart op wit geschreven
met, voor en door armen.

Arm zijn niet alleen degenen die gebrek hebben aan geld.

Ramsey Nasr tekende het op in 2005 op de wand van de Antwerpse sociale dienst, het OCMW. Dank aan de dichter.

Een minimum   

lees me dan 
luister dan zacht  

ik ben de muur en muurvaste man  
jarenlang zitten mijn lief en ik stil  

tegen dit plafond 
van gitzwarte kas  

en vanaf ons vel 
begint de bodem  

en daar is geen rek 
om haar te omarmen  

zij zit ertussen 
ik zit eronder  

en ja ik heb niks 
jazeker ik ben niks  

maar godmiljaar 
ik kan overleven  

ik knok tot nu 
de jaren rond 
van beens af aan 
tot aan mijn dood 
zal ik tegen u 
dit plafond 
en alle ogen 
in uw mond 
opknokken  

ik zal uit mijn pree 
tevoorschijn komen  

meewandelen onder haar 
met mijn kansarme zon  

en rondbazuinen  

hier staan wij 
klein en fier  

lijk een mens 
op een plein  

en ik zou met u niet willen ruilen 
ik zou er geld voor willen geven  

om net als u 
mezelf te zijn

###

De leugenaar ontmaskerd. Maar of het iets verandert?

2010-11-02T19:26:00.000-07:00

Onderstaand bericht is illustratief voor hoe de Nederlandse immigratiedienst vluchtelingen behandelt. De IND heeft vaak voorsprong van informatie. Kan die zelfs achterhouden en doet dat ook.
De asielzoeker die niet meteen het achterste van zijn tong laat zien, wordt ongeloofwaardig, inconsistent, vaag en summier genoemd en vervolgens gedeporteerd. Rechtsgelijkheid?

'IND hield bewust brief Europese Hof achter'
De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) heeft bewust een brief achtergehouden waarin het Europese Hof de Nederlandse overheid adviseert Irakese asielzoekers voorlopig niet uit te zetten. Dat stelt de Vereniging van Asieladvocaten (VAJN) dinsdag in het programma Uitgesproken EO.
Woensdagochtend zouden dertig Irakezen worden uitgezet naar Irak, maar dat gaat niet door. De asieladvocaten kregen de brief, die volgens het programma dateert van 22 oktober, pas maandag onder ogen. „De Nederlandse regering heeft besloten deze brief bij zich te houden, omdat met deze brief in de hand iedere uitzetting verboden zal worden”, aldus voorzitter Loes Vellenga van de VAJN in het programma.

Bron: Trouw, 2 november 2010

###

Loterij vol Nieten

2010-11-02T17:42:00.000-07:00

‘Major Hasan began having second thoughts about a military career a few years ago after other soldiers harassed him for being a Muslim’, Fort Hood, NY Times November 2009.

2 november 2010
De buschauffeur roept vanachter zijn stuur: ‘Je bent er.’ Een bleke jongen, heftig behaard, stapt uit. Zijn zwarte ogen smeulen. De chauffeur huiverde toen hij er in keek en de strippenkaart afstempelde. De jongen verdwijnt nu zonder om te kijken over de oprijlaan van de villa. Het grote huis vormt de kop van een psychiatrische inrichting. Erachter staan prefab woningen aan keurig bij gehouden laantjes die het gazon verdelen in geometrische figuren. Aangelegd. ‘Afgelegd’, denkt de bleke smeulende jongen. Hij meldt zich bij de receptie als bezoeker voor Pieter Vermeulen. ‘Orhan Michailelov is mijn naam.’ Hij spreekt accentloos Nederlands en poogt zowaar te glimlachen. Hij heeft een pakje in zijn hand, een cadeautje voor Pieter. De jongen is van zijn leeftijd, maar onschuldig blond. Zijn dicht bijeenstaande ogen kijken blauw verbaasd naar de bezoeker. Pieter krijgt nooit bezoek, alleen van zijn opa toen die nog leefde. Hij mag dan het syndroom van Down hebben, Pieter is niet gek. ‘Wie ben jij?’ ‘Ik kende je opa,’ antwoordt Orhan. ‘Ik heb hem vermoord,’ denkt hij en wendt zijn ogen af. Hij zegt: ‘Ik kom in zijn plaats.’

8 oktober 2010 in de avond
Je moet altijd eerlijk zijn, behalve soms. Toen de politie hem staande hield, kapotte voorlamp op zijn fiets, die uit een obscure stal kwam, voor een tientje op de kop getikt, voelde hij het wit van zijn ogen draaien. Mehdi dacht, ik moet normaal doen. en meteen daarna, wat is normaal? Hij tastte in zijn zakken naar zijn identiteitsbewijs. ‘Sorry, ik denk dat ik het vergeten ben.’ Hij noemde de naam en het adres van een vriend. Geboortedatum? Wist hij ook. Zorgvuldig uit zijn hoofd geleerd.
Ze ontmoetten elkaar in Rijsbergen. Een knik was voldoende herkenning. In de wachtkamer, op de hufterproof plastik stoelen die met stangen en schroeven aan de marmoleum vloer zitten geklonken, aan de muur posters waarop welkom geschreven in allerlei talen, zonder welkom te heten, zonder het gevoel te hebben welkom te zijn, achter de prikkeldraad hekken met alleen een bewaakte poort als toegangsweg.
De slaapzalen zijn ingericht voor acht mensen. Vier stapelbedden. Mannen en vrouwen gescheiden. In de kantine is brood, koffie, melk en cola te krijgen. Zwijgende asielzoekers herkauwen het vreemde voedsel langzaam. Een kind rent tussen de tafels. Wordt door de moeder terecht gewezen en op een stoel geplakt. Het is maar voor tijdelijk. Hier in Rijsbergen doe je toelatingsexamen, daarna ga je of op transport of naar een kamp. Mehdi’s landgenoot is verdwenen. Later ontmoet hij hem weer in het AZC, waar ze een kamer delen met twee Somaliërs.

De agent kijkt Mehdi onderzoekend aan en vraagt nogmaals zijn naam. Zich bewust van het helle licht van de lantaarnpaal, wendt deze zijn gezicht wat af en zet een stap naar achter, terwijl hij de naam van zijn vriend noemt. De tijd in het AZC hebben ze achter zich gelaten. Mehdi kreeg geen status, zijn landgenoot wel. De brieven werden uitgedeeld als kaarten uit een dek: aas, boer, twee. Jammer, uitgeloot. Naast hem een vrouw uit Azerbeidjan met haar zoontje, ook beka, basta, klaar. Gezamenlijk verlieten ze het AZC, begeleidt door Mehdi’s vriend. Die heeft hij sindsdien niet meer gezien. Het adres wat hij de politie geeft, bestaat misschien niet eens meer. Mehdi haalt onzichtbaar zijn schouders op. Pech, zo is zijn leven nu eenmaal.
Hij moet mee naar het bureau en wordt opgesloten in een kleine betonnen ruimte met een bed en een tijdschrift. Mehdi verdwijnt voor lange tijd uit dit verhaal. In die periode wordt hij aangeklaagd en voorgeleid als terrorist. Maar Mehdi is geen terrorist. Hij is een man die zonder papieren in het land rondloopt, met het uiterlijk van een Moslim en het innerlijk van een communist. Mehdi leest al sinds zijn vroege jeugd Tolstoi en Nabokov, hiertoe aangezet door de broer van zijn moeder. De Russische literatuur is zijn grootste daad van verzet geweest tegen het regiem en was uiteindelijk ook de reden waarom hij zijn land moest verlaten. Subversieve literatuur kan je de kop kosten. Dat hebben ze in het Westen nooit begrepen.

Dezelfde avond niet ver daarvandaan
Twee straten verwijderd van de arrestatie van Mehdi pleegt Orhan, nu achttien jaar, een roofoverval op een sigarettenwinkel. Hij was zeven toen hij met zijn moeder asiel aanvroeg. Zijn moeder, die beweerde spionne te zijn voor de KGB, moest Azerbeidjan verlaten omdat haar man in het verzet zat. Van zijn vader kan Orhan zich nauwelijks iets herinneren. Hij weet nog dat het een imposant dikke man was met grote snor en bulderende lach die even bulderende klappen kon uitdelen waarbij Orhans moeder meestal de ontvangende partij was. Hij was tenminste een echte man, verweet Orhans moeder haar huidige echtgenoot regelmatig. Geen slampamper die genoeg heeft aan één vrouw, nee, hij bezocht er wel vier op één nacht. Ze had, met haar kind langszij, verteld tegen de immigratiedienst hoe ze langs de huizen van mensen ging en aanbelde. Dan stelde ze vragen waarvan ze de antwoorden op een formulier schreef. Op kantoor vergeleek ze de verhalen van buren en haar observaties. Wat niet leek te kloppen, gaf ze door aan hogere autoriteiten en steevast volgde politiebezoek op de adressen die door haar als dubieus werden bestempeld. Oorlogen, geweld en maffia-praktijken, gecombineerd met het kliksysteem dat zijn moeder toegewijd had gediend, maakten hun leven onmogelijk toen de bescherming van de man in huis wegviel. Orhan heeft er geen idee van wat er met zijn vader is gebeurd, maar hij begreep dat die ergens in een cel zat weg te rotten. Hoewel de Nederlanders geen woord geloofden van de fantastische gruwelverhalen die zijn moeder keer op keer aandikte, mocht Orhan hier wel naar school.

Ogenschijnlijk onderscheidt hij zich in niets van een Hollandse jongen, behalve misschien de volle donkere beharing die als een vacht op zijn schouders groeit. Het wordt gevoed door een vuur op kolen van haat, dat op een moment zoals nu, tijdens de overval, door zijn ogen naar buiten vlamt. Hij kent Nederland beter dan de meeste Nederlanders het kennen. Overal gewoond, van Friesland tot Maastricht. Op veel plaatsen ondergedoken gezeten, met andere bibberende illegalen die zich wanhopig vastklampten aan het idee ooit een verblijfsvergunning te krijgen die nooit kwam, in leven blijvend met baantjes als afwasser en bouwvakker of bollenplukker. Zijn moeder werkte hard in huizen van mensen die ze schoonboende tot de verf van de keukenkastjes afgeschuurd was. Ze verdiende redelijk veel geld. Wat ze alleen uit konden geven aan consumptiegoederen. Want een huis huren kon niet zonder ingeschreven te staan. Ze leefden op een kamer bij een organisatie die vluchtelingen opving en moesten dankjewel zeggen tegen de vrijwilligers die te pas en onpas binnenkwamen en steeds nieuwe huisregels bedachten.

Orhan had al jong alle soorten speelgoed en merkkleding die er te koop waren. Hij had alleen geen vrienden om mee te spelen. Na school ging hij direct naar huis, waar hij zwijgend de taart at die zijn moeder voor hem in de ijskast had gezet, terwijl hij cartoons keek op televisie. Op school werd hij gepest, wat verwacht je anders: een stille bleke jongen, net iets te dik, met pikzwarte haren die nooit mee deed. Die niet mee ging op schoolreisjes naar Fantasialand omdat dat in het buitenland ligt. Orhan wilde wanhopig erbij horen. De samenleving hield hem angstvallig buiten. Zijn moeder ontmoette een zwaar door de oorlog beschadigde Koerd. De man trok bij hen in en werd zijn surrogaat vader. Meestal zat hij stil op de bank, gordijnen dicht, af en toe een snik. Hij was geen echte man, begreep Orhan uit de verwijten van zijn moeder. Maar hij had wel status!

Ze trouwden. Het was een vreugdeloos feest waar Russinnen kanten taarten aanboden en Kosovaren valse muziek speelden. De man kreeg een baantje bij een Turkse garage en verdiende net genoeg om Orhan en zijn moeder in Nederland te houden. Ze huurden een huisje in een wijk waar alleen allochtonen wonen en voor het eerst in zijn leven kreeg Orhan vrienden. Na een paar jaar gingen ze zelfs op vakantie. Van het geld dat zijn moeder zwart bij verdiende, boekten ze een reisje naar Mallorca. Het werd een groot fiasco. Paspoortcontroles en grimmige douanes wekten begraven herinneringen bij de surrogaat vader. Hij verloor zijn laatste beetje verstand op Schiphol en sloeg een van de beambten, waardoor hij in de cel belandde. Orhan besefte dat zijn leven voor altijd zwart zou blijven toen hij met zijn moeder een taart bracht naar de nieuwe papa. Hij had, ondanks de sneren van zijn moeder, al zijn hoop op die magere stille man gevestigd. Maar die was helemaal uit zijn lijf vertrokken en zou er pas jaren later in terugkeren. Te laat om Orhan te redden.

De roofoverval op de oude sigarettenverkoper verloopt bijna volgens plan. De kassa zit vol en de sigaretten die ze buit maken, kunnen ze gemakkelijk kwijt. Het was niet de bedoeling om de man te doden. En nog minder om zijn rode kater van kant te maken, die vals uithaalde naar een van de overvallers. Ze zijn weg voordat de politie zelfs maar gebeld is. Juichend als onoverwinnelijke gladiatoren scheuren Orhan en zijn vrienden door de nachtelijke stad. Ze minderen vaart als ze bij een lantaarnpaal twee agenten zien die een man ondervragen en even later geboeid in de politiewagen zetten.

Einde
Het verhaal van de geslaagde overval maakt Orhan korte tijd tot straatheld. Meisje die hem voorheen niet zagen staan, klampen hem nu aan met verleidelijke blikken. Blonde meisjes, Nederlandse meisjes! Maar de roes duurt kort. Eerst bezoekt de rode kater van de winkelier zijn dromen en later de bebloede man zelf. Hij praat tegen hem. Orhan googled. Hij vindt uit dat de winkelier een kleinzoon heeft, Pieter. Pieter Vermeulen, die woont in een centrum voor mensen met een beperking.
Mehdi wordt veroordeeld voor de overval en gedeporteerd naar Irak. We hebben nooit meer iets van hem vernomen.

###

Geheim: Wie stopt in Eindhoven heeft het mis

2010-10-28T14:29:00.001-07:00

Designers neigen deze week naar Eindhoven waar de Dutch Design Week vlaggend door de stad waart. Ze gaan de goede kant op. Maar wie in Eindhoven stopt, heeft het mis.

Een paar kilometer noordelijk, op landgoed Velder, is circusfestival Circo Circolo. Wat heeft dat met design te maken? Ik houd niet van circus...

Geeft niet. Loop door de foyer, negeer de clowns, de jongleurs, het spel en de spelen. Rechtdoor naar buiten door de achterdeur. Wandel door het natte (oktober) gras, negeer de vuren, de banken en de rijen voor de tenten. Richt je iets naar links: ‘Monstration en La Motte’. Daar moet je zijn.

Meer dan design, meer dan beeldende kunst. Waanzinnig ontworpen tekens krijgen een eigen logica. Er zijn tekenende dennenappels (echt!). Fietsen die onmogelijk maar toch bewegen, hun vooruitgang nauwkeurig bijgehouden met krijt op bord. Boeken waarin woorden door mandarijnen vertaald worden in tekens.

Geen elektriciteit, niet eens groene stroom. Wel een groene grasbal die – uit zichzelf – over een parcours rolt, langzaam, langzaam, water en zwaartekracht. Nieuwe energie, of beter, bestaande energie ingenieus gebruikt. Nieuwe vormen, of beter, bestaande vormen anders betekenis gegeven.

Johann Le Guillerm exposeert zijn zoektocht, die moest leiden tot een voorstelling, Cirque Ici: Secret. Die speelt ook op het circusterrein. Misschien de vooroordelen opzij zetten en toch een voorstelling meepikken?

####

Optocht van kinderen met hun huisdieren

2010-10-26T13:35:00.000-07:00

Ik kom op een weg die is afgezet voor een optocht van kinderen met hun huisdieren. De kinderen hebben hun huisdieren mooi gemaakt. De vachten van veel beesten zijn beschilderd. Een oranje gespoten Boxer met blauwe poten trekt een klein meisje vooruit, in de richting van een Jack Russell in tutu die de hele tijd naar zijn balletpakje hapt tot afschuw van de kleine eigenaresse. Zijn tiara schudde hij een paar meter geleden al af. De Boxer schijnt de Jack te willen helpen, want hij gromt en bijt in de roze stof alsof het een suikerspin is en rukt de tutu van het kleine macholijf. Jack weet nog niet of hij de actie kan waarderen, maar gromt vast vriendelijk zijn tanden bloot en hapt in de poten van de Boxer. Blauwe verf kleeft aan zijn lippen.

De hele stoet komt tot stilstand, ijverige vrouwen proberen de vechtende honden uit elkaar te trekken, kinderen gillen en een jongetje met rood haar staat met zijn konijn met strik om de oren gefascineerd toe te kijken, vlak bij mij. Het konijn, verstijfd in de afgesloten mand, hoopt dat ze niet gezien wordt door de kijvende honden. Politie te paard. Hoefslag op het asfalt. De manhaftige agent - vader van een kind dat achteraan in de stoet loopt met haar papegaai die steeds dezelfde regel van Shakespeare herhaalt (‘The world is a stage / Life is a play / dress up..’) blijft hangen als een gekraste dvd in een stoffige speler en opnieuw begint - springt op Zorro-wijze van zijn rijdier en schopt de honden met zijn metalen schoenneuzen uit elkaar. Een haak in het oor van ballerina Jack waar ongelooflijk veel bloed uitstroomt, maakt de scene kompleet. Het paard van de agent heeft er genoeg van en zet het op een lopen. Het galoppeert recht op de roodharige jongen met het bange konijn naast mij af.

Wat kon ik anders doen? Ik spring voor de jongen, mijn armen en benen gespreid, de grote ruin trotserend alsof ik dapper ben. In werkelijkheid dacht ik gewoon niet na. Misschien besloot ik in een nanoseconde dat het leven van die jongen meer waard was dan het mijne, meer toekomst bood dan het mijne. Ik weet het niet. maar ik sta daar als een wrakende engel wakend voor het kind, groter te lijken dan ik ben en de pijn in mijn verstuikte enkel voel ik niet meer.

De ruin stopt. Hij staat ineens stil, centimeters van me vandaan. Met trillende hoeven. Schuim op zijn bek. Iedereen wordt stil, overweldigend stil. Dan springt de agent naar zijn rijdier en pakt het bij de teugel. De toeschouwers vatten dat op als een teken en beginnen als één man te juichen. Een vrouw omhelst me in tranen. Haar haren rood. Zij is de moeder. Ik ben een held. Iedereen wil met me praten, me aanraken, me complimenteren. ‘Hoe heet je?’ ‘Waar woon je?’ ‘Hoe kan ik je ooit bedanken?’ De uitbundige aandacht maakt me schuw. Ik zoek naar een plek om weg te duiken, maar de mensen hebben zich om me heen verzameld en ik kan nergens heen. De moeder van het jongentje heeft het in de gaten. ‘Hush, hush mensen, geef haar een beetje lucht.’ Ze neemt me bij de arm, haar zoon onder de oksel. Zo verlaten we de groep. Eer ik het in de gaten heb, zit ik bij haar in de auto.

Het konijn beweegt al die tijd niet. Ik ook nauwelijks. Schuin kijk ik naar de vrouw achter het stuur. Ik wou maar dat ze stopte en me liet gaan. De jongen op de achterbank buigt naar voren en tikt op mijn schouder. ‘Jeremy, ik heet Jeremy,’ zegt hij. ‘En dit is Chingachcook, Chinga voor vrienden.’ Hij wijst naar het konijn. ‘Dank je wel voor daarnet,’ zegt hij nog en lacht verlegen. Hij gaat weer met zijn rug tegen de leuning zitten. Dan bedenkt hij zich en richt zich opnieuw tot mij. ‘Chinga wil graag weten hoe je heet. Ik ook wel.’ Ik draai mijn hoofd om en kijk hem aan. ‘Ik ben Samya.’

###

Schuilen

2010-10-24T18:05:00.000-07:00

Vluchten is een levensstijl geworden. Ik vlucht inmiddels vooral ook voor mezelf. Zwarte herinneringen moeten zoveel mogelijk verstopt blijven. Doen alsof het niet zo is, alsof verleden niet is. Alle afleiding is welkom. Vaak zijn dat triviale dingen; schone nagels en gestreken kleren, kunstig haar, blinkende telefoons. Vermomming.

Oppervlakkigheid is de redding. Want zodra je de diepte in duikt, verdrink je. Vluchtelingen gaan een gesprek uit de weg, eerst uit angst om herkend en dus uitgezet te worden. Later uit gewoonte. Mensen die moeten overleven, ontwikkelen een talent voor pootje baden zonder natte voeten te krijgen. Je kunt ook zeggen dat ze een gipsen masker hebben opgezet om niet herkend te worden. En dat gips is vastgeplakt geraakt. Pleister die de haartjes en korst van de wond meetrekt bij verwijdering. Dan gaat de wond weer open. Dat doet pijn. En pijn willen we vermijden, desnoods vervangen door andere pijn.

Daarom drukte ik vroeger sigaretten uit op mijn arm. Daarom, en om praktische redenen, richt ik me nu volledig op het nu zonder na te denken, zonder voor of achteruit te gaan. Niet als een Boeddhist, maar als een fatalist. Er is geen toekomst. Ik verban het verleden. Ik denk niet, dus hoef ik, godzijdank, niet te bestaan en ik richt me op de kleine fysieke geneugten, zoals warmte en eten in mijn buik, omdat mijn lichaam, ergens diep vanbinnen nog een sprankje overlevingsdrang heeft. Ik berust en zit mijn tijd uit. Ik kan toch niets veranderen. Ik ben een lege schelp, uitgelepeld, en wacht tot het voorbij is.

Uit: Samya. Verkocht (werktitel)
###

Women trafficking & the root of evil: extreme poverty

2010-10-23T14:04:00.000-07:00

Public awareness can change laws and beat ignorance.
The ignorance of civil servants, police and clients or arbitrarily bystanders keeps trafficked women in their ghastly prisons. And if they manage to escape, they find no support, no protection, due to insufficient laws. It takes years before they are acknowledged and offered the very least: legal residence.

The good news is: Human trafficking is attracting more attention in the Netherlands lately. Journey Den Haag devoted a photo-exhibition to the problem, documentaries are broadcasted on national television, newspapers publish the appalling stories of the women, girls, and increasingly, men and boys, who have become victim.

But more is needed: the root of this (and many other) evil is in the extreme poverty of millions of people. We have to fight poverty to fight abuse.

Back in 2001, on February the 26th, Nogi Imoukhuede, Women’s Right Watch Nigeria, wrote me an email:

‘Nigeria is a country with a population of 110 million and 40% of the population are poor while some statistics have shown that up to 70% of Nigerians are affected by the scourge of poverty in one form or the other.
Due to this excruciating poverty and high unemployment levels the illegal trafficking in women and girls began to thrive in Nigeria. Countries in Europe being the usual destination most especially Italy. Our President stated recently that trafficking in women is the third largest illegal business ranking after drugs and gunrunning. Trafficking in Women has created immense wealth for the traffickers and death, sickness, misery and all sorts of dangers for the victims.
The victims are usually lured from their homes in the villages where they are told of job opportunities in Europe. As soon as the victims assent to travelling they become slaves to the traffickers. They are then transported to Europe, all their travel documents seized from them and forced to go into prostitution. In Italy, the victims often sign a bond with their sponsors to serve them for about 3 years after paying back a debt of approximately $100,000 for being brought to Italy. They are detained in hotels and are not free to move about. They are often beaten if they refuse to co-operate and sometimes killed.
The shock of their situation is very traumatic for a lot of girls. We have received reports of some losing their minds and being kept in institutions. Some have been killed by their patrons and we have also received reports of bestialities. Some become HIV positive. The girls become free after paying back the money demanded by their sponsors. If they do not pay, the sponsors send their agents to terrorize their families back home. Once the girls become free they send thousands of dollars back home to their parents who now become extremely wealthy. They build new houses and ride flashy cars and don't want to know where the money is coming from.
When the women are deported to Nigeria they come with only the dresses on their back and are escorted under tight security back to Nigeria. The Nigerian Police authorities have complained that they only receive about 3 days notice from the Italian authorities before these girls are returned.
On their return they become a public spectacle. They are paraded as prostitutes and detained in the police station before they are compulsorily tested for HIV/AIDS. Thereafter they are released to their state governments.
Our interaction with these girls show that they have undergone a character change because of the terrible things they have been forced to do. Some become extremely withdrawn and feel that they are failures. Their family members are also not happy with them because instead of bringing back wealth in dollars they have brought shame. Our records reveal that 1180 trafficked Nigerian women were deported between March 1999 and December 2000, mainly from Italy.
The Nigerian Government has not issued a rehabilitation programme for these women and girls some who are as young as 13 years.
However, women NGO groups have embarked on sensitising the public about the real motive behind trafficking in women. A bill has been presented to the National assembly to criminalise trafficking in women and children.’

August 26, 2010. Human Right Watch writes on their website:

‘Authorities in Côte d'Ivoire and Nigeria should investigate and close down networks that traffic Nigerian women and girls to Côte d'Ivoire for forced prostitution, Human Rights Watch said today. Human Rights Watch also called for collaboration among regional neighbors to improve border efforts to combat trafficking.’

Not much has changed for trafficked girls in almost 10 years. Except maybe for one thing: public awareness of human trafficking is rising…

While reaching out to the trafficked, let’s not forget: to kill the beast of slavery, trafficking and abuse, we have to kill the beast of poverty. We can do so by sharing the earth's sources, innovate on decentral clean energy production, empowerment, education and health care. We can do so by resisting oppressive regimes and racist populists.
We have to fight injustice to fight poverty. And: We have to fight poverty to fight abuse.

You can read the whole article of Human Right Watch:
http://www.hrw.org/en/news/2010/08/26/c-te-d-ivoirenigeria-combat-trafficking-prostitution
The stories of Hope Johnsson and Gloria, both trafficked to the Netherlands: www.nonfixe.nl (in Dutch)
‘Elena’s story’ www.journeydenhaag.nl

Nogi Imoukhuede was one of the human right activists who prevented Safiya Hussaini in Nigeria from being stoned. A Sharia court sentenced the death penalty, because Safiya was pregnant outside marriage. Her advocates collected support from people all over the world through Internet. Their political representatives followed duly, turning Safiya’s death penalty into an international issue. Safiya survived. Thanks to rising public awareness.

#####

Wat kunnen we doen tegen mensenhandel?

2010-10-18T15:42:00.000-07:00

Op macroniveau: armoede bestrijden zodat mensen niet in de situatie komen waarin ze vatbaar zijn voor handelaren die mooie beloftes doen over werk en opleidingen, welke nooit worden waargemaakt. Frank heeft hierover vandaag een mooi verhaal geschreven op zijn blog: http://frankvanempel.blogspot.com

Maar dat is de lange weg.

Vrouwen (en in toenemende mate mannen of jongens) die gedwongen worden tot prostitutie, huishoudelijk of ander werk om ‘schulden’ aan reisagenten terug te betalen, zijn daar nu niet mee geholpen.

De ‘gelukkigen’ onder de slaven die kunnen ontsnappen of opgepakt worden door de vreemdelingendienst worden maar al te vaak in vreemdelingenbewaring gezet. Harde verhoren in politiebureaus en gevangenissen, nodigen niet uit om de dienstdoende diender in vertrouwen te nemen. ‘Waar kom je vandaan?’ ‘Hoe ben je hier gekomen?’ ‘Welke kleur had het uniform van de stewardess??? Net zei je dat je over een rechte weg liep en nu is de weg ineens krom. Welke van de twee is het????’ (Wie zo’n verhoor wil ervaren kan het lezen op www.nonfixe.nl: ‘Faillissement van een Bot Land’)

Een diender met het hart op de juiste plaats en een klein beetje gevoel voor realiteit, herkent een slachtoffer van mensenhandel binnen enkele minuten. Dat zijn namelijk vaak mensen die geen paspoort (meer) hebben, die weinig weten over hoe hun reis georganiseerd is en, die liegen over het land van herkomst (zoals hen met dreigementen is ingeprent)

Uit angst en schaamte wordt de waarheid liever niet verteld. De goede diender haalt er dan een ‘expert’ bij, meestal een vrijwilliger of een vreemdelingenadvocaat. Die krijgt een uurtje of wat in hetzelfde Huis van Correctie om het vertrouwen te winnen. Dat lukt niet!

Wij, van Stichting Vast in Den Bosch, werden er ook bij gehaald als de politie een inval had gedaan in een bordeel en een erg jong meisje zonder papieren ‘gevangen’ had, dat niet wilde praten en met dode ogen voor zich uit staarde. Dan maakten we de volgende afspraak: We komen en nemen iemand mee aan wie je geen vragen stelt, geen identiteitsbewijs, niks. We blijven zolang als nodig en als ze wil, nemen we het meisje mee naar huis.

Indertijd ving Vast zo’n 80 uitgeprocedeerde vrouwen en kinderen op. Een groot aantal daarvan was slachtoffer van mensenhandel. De sterksten, die al met ons gepraat hadden en overwogen om aangifte te doen, of aangifte hadden gedaan, hielpen. Zo’n sterke vrouw ging mee naar het politiebureau. Zíj praatte met het meisje in de cel. Zíj wist wat er in dat hoofdje omging. Daarna ging de kleine mee. En de eerste tijd werd er NIETS gevraagd. Ze kon in bad en kreeg eten van thuis, want er was altijd wel een landgenote in de buurt. Ze werd opgevangen in haar eigen taal door andere vrouwen die de gewoonten uit haar land kennen. En pas later, als ze een beetje aangesterkt was en wat meer vertrouwen had in de Nederlandse begeleiding, begonnen de gesprekken. Maar dan kende je elkaar al, gewoon door dagelijks dingen samen te doen.

Er ging veel mis in onze opvang van mensen zonder toekomst met een verleden dat ze liever vergaten, maar zich steeds weer opdrong. Vrouwen uit zoveel landen, met verschillende geloven en met eigen talen. Maar er ging ook heel veel goed. De vrouwen van toen, de slachtoffers van toen, zijn nu weerbare moeders met diploma’s en banen, en met littekens die af en toe jeuken, maar dan krabben ze en gaan door met hun leven.

Deze blog is in vliegende vaart geschreven na een uitzending van human.nl over BlinN: ‘samen sterk’ van en door slachtoffers van vrouwenhandel, voor slachtoffers van vrouwenhandel. Goed initiatief, maar wat valt op? Justitie in Nederland is nog geen stap verder dan in 1996, toen ik er zelf voor het eerst mee te maken kreeg. Vandaar dit bericht.

NB Voor wie wil weten hoe groot het mensenhandel probleem is (groter dan ooit te voren): ‘A crime so monstrous’ geschreven door Benjamin Skinner

###

Ma kwijt

2010-10-17T14:53:00.000-07:00

Achter me, voor de ingang van de bioscoop, klapt en juicht het publiek van onder de paraplu. Acteurs buigen. Een limousine met zwaailicht stopt. Mensen worden gek, willen de vrouw die uitstapt allemaal aanraken. Ik herken haar van de posters waarmee de straat is volgehangen. De acteurs banen haar een pad, ze worden gevolgd door muzikanten die droevige muziek spelen in de regen. Ik duw mensen opzij om Ma te vinden, ze is nergens te bekennen. Het is kennelijk een belangrijke première, meer auto’s rijden aan, de muziek begint te loeien. Actrice valt amechtig met haar zwarte jurk op het drijfnatte rode tapijt. Hier is Ma niet meer.
Terwijl het theater achter me een dramatisch hoogtepunt bereikt, sta ik verzopen verloren. Waar kan ze heen zijn? Ik loop een straat in, draai om, andere straat, zie nauwelijks iets in de donkere regen. Als ik niets meer voel, niets meer zie en al die mensen door mijn oren naar binnen komen, ik geen bekende stem kan ontdekken, loop ik een restaurant in en bestel koffie. ‘Doe er maar een cognac bij,’ roep ik de vrouw na. Ik lust helemaal geen cognac. Het bijt door je keel, kookt in je slokdarm en vecht met je maagzuur. Precies zoals ik me voel dus, behalve dat ik het opeens steenkoud heb. Ik vloek op Ma. Dan bestel ik ook een gerecht waarvan ik de naam niet uit kan spreken, laat staan dat ik weet wat het is. Alleen maar om mijn eigen stem te horen, zodat ik zeker weet dat ik er nog ben, zichtbaar en hoorbaar. Iemand die iedereen verliest, moet opletten zelf niet als rook te verdwijnen. De serveerster ziet en hoort me. Ze brengt een enorm bord met rijst en saus vermengd met kip om naast het onaangeraakte glas cognac te zetten. Peinzend staar ik naar het stilleven voor me. Er ontbreekt nog iets. De koffiekop dissoneert. Ik wenk de serveerster die precies aan de goede kant van mijn tafel komt staan, vooral nu ze dat koffiekopje in haar hand heeft. Laat haar even wachten en maak een mentale foto. Dan vraag ik om een groene salade voor de kleur en rode wijn. Dat laatste daar heb ik nu wel zin in. ‘Breng maar twee glazen,’ zeg ik haar. ‘Twee rode wijn.’ Met het ene glas in mijn hand herschik ik de tafel zo dat de compositie naar mijn zin is. Dan drink ik rustig, genietend van de overvloedige harmonie voor me. Stoel een beetje naar achter geschoven. Mijn gedachten krijgen langzaam weer vorm.

###

Facebook on stage

2010-10-15T03:34:00.000-07:00

Martina hesitatingly speaks out oneliners about herself. She is alone in the large space. Nobody answers her. Then from the dark a girl called Micha says: ‘I like this’. Martina found her first friend. After that, things grow easy for Martina. The number of followers accumulates and she gets cloud. They push the button, ‘like’, whatever and whenever Martina shares. Martina is popular; she has value kindly provided to her by her followers.

Juvenile absolutism is as old as youth itself. Teenagers judge themselves and their peers, like a forest the autumn – the more fallen leaves, the more autumn – the more friends, the more Me.
Nowadays you need at least some 200 friends to count.

Anastasia enters the room. She has a problem. Talks about the help she gets. She is gonna be a good girl. ‘Boring’, is the verdict. Anastasia, an energetic girl, is thriving for attention. ‘Boring? Let me show you!’ Anastasia starts to strip. In the meantime Martina hurts herself in public: ‘I’d like to share this with you’.

Five girls suffer from a disease called ‘emptiness’. Hollow phrases ‘like’ and ‘dislike’ deliver instant gratification, but offer no grounding. And you need more, more, more...

Who am I? if my identity is decided by the likes and number of barely known followers. How can I keep standing barely dressed on my high heels – trying to look sexy and to evoke admiration - against the dark purple background of contemporary economic crises, divorcing and self-absorbed parents and migration issues.

Dancing frantically, ‘sharing’ even more frantic. No direction, alone in a crowded world, complete chaos, sex, violence and eventually death. Emptiness is what they feel, and they don’t have a clue how to fill the hole.

‘I can ride a horse whilst juggling so marry me’ by Jan Martens. Seen at theatre de NWe Vorst, Tilburg

###

Tussen door

2010-10-14T08:04:00.000-07:00

Dan wordt het helemaal zwart rond mijn hoofd. Ze hebben me iets ingespoten om me rustig te maken. Ik weet, zie, hoor en zeg niets meer tot er twee dagen voorbij zijn en een ambassade mannetje naast mijn ziekenhuisbed zit. Zo eentje in een blauw pak met trendy overhemd die mijn zoon had kunnen zijn, qua leeftijd dan, want zo’n zoon zou ik nooit grootbrengen. Wat heb ik gedaan om wakker te worden en dat hoofd, dat zich nog nooit geschoren heeft, nooit zal hoeven scheren, als eerste te zien. Die stem, mezzo sopraan acterend als tenor, als eerste te horen. ‘Wat heb ik gedaan?’ Keurig articulerend en zorgvuldig in het formuleren van zijn antwoord, zegt de in blauw pak en trendy overhemd geklede nog nooit geschoren jongeling: ‘U heeft zich gemengd in zaken waar u beter uit had kunnen blijven.’ ‘Vertel me iets nieuws!’ ‘U moet rustig zijn, dat is beter voor u.’ ‘Zusterrrrrr!’ Een verpleegster op dunne benen met beweeglijke armen en een spitse neus komt aangesneld. Alles aan haar wiebelt. Zelfs haar hoofd blijft geen seconde stil. Ze jaagt de ambassade peuter weg van mijn bed en begint druk aan de dekens te frommelen, lakens recht te trekken, kussens op te schudden, me water te voeren. Alles tegelijk.

###

Seeing things differently

2010-10-11T17:14:00.000-07:00

The V1 hit the house of God in a devastating and ear blowing crash. The walls crumbled, the cross fell on the altar breaking into pieces, flyblown stones tore the air. Joost felt a sting in his head, cutting the soft structure of his left eye. Then it went dark. When he gained consciousness, he was at the hospital. His left eye was gone forever, his friend as well. The boy, with whom Joost traded places, was found dead underneath the debris.

Since then he saw things different from most of us. Joost grew up without depth, in a flat world, perspective being something invisible. Yet he learned to draw it. His father taught him.

Seeing what others can’t see and being blind for what is common to most, have an impact on the thinking. ‘A painting,’ Joost claimed when in his forties, ‘is by nature a flat surface. I, as painter, have to respect that quality.’ ‘You are not being consequent,’ I accused him, pointing at ‘Museum’, a mixed media on board with a very eye-catching, three dimensional head drawn in a blue circle. ‘There is also a stair, which is definitely not flat.’

He didn’t agree. For him each work of art inhibited its own needs and urgencies. The inner need of a painting is the only absolute law he accepted while working. ‘Sometimes you have to be inconsequent, for the sake of the piece. There is a necessity for every line, colour and form. If the painting requires perspective, I put it there.’ Then I noticed he didn’t only draw or paint the third dimension in this work, he actually attached another piece of board on it, which leaves a small rim of shadow. ‘And that? What is that?’ I asked, nineteen years old and very keen on outsmarting dad. ‘That’s for real,’ he simply answered.

Eleven years later, 1993, the monograph of Joost is presented in Galerie Hüsstege combined with an exhibition. Werner Moonen, friend and colleague of Joost, closely watches ‘Museum’. ‘What a painting! He defies every rule, yet it all adds to the strength and power of the work.’

Twitter: carosicking

2010-10-08T06:33:00.000-07:00

Gisteren een twitteraccount aangemaakt. Wat er leuk aan is? Open source: direct informatie van de mensen die je volgt. Ik volg nu zo'n beetje heel politiek Den Haag. Ja, ook blondie, dan weet je tenminste wat er in die hoofden omgaat... Oneliners daar zijn ze in gespecialiseerd. Voor mij een goede oefening: zoals Socrates al zei: 'Ik schrijf je een lange brief, want had geen tijd voor een korte'.

####

Rechtbank Amsterdam beschermt democratie

2010-10-04T05:33:00.000-07:00

Het proces tegen Wilders gaat over uitspraken (in kranten, op internet en op televisie) die discriminerend zijn en aanzetten tot haat, of dit zo is. Openbare uitspraken dus, die we allemaal hebben kunnen horen, zien of lezen. We weten dus allemaal dat hij schuldig is, tenzij hem woorden in de mond zijn gelegd, hij het niet zo bedoelde of ontoerekeningsvatbaar was.

Wilders beroept zich op twee basisrechten: zwijgrecht en recht van meningsuiting.

Zwijgrecht, omdat hij:

1. politiek gezien zijn eigen uitspraken niet kan ontkennen of toegeven dat hij niet zo goed wist wat hij deed (dat kost stemmen)

2. strafrechtelijk gezien zijn eigen glazen ingooit als hij toegeeft racistische opmerkingen te maken en haat te zaaien.

Het recht van meningsuiting dat Geert Wilders voor zichzelf opeist, gunt hij anderen niet. Maar dat is niets nieuws. Dat weten we al lang. De rechtbank in Amsterdam weet dat. Sterker nog, zelfs Geert Wilders en zijn advocaat weten het.

Net als Rutte en Verhagen, die hard voor aap spelen (horen, zien en zwijgen).

Wilders heeft op 1 punt gelijk: in dit strafrechtelijke proces staat de vrijheid van meningsuiting centraal. Doch, niet de vrijheid van 1 man, maar van een heel land.

Kortom het gaat om de grondvesten van de democratie, een politiek stelsel waarin de meerderheid besluiten neemt, MET IN ACHTNEMING VAN DE BELANGEN VAN DE MINDERHEID. Dat laatste wordt nogal eens vergeten in de race naar de macht. En dat terwijl de huidige meerderheid nota bene bestaat uit 1 zeteltje dat ieder moment kan omvallen.

###

Het waargebeurde (!) verhaal van de kleine prins

2010-10-03T16:06:00.000-07:00

De kleine prins is ondeugend. Zijn geelbruine ogen, die lijken op de ogen van een wolf, zijn voortdurend op zoek naar nieuwe avonturen. Behalve als hij iets wil. Dan lijken zijn ogen op de glanzende vulling van een ontzettend lekker snoepje, zo zoet dat je het nog proeft als je het doorgeslikt hebt en er nog wel eentje wil, maar dat mag niet.

Hij heeft wilde zwarte haren die alle kanten op kunnen staan en als hij springt, vliegen ze omhoog waardoor hij groter lijkt. Maar hij is niet al te groot. Hij denkt zelf van wel. Zijn witte kraag blijft altijd onberispelijk, waardoor hij, als je hem op een afstand ziet, op een heertje lijkt. Van dichtbij, zodra die wilde haren en die ondeugende wolvenblik duidelijk zichtbaar zijn, weet je wel beter. Zijn naam is Snitsel, Prins Snitsel. Zijn bijnaam is Wolfman Jack.

En het is niet eens volle maan. Het is een mooie zondag met hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Hij verveelt zich een beetje. Is nog niet uit geweest en thuis heeft hij het wel gezien. Hij heeft net een elektriciteitsdraad opgegraven in de hoop dat het een schat was. De pvc buis waar de draad doorheen loopt, was te hard om te kraken en bovendien ook niet echt uitdagend. Het ding ligt stil en gladjes onder de grond. Smaak noch kraak.

Achter de hoge heg, met bramen, blaft een jonge hond. Snitsel kan hem niet zien. Voor de heg staat een houtwal van ongeveer een meter hoog. Zoals gezegd, onze prins is niet zo groot als hijzelf vermoedt. Er glinstert iets in de geelbruine ogen. Het begin van een plan. Nog voordat het plan gerijpt is, springt hij op het krakende hout. Een muis schiet weg. Hij probeert hem te vangen, maar is net te laat. Jammer. Maar goed, hij staat toch mooi op die wal en heeft leuk uitzicht. Alleen niet door de heg.

De hond blaft nog een keer. Hij hoort hem dichtbij snuiven. Aan de andere kant van de takken. Au, een braamtak steekt naast zijn oog. Nu laat een echte vent zich niet afschrikken door braamtakken en ander gespuis. Snitsel gaat op onderzoek uit. Hij loopt over het krakende snoeihout. Helemaal naar de hoek. Daar is de compost hoop. Lekker zacht en vol rottende appels. Hé, hier is de heg minder dicht. Even kracht zetten. Plof. Snitsel landt parmantig in de tuin van de hond. Die komt op hem afgestoven. Even een robbertje vechten, altijd leuk. ‘Ik ben toch sterker,’ denkt Snitsel en gromt zijn tanden bloot. ‘Zo die is weg.’ De deur naar het huis staat open. Nieuwsgierig steekt Snitsel zijn neus naar binnen. Het ruikt er lekker. Hij loopt door, zich niet realiserend dat hij nu een heuse inbreker is. ‘Aha, daar boven, daar liggen koekjes.’ Daarboven, is het blad van een bureau. Het is niet veel hoger dan de houtwal. Bovendien thuis wandelt hij ook graag over de tafels. Hop. Hij zit er al op. Zijn neus in het pak speculaas.

Wie het ergst schrikt, weten we niet, maar de bewoner van het huis en Snitsel zien elkaar tegelijkertijd en bij beiden gaan de haren overeind. ‘Bram!’ De man roept zijn hond, maar die komt niet meer. Die kijkt wel uit. ‘Oeps’, denkt Snitsel. ‘Foute boel.’ Ditmaal missen zijn geelbruine ogen, die kunnen flemen als de vulling van het lekkerste snoepje, hun uitwerking. Hij probeert het door op zijn rug te gaan liggen en rolt met zijn staart de papieren van het bureau. ‘Wie ben jij?’ roept de man. ‘Ga weg!’ Lenig springt Snitsel op de grond en rent door de deur naar de tuin. Staart tussen zijn benen. Hij kijkt niet naar de hond. Geen tijd. ‘Wegwezen,’ denkt hij.

Plof, hij landt weer veilig tussen de rotte appels naast de houtwal. Iemand roept zijn naam. Vrolijk kwispelend, alsof hij het liefste prinsje ter wereld is, rent hij naar zijn baasje. Alleen een druppel bloed, boven zijn snoepjesoog verraadt zijn escapade. Maar dat maakt hem niet uit. Hij mag mee naar het bos.

####

construct notes on Joost' website

2010-10-02T19:05:00.000-07:00

Joost Sicking was a one eyed pirate who lost his left eye when he was a child in world war two. Due to bombing. His companion did not survive. So he was considered lucky.
Born in 1932, third son of the classical painter and director of the Tilburg Art academy (now Fontys) Henri Sicking. Educated in Antwerp and Gent, Belgium. Forgetting everything he was taught five years after. Loving Helma more than life. Painting and drawing 24/7. He passed away in January 1986 when his hart stopped beating.
The month before his death, he visited old and neglected friends. He made sure his mother in law, who suffered of Altzheimers’ disease, was taken care of. The week before the attack stroke his hart with a deathly blow, Joost dreamed he called his wife, Helma, but she did not hear him. He was supposed to go on a holiday with his son, Bald. After returning he would begin a whole new painting period, he told Helma. These paintings, she acknowledged, could now only be seen in the sky. The Dutch famous light falling down on the country through clouds, raindrops and hesitating rays of sun are, since Joost died, his private paintings to her. She left life ten years later.
This site is, shortly before the fifth lustrum of Joost’ passing, a kind of overview of his works. We are still busy constructing it. What you see is not what you get. You get more. Much more. Give us some time.
After we’ve finished putting all the paintings he made on the Internet (the paintings we know that exist), there is still more to get. We publish only images of the art, not the paintings, drawings and objects themselves. Reality is better! Colours are more composed and bright, sizes fit, skin is visible. In art, materials matter. It is like a photo of someone you love, the photo never matches the person, you just catch a glimpse.
For the glimpse: www.sicking.nl
Enjoy,
Caro

###

Hondenleven

2010-09-16T06:49:00.000-07:00

Mijn naam is Chico. Ik ben een border collie van zeven jaar oud. Sinds een week voel ik me beroerd. Ik heb erge honger, maar het eten dat ze me aanbieden, stinkt. Ze proberen van alles. Voor het eerst in mijn leven krijg ik eten wanneer ik wil en happen die ik nooit eerder proefde. Ze geven me pannenkoeken en chips, brood, soms met paté of filet Americain. Ik mag binnen poepen en mag het tempo bepalen als we in het bos wandelen. Eindelijk heb ik alles wat ik ooit wenste.

Net namen ze me mee naar dat huis waar een vreemde mengselgeur hangt van katten, andere honden en iets wat ik niet thuis kan brengen, maar het stinkt vreselijk, een of andere chemische lucht. Ik ging maar gewoon op de grond liggen en keek naar boven, naar de gezichten van de mensen in de kamer. Ze voerden een felle discussie. Ik hoorde mijn naam steeds en ze keken allemaal naar mij. Een slecht voorteken. Het werd stil. ik hoorde een traan breken op de marmoleum vloer.

Ze glimlachten en begonnen lieve woordjes tegen me te zeggen. Toen kreeg ik een prik. Nu moet ik me beter gaan voelen en de lekkere hapjes die ze me geven, wel lusten. Maar ik weet het al. Ik word niet meer beter. Ik voel de gezwellen in mijn buik groeien. Iedere dag, bijna ieder uur. Een beetje meer energie zou wel welkom zijn. Misschien kan ik nog een keer,

Morgenavond krijg ik de laatste prik. Ze zullen er allemaal bij zijn. Ook mijn drie vrienden met wie ik iedere dag door het bos ren en die ik zo vaak te slim af ben. Ik pak altijd als eerste de stok en ontwijk behendig de razendsnelle aanvallen van Addis, die een ware sprinter is. Ik heb zelfs van Zappa afgekeken hoe je moet zwemmen, vanwege, natuurlijk, die stok die verleidelijk spetterend kringelt in het stille water. Mijn lange witte manen vol modder als ik triomfantelijk de vijver uitspring. Kop en staart omhoog, dansend. En dan doen of ik die bewonderende blik van Snitsel niet zie.
Ze zullen me missen.

###

Wie het kind heeft, mag het houden

2010-09-15T15:33:00.000-07:00

In de asielprocedures van de leden van Ethiopisch jeugdcircus, Afrisinia, is de Nederlandse overheid meer dan eens betrapt op leugens. Uit opgevraagd onderzoek blijkt dat de IND en buitenlandse zaken bijzonder goed weten dat de jongeren gevaar lopen bij terugkeer. Dat ondermeer de minister van Informatie van dictator Meles van Ethiopië het circus bestiert. Dat er in Ethiopië mensen gevangen zijn genomen omdat de jongeren niet zijn teruggekeerd, et cetera.

Star volhardend in het gejok, zet diezelfde Nederlandse overheid de jongeren op straat en bedreigt ze met uitzetting naar het thuisland waar ze onmiddellijk in vieze, hongerige, overvolle gevangenissen belanden, omdat ze vrij willen kunnen zeggen wat ze denken en beslissen over hun eigen levens.

Een paar particulieren trekt zich het lot van de jongeren aan en probeert hen te helpen overleven. Wanneer deze Nederlandse staatsburgers voor hulp aankloppen bij maatschappelijke organisaties, luidt het antwoord: ‘U bent eindverantwoordelijk. U heeft ze van de straat geraapt.’

Dus: we hebben te maken met een leugenachtige overheid, die haar taakopvatting niet helder heeft en voor wie de universele rechten van de mens te veel lettergrepen bevatten om ze te kunnen begrijpen, laat staan, naleven.
We lijden onder wegduikende (door die liegende overheid, van ons belastinggeld gesubsidieerde) maatschappelijke organisaties die elke verantwoordelijkheid afschuiven.
En ondertussen verkwanselen we dat beetje democratie wat nog rondwaart als een vale geest. We laten ons gewillig knechten, waarna we als potvissen allemaal samen het strand op zwemmen in een collectieve poging onze eigen vrijheid (van meningsuiting, godsdienst en alles wat ons lief is) te smoren in een massale monddoding, zodat onze kinderen en kleinkinderen straks het land moeten ontvluchten om vrij te kunnen zeggen wat ze denken en beslissen over hun eigen levens. Nu maar hopen dat ons nageslacht het beter treft in hun refuge dan de kinderen van het Ethiopisch jeugdcircus.

###

Er komt een priester bij de notaris

2010-09-01T01:39:00.000-07:00

De man op leeftijd moet even wachten op een rode bank. Hij kijkt rond. Achter de muur tegenover hem zitten de meisjes van de receptie. Boven de meisjes hangt een enorm geel doek waarop geschreven: ‘God ziet alles’. De muur staat los in de ruimte. Je kunt er links en rechts langs lopen. Het schilderij gaf hem een ongemakkelijk gevoel. De priester voelt zijn adamsappel tegen de strakke witte boord van zijn geloof aan schuren. Hij probeert die wat te lossen met zijn wijsvinger.

Het schilderij dat tegenover de bank hangt waarop hij zit, is gelukkig minder confronterend. Licht van kleur, het blauw van de maagd. Er staat een olifant op. De priester ziet niet dat het een schijtende olifant is. Op zijn leeftijd word je een beetje kippig.

Zijn notaris laat even op zich wachten. De priester kent hem allang. Priesters en notarissen kunnen bij elkaar te biecht. De inrichting van dit nieuwe kantoor verbaast de man van god enigszins. Het is wel erg modern. Dan valt zijn blik op een schilderij naast hem, beeld van een zwangere vrouw. De baby is zichtbaar alsof het een röntgen betreft. Papier geplakt op olieverf. Kind in stuitligging. De priester zweet terwijl hij naar het onbedekte kruis van de zwangere kijkt. Het wordt hem teveel.

De schilder, Joost Sicking, bespreekt seks, religie en macht. De priester voelt dat maar wat goed aan. Seks, religie en macht hebben zijn leven bepaald. Hij was de tweede zoon, degene die naar het seminarie moest. Daar werd hij gevormd. Zijn witte boord zit nog steeds te strak. Hij sluit zijn ogen. Misbruikt worden en misbruiken. Hij vraagt zich niet af wat het ergst is. God ziet alles, scanderen zijn gedachten. Hij tast in zijn jaszak. In zijn portemonnee zit een sticker met daarop de url van het parochieblad. Hij staat op en kijkt zijdelings naar de verboden vrucht waaruit baby’s geboren worden. Snel trekt hij het papier van de plakrand. Kijkt om zich heen. Niemand. De meisjes achter de muur voeren kwetterende telefoongesprekken. Nog harder zwetend plakt hij de sticker op de genitaliën van de zwangere. Dan valt hij neer in de rode bank.

De notaris komt joviaal op hem af. Hij schijnt niets te merken en neemt de priester mee naar een van de spreekkamers. Overal schilderijen. De priester drinkt een glaasje water, terwijl hij staart naar ‘Kruis met pin up girl’. Hij probeert niet te kijken naar de wulpse meid die haar borsten verleidelijk hangt naar de Christus op het doek.

Afbeelding: Joost Sicking, Zwangere vrouw, mixed media, 185x75cm. 1967

###

Meer verleden dan toekomst

2010-08-20T01:12:00.000-07:00

Er ligt een deken over mijn bestaan. Mijn ogen krimpen in mijn gezicht. Ik voel de afgrond naderen en doe niets om van koers te veranderen. Als een bang dier in wit licht zit ik en wacht op het onheil. Louis heeft verkeerde keuzes gemaakt waardoor zijn leven waardeloos werd. Het huwelijk met Yvonne was daar een van. Hij had eerder in moeten grijpen. En bij sturen. Dan was alles anders geweest. Dan had hij die hartaanval niet gekregen.
De dagen na zijn begrafenis komen oude vrienden van hem langs. Ze vertellen over vroeger, over het soort man dat hij was. Rond zijn vijftigste heeft hij zich af laten kopen. Hij verkocht zijn kunsthandel onder de voorwaarde dat hij nooit meer iets in de kunst zou doen. Daarmee goot hij de jus uit zijn leven en verloor het vermogen te dansen. Hij werd de knorrige oude man die in mijn taxi stapte.
Het is net of je op een gegeven moment als je meer verleden dan toekomst hebt, het zwaartepunt legt op wat voorbij is en de toekomst niet meer stuurt. De weg voor je ligt vast en wijst steevast in de richting van de dood. Je kunt niet meer bijbuigen of omdraaien. Hoe meer je dat probeert, des te zieliger wordt het.
Hoe word je oud? Ma koos voor dementie. Wat kies ik? Hoe krijgen die anderen het voor elkaar zo zorgeloos op terrassen te zitten? Voelen ze dan niet ook dat ze iets moeten doen. Maar wat dan? Wat kun je doen om de traagheid van de dagen te doorbreken en invulling te geven. Als je daar op mijn leeftijd nog niet achter bent, kom je er nooit meer achter. Je bent niet langer een belofte aan jezelf. Je bent je eigen vleesgeworden nachtmerrie. Steeds herinner je jezelf aan je lege bestaan. Wat is nodig om het te vullen en juichend op te staan over weer een nieuwe dag. Hoe genieten?
Routines helpen om niet na te denken over de zin. Tot je natuurlijk op de zoveelste vakantie in Frankrijk je afvraagt waar je je dagen mee slijt.
Is het een fase waar je doorheen moet, zoals de puberteit? Niemand heeft me geleerd hoe ik oud moet worden. Hoe om te gaan met het half lege glas. Dat niet meer bijgeschonken wordt. Wat als ik doodga en niets van mijn leven heb gemaakt? Wat is dat eigenlijk, iets van je leven maken? Ik verlang terug naar de zorgeloosheid die me hier heeft gebracht, naar het gebrek aan diepgang. De dwaling die de verkeerde kant op wees.
Ik ben bang voor de dood. Daarom kan het maar beter snel gebeurd zijn. Dan ben ik er vanaf. Net als wanneer je een toespraak moet houden met bibberende knieën voor een onwillig publiek. Je laat de kans voorbijgaan om iets van belang te zeggen omdat je wilt dat het zo snel mogelijk over is en je van de houten verhoging af mag stappen. Je durft jezelf niet te relativeren omdat anderen het dan misschien ook gaan doen. Je kijkt niet met open blik de zaal in, maar mompelt onverstaanbaar gemeenplaatsen. Je leeft niet. Je gaat al in je kist liggen en wacht. Op het onvermijdelijke. In de hoop en even grote vrees dat het snel voorbij is.

Uit: Samya, verkocht

###

It ain’t no pick nick

2010-08-19T13:35:00.000-07:00

Spoiled as we are, we think we are immortal and can do anything we want. Especially in summertime: Holidays!!!!

Then shit happens and friends start to die. All of a sudden. They don’t care if it is summer or not, whether there are holidays or not, they just drop out of life.

What is left is: missing battling insecurity – I can be next… - A startling awareness, though it should not surprise anyone: we are born to die.

Our companions are too young to knock on St Peters’ door and so are we. Our lives haven’t been fulfilled, because we wasted time. It is no secret that one goes when the time is there, not before the earthly task is fulfilled. Wasting time has a purpose from that point of view; it prevents us from reaching our goal in life and therefore, logically, prolongs the stay.

But John didn’t succeed in protracting and God knows he wasted lots and lots of time. Neither did Mary, or Ron for that matter. That is the scary part. I spent my days playing and partying too. Looking at the evidence this is not going to buy me extra years, on the contrary.

Now I am in a hurry, holus-bolus. To do what? To fulfil my life’s purpose. What purpose? Where’s the purpose? Did I loose it, give it away, put it in a shoebox under the bed? Where’s my fucking purpose? What if there’s no purpose......? No sense….

Silence

###

Informatie en ethiek

2010-08-08T04:45:00.000-07:00

Monologue interieur van Pia, bekende Nederlander

Op straat word ik herkend. Ik doe of ik het niet hoor. Nieuwslezers beginnen een soort heldenstatus te krijgen. Ze zijn de gidsen van de gewone man die zich verstrengeld weet door de info jungle. Er zoemt zoveel informatie, blogs, actualiteiten, meningen, verborgen commercials door de ether dat het filteren van nieuwsfeiten weer een vak is geworden.

Onze dienst wordt betaald door de overheid. Mijn baas vergadert wekelijks met de minister van Informatie & Ethiek over de berichtgeving. ‘Vrijheid van meningsuiting is het grootste goed van de samenleving’, luidt de slogan waarachter zich een ideologie verschuilt over wat de overheid goed vindt en wat slecht. Vrijheid en veiligheid zijn langzaam aan synoniem geworden, ingegeven door een drang naar absolute macht die gesluierd door de democratie waart.

Het kabinet dat onze informatiedienst oprichtte, een linkse club met rechtse ideeën, bedacht dat de veelheid stemmen leidde tot zo’n kakofonie dat niemand meer weet wat waar is en wie de experts zijn. Iedereen is zelfuitgeroepen expert geworden op de meest uiteenlopende terreinen. Op het hoogtepunt van de massale geruchtenmachine, toen niemand meer wist wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe, toen de professionele journalistiek een wisse dood naderde, gesmoord in het geblaat van een kudde met meningen, kwam het kabinetsvoorstel om een Ministerie voor Informatie & Ethiek op te richten.
De voornaamste taak van dit ministerie zou zijn een objectieve en betrouwbare nieuwszender in de ether te brengen en het volk van nieuws te voorzien.

‘Is objectieve journalistiek überhaupt wel mogelijk?’ vroeg de hoofdredacteur van een noodlijdende krant. ‘Ethische journalistiek daarentegen bestaat wel. Dat is wat wij doen: hoor en wederhoor. Daarvoor is geen door de overheid gefinancierde en bestuurde nieuwszender nodig. We kunnen beter onderzoeken hoe we de bestaande professionele journalistieke infrastructuur van ons land in tact houden. Onafhankelijke pers is van levensbelang voor een democratie.’

Hoon was zijn deel. Een blind paard kon zien dat het voor de gewone burger onmogelijk was geworden hoofd- van bijzaken te onderscheiden. ‘We moeten de mensen helpen weer richting te vinden. Dat is onze taak als overheid. Dat kun je niet aan de markt overlaten,’ zalfde de minister president.

Vijf jaar geleden werd ik aangenomen als nieuwslezer en langzaam begonnen mensen mij als expert te zien, als gids. Ik krijg zelfs brieven waarin me om raad gevraagd wordt. Die brieven worden beantwoord door het secretariaat van het ministerie. De antwoorden zijn altijd in lijn met het overheidsbeleid. Net als het nieuws wat wij brengen.

De wet op sleutelplicht, die voorschrijft dat politie op elk moment zonder opgaaf van reden bij burgers binnen mag treden met gebruik van de door de burger zelf afgegeven huissleutel, was razendsnel klaar. Alsof ie al klaar lag. Sleutelplicht is onderdeel van De Veiligheidswet, die de overheid meer bevoegdheden geeft om burgers te controleren en zonodig preventief vast te zetten.

De communicatie rondom deze wet is volledig en goed voorbereid door onze dienst. We stortten een lawine aan berichten over de ontsporende samenleving in de ether. De roep om controle groeide en de regering bleek het volk graag ter wille.

Sneak preview uit Wat de Hel! Hoofdstuk 1 staat op nonfiXe

###

www.sicking.nl

2010-08-03T15:28:00.000-07:00

Quite a job, fixing Dad's website. Rewarding too, meet a lot of old memories as well as new discoveries. Site is not ready yet. Don't know when...... but am scanning the whole lot and find beautiful and funny things. This one is beautiful and dramatic as well. It is a drawing (charcoal) of my grandfather on his deathbed. Joost was sitting beside him, watching over him and made a whole series of intimate portraits. Date: May, 1961

What’s in a name? The farce of Dutch democracy

2010-07-31T04:02:00.000-07:00

The liberal party got the majority of votes on the edge, last elections in the Netherlands. (One chair in parliament) The liberals are called VVD, Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (Peoples party for Freedom and Democracy).

Under the flag of democracy Mark Rutte, leader of the VVD, is now forming a right wing cabinet with the biggest loser of the elections: CDA. CDA means Christian Democratic Appel.

A good thing one would think: Christians and democrats who strive for freedom.

The two lack chairs in parliament, together they form a minority. That is why they close a deal with the Party for Freedom (PVV). Ironically, the PVV wants to ban freedom of religion, when the religion is called Islam. It wants to prescribe the clothing citizens are allowed to wear. The PVV forbides books. It strives towards a tough immigration policy and cutting development funds. Looking at the program, even with a magnifying glass, one can not find one splinter of freedom in this extreme right club.

So we have a bunch of Christians, freedomproclaimers and democrats who have one goal and one goal only: power. They abuse words and laws and distort truths. The left side of politics rests, baffled in silence and decent behavior. And we, Dutch sheep, are stupid enough to accept this.

Beware: democracy is arithmetic. The ones that can count up to 76 are ruling. Dictators window dressing as democrats are no longer reserved for developing countries.

Sneak preview: Joost Sicking in Maastricht

2010-07-27T04:59:00.000-07:00

Image: Habsburgers in the window

For the real thing: Team Notarissen, Avenue Ceramique 105, Maastricht

CO2 dogma

2010-07-25T04:03:00.000-07:00

Is er sprake van klimaatverandering? Komt dat door CO2? En zo ja, kan de mens daar iets aan veranderen? Voor sommige mensen is het al teveel om deze vragen te stellen. Het antwoord staat namelijk als een paal boven water. Het luidt drie keer: Ja. Wie hieraan twijfelt, is verdacht. Degene die zegt dat CO2 geen probleem is, zouden de ‘gelovers’ het liefst op de brandstapel zetten, ware het niet dat brandstapels CO2 uitstoten.

Geloofsdogma’s hebben al vele oorlogen ontketend, slecht voor mens en milieu, vaak goed voor de portemonnee van enkelen. De CO2 religie is gevaarlijker dan het gas zelf. Emissie handel houdt grote economische machtsblokken in stand. Grootschalige opslag leidt ongetwijfeld tot nieuwe ecologische problemen.

In feite doet het er niet toe of CO2 uitstoot wel of geen door mensen veroorzaakt en op te lossen issue is. We moeten leren naar het geheel te kijken: mensen lijden honger en slaan elkaar de hersens in, fossiele brandstoffen raken op, kringlopen worden doorbroken. Door een transitie naar schone, hernieuwbare energie, decentraal opgewekt, kunnen we er allemaal beter van worden, mens en planeet (en ja, ook profit). Maar bovenal moeten we leren dat vragen altijd gesteld mogen worden. Niets staat buiten kijf.

In een open samenleving is ruimte voor dissent en spel. Dat houdt de mens flexibel en in staat om te gaan met veranderingen. Een stram lijf, star brein, vastgeklonken gewoonte, stijve regel, onbuigbaar gelijk is dodelijk voor alle vorm van leven. Leven is bewegen.

###

Only losers

2010-07-21T03:09:00.000-07:00

‘What is the cat doing?’ At the same time my friend asks the question, a cry comes from the sky. A magpie flutters. We hear the sound of her wings. Monty, our red haired European cat, ticks with her paw against something on the sand. The something moves. It has small wings and lies on its back. The small greyish bird with a very long and sharp beak seems to have broken its wing. I take it in my hand and we go to the vet.

‘Wow, a baby kingfisher! This is a rare bird. Maybe, it can be saved. The wing is not broken, but he is hurt.’ She shows the wounds underneath the lamed wing. It lost feathers too.
Back home the kingfisher seems a bit better. He drinks and eats the flies we catch and the small amount of fish we put in his nursery. The whole family is busy caring for the tiny animal. The cat is curious. She creeps around the cage. Sits down mesmerized, looking for an opportunity to gormandize her stolen meal. Snitsel is fascinated by the jumping bird. The Border collie joins the cat in awe. She is his teacher and he already knows how to catch mice. Swallowing a bird will be a new experience. But we took measurements; neither of them can get close to the bird.

Before we bunker in our beds, we see the kingfisher sitting on the bottom of the cage. Head into feathers. It doesn’t look good. We decide to let it rest. Our baby kingfisher took these words literally. This morning we found him dead in the cage. The cat is indignant: she lost out on a good meal for nothing.

Info @ breakfast

2010-07-21T01:44:00.000-07:00

We sit in the garden. Birds have breakfast, eating the fallen apples. Laptops in the ready. A friend pops up at Facebook. We never met him in real life. He lives in another country and actually he is a friend of a friend. They used to play together.

The virtual friend is giving shows in the South of Europe. He just returned from his country of birth. There he found important information for us. He wants to share it.

In Syria, government officials try to censure Internet, as in China, Ethiopia and a bunch of other dictatorial countries. But the Internet is like a bird, flying across borders to pick the apples it needs for breakfast.

Our Facebook friend just sent us a basket filled with fresh apples. Soon you can read what fell down this morning.

jongeren hangplek

2010-07-12T16:49:00.000-07:00

Tailleloos

2010-06-16T03:37:00.000-07:00

Ik stap in mijn auto. Wanneer gaat een vrouw op haar moeder lijken? Als ze zelf kinderen krijgt? Wanneer haar man haar bedriegt en ze zich voor het eerst echt onzeker gaat voelen? Wanneer verbitteren vrouwen, groeien ze dicht en drogen ze op?
Iedereen kent ze, de vrouwen die zich kleden om te verbergen. Strakke kapsels en degelijke truien, met turtle neck. Tailleloos. Vrouwen die zich verzetten tegen de jaren, ze trachten te temmen zoals kostschooldirectrices een drukke klas met samengeknepen lippen in bedwang proberen te houden. Ze herinneren zich niet wat ze verwachtten toen ze jong waren, maar dat het iets anders was dan wat ze kregen, dat weten ze. Vreugdeloos.
Dan is er nog die andere categorie: te diep decolleté, toonbank voor het schrompelende schap en eveneens tailleloos. Wanhopig vasthoudend aan voorbije jeugd. Ze smeken artsen om elixer, slikken vitaminepillen, fitnessen doorlopend en flirten met kleine jongens. Even vreugdeloos als hun billenknijpende zusters. We verliezen ons vertrouwen en verkrampen, verlangen terug naar zorgeloze jaren. Is er een beperkte hoeveelheid spontaniteit per vrouwenleven beschikbaar?
Ik dacht dat ik kon ontsnappen, maar nu ik onverrichterzake naar huis rijd, mijn verwarde moeder dwalend in een steriel ziekenhuis achterlaat, versmallen mijn lippen stevig samengeknepen tot een zurige mond. Ik voel mijn taille verdwijnen, verstarren in vet onbevredigd verlangen, uiterlijk Ma's doorlopende zwangerschappen, die steeds opnieuw invulling aan haar leven gaven, imiterend. Kies ik voor een schrompelend schap, zonnebankbruin? Voor de grijze, wollen jurk tot kniehoogte? Of is er een uitweg, een ontsnapping mogelijk die me leidt naar groene velden en open wegen?

Freedom & Diversity as Dutch as dikes, wooden shoes, 'drop' and raw herrings

2010-06-11T08:12:00.000-07:00

What is worse than politicians who split a population in two by spreading hatred and prejudice? What is worse than politicians who, in their hearts, do not believe in democracy?

Two things are worse:
1. Ignorant voters and stupid followers who believe the populist’ rhetoric
2. Colleague politicians who’s mouths stay shut in polite smiles and handshakes

We, in the Netherlands, have both.

The majority of our country will now have to stand up and speak out loud. We cannot sit still and watch how some off us garbage one of our most priceless cultural values: that of freedom of speech / religion / expression (& yes, expression is in dress as well).

The cultural heritage my father left me is: freedom for everybody, not just for some.
Freedom and diversity are as Dutch as dikes, wooden shoes, 'drop' and raw herrings are.

Persbericht ANP: COA trots op destructie jonge levens

2010-06-09T01:42:00.000-07:00

Hierboven staat de pdf van het originele persbericht dat vandaag om 10.24h op ANP perssupport verscheen. Kort gezegd komt het erop neer dat instituten (overheidsorganen) zichzelf en zelfgeschreven regels toetsen onder de noemer Trias Politica en mensen er niet toe doen. De wijze waarop de Nederlandse overheid de jonge Ethiopische circusartiesten van Afrisinia behandelt, is daar exemplarisch voor.

1 A4 over het werk van Joost Sicking

2010-06-06T07:47:00.000-07:00

Paard voor de kinderen, mixed media, 75x120cm, 1967

De schilderijen van Joost (1932 – 1986) hebben hun bestaan te danken aan een voortdurende poging om dat te ontdekken wat alleen een schilderij kan ontdekken: Anders kijken (3+3=7 is beeldend gezien een beter kloppende som dan 3+3=6). Je door beelden een mening vormen over een veranderende samenleving en steeds opnieuw je plaats daarin bepalen. Bewust dialoog en discussie aangaan, niet alleen om te overtuigen, maar ook om overtuigd te worden.

Hij boog zich door de jaren heen over de zeggingskracht van kleur. Waarom rood gebruiken? Waarom wit? Wit is geen kleur, maar onontbeerlijk en altijd aanwezig. Hoe werkt de combinatie van kleuren in een compositie? Hij vroeg zich af waarin de overtuiging van vorm huist. Letters zijn sociaal, je kunt ze aaneenrijgen. Cijfers zijn a-sociale vormen, ze staan altijd los van elkaar. Wat is het belang van een lijn of vlak? Zoek ik rust of beweging in dit beeld? Waarin zit de betekenis van de compositie? In het ritme van drukwerk onderbroken door gepassioneerde grillige figuratie in Oost-Indisch zwart. Diepte of juist niet? Een doek is in essentie een plat vlak, waardoor perspectief kan leiden tot onechtheid. Maar niet altijd...

Joost vertelde geen verhaaltjes. Hij leverde wel commentaar op de samenleving en zijn directe omgeving. ‘Mijn werk gaat over seks, religie en macht,’ zei hij eens tegen Lambert Tegenbosch voor de Volkskrant. Algemeen menselijke worstelingen door de jaren heen dus. Want nog steeds wordt onze samenleving gevormd door seks, religie en macht.

Joost probeerde zich een mening te vormen en betekenis aan zijn leven te geven door zijn schilderijen. En door te tekenen. De tekeningen zijn de vingeroefeningen, het dagboek, de voorlopers, de routekaarten waarlangs de schilderijen hun weg vonden, waarna de schilder volgde. Hij bereikte nooit de eindbestemming, wilde dat ook niet. Een veranderende omgeving vraagt om voortdurend (zelf)onderzoek en wisselend paradigma.

Meer info: www.sicking.nl (onder constructie)/ monografie getiteld: Joost Sicking / Caro Sicking – caro@woordwerk.net - 06.22455448

Mooie Meiden

2010-06-04T08:59:00.000-07:00

Ze vormen nog steeds een familie en rijden met hun rijbewijzen in hun auto’s op zon- en feestdagen naar elkaar. Ze zijn een bedrijf begonnen, werken op ambassades en in hotels of in de zorg. Ze zijn zelfstandig en zelfbewust. Ze betalen belasting en lopen de avondvierdaagse met hun kinderen.

De vrouwen komen uit China, voormalige Sovjet Unie, Balkan, Nigeria, Cameroen, Soedan, Honduras, Liberia, Congo, Ethiopië, Eritrea, Oekraïne, Sierra Leone, Togo, Azerbeidzjan, Armenië, Algerije, Marokko, Syrië, Iran, Irak. Ze hebben alle leeftijden, kleuren, geloven en nationaliteiten. Ze waren illegaal, kansloos en vooral ongewenst. Ze leefden samen. De wereld verzameld in één opvang. Een wereld van verschil en gelijkwaardigheid. De Verenigde Naties kan van hen leren.

Nu hebben ze dezelfde nationaliteit: de Nederlandse. Ze dragen dagelijks bij aan de samenleving. Het kleine jongetje dat elf jaar geleden geboren werd uit een illegale moeder, spreekt drie talen vloeiend: Nederlands, Spaans en Engels. Het tweelingzusje uit Togo dat op acht jarige leeftijd met haar moeder en twee broers door de IND op straat gezet werd, doet eindexamen Havo en werkt bij de Hema. Ook zij is meertalig opgevoed en kan zowel Nederlands als Frans haar moedertaal noemen.

Hun moeders, zoals gezegd, zijn energiek en gedreven. Ze werken, hebben eigen bedrijven, draaien mee op scholen, vieren Sinterklaas, lopen de avondvierdaagse, lezen ’s avonds voor, doen boodschappen voor een oude buurvrouw, hebben Nederlandse vrienden en vriendinnen, kunnen fietsen en zwemmen, betalen belasting, en ja, ze spreken Nederlands.

En weer laait het debat op: over immigranten. Wat een onzin!

Wat zegt een 1e zin?

2010-06-03T17:48:00.000-07:00

DE VOLKSKRANT
ZATERDAG 15 MEI 2010

NIEUWS
Ik zink in de slaapbank en kijk rond in
het kleine appartement van mijn
moeder. De vrouw die ik vroeger
vasthield om te voorkomen dat ze weg
zou waaien had het meest winderige
hoekje van Europa uitgekozen om te
wonen, Tarifa.
Uit Nin van Caro Sicking.

Hoofdstuk 1 lezen

Nin thuisbezorgd (€ 10,- ex verzendkosten)

Nin als ebook ontvangen (€ 6,95)

Nin is tevens koop bij iedere boekhandel, ook bij bol.com. ISBN: 978.94.90665.01.2

Evenals de ebook versie. ISBN: 978.94.90665.02.9

Joost Sicking bij dag

2010-06-02T10:36:00.000-07:00

Daglicht is onverbiddelijk. Tijd ook. Een schilderij dat veertig jaar na dato nog actueel is, discussie en dialoog ontlokt, bewondering of afgrijzen oproept en de volle zon beconcurreert, is zowel universeel als authentiek. Deze combinatie van eigenschappen onderscheidt kunst van nijverheid. Zo’n schilderij is krachtig.

Werk van Joost te zien bij Team Notarissen, Avenue Ceramique 105, 6221 KV Maastricht. www.teamnotarissen.nl
Website van Joost: www.sicking.nl

De schrijver en de schoonmaker

2010-05-18T10:00:00.000-07:00

De schoonmaker: Eindelijk is hij overal vanaf, van zijn vrouw, van zijn bedrijf, van zijn geld. Hij zit op zijn landje in de aardewoning die hij voor zijn dochters bouwde. Grijze piekharen warrig op zijn hoofd. Twee honden aan zijn voeten. Het hout voor vandaag is al gekapt. De beesten hebben hun voer gekregen en rijpe tomaten uit de kleine kas lonken als ontbijt. Vandaag is het op de dag af vijftien jaar geleden dat een hartaanval zijn leven redde.

De schrijver: Hij was een krachtige journalist die ervan hield om nieuws te maken. In staat om kabinetten ten val te brengen, behept met dezelfde bravoure en met hetzelfde zwak voor vrouwen als de schoonmaker. Ook hij werd getroffen in zijn hart, twee maal. De eerste inslag was een grote liefde, die hem voor altijd trillend zou laten. De tweede bliksem was haar dood.

¥

Twee mannen zitten op een schommelbank voor een glazen pui. De halfronde aardewoning luiert als een warme lome baarmoeder achter hen. Het dak van de woning groeit schuin omhoog uit het omringende weiland. Sedum en gras maken het onzichtbaar vanuit de lucht. Er bovenop, tegen de hoogste rand ligt een zwarte hond te slapen. Een merel zingt zijn avondlied in het oor van de hond, wiens witte neus krult door het vrolijke geluid. Achter het aardschip kwaken kikkers in een poel en vangen muggen. Ook daar zijn honden, ze kauwen op takken. De mannen zullen begin zestig zijn. Een heeft wilde grijze krullen. Dat is de schrijver. De piekharen van de schoonmaker staan warrig op diens hoofd. Van een afstand kun je zien dat deze mannen een speciaal verbond hebben. Ze spreken met hun harten, zonder woorden, tot elkaar. De schoonmaker draait een shagje, terwijl de schrijver muziek zoekt op zijn i pod. In de schemering is nog net te zien hoe schapen en een ezel zich klaarmaken voor de nacht.

De mannen hebben een lange reis achter de rug, waarvan grote delen samen zijn afgelegd. Het zijn mooie mannen die door vrouwen interessant gevonden worden. Ook door jonge vrouwen. Toen ze zelf nog jong waren, was vrouwenjacht hun lust en leven. Ze wedijverden om de aandacht van elke mooie vrouw en schepten tegen elkaar op over hun overwinningen. Het verhaal was immer kleurrijker en spannender dan de werkelijkheid. Zo probeerden ze indruk op elkaar en op zichzelf te maken. Geld, competitie en vrouwen, daarom draaide het leven van de branieschoppers. Ze pronkten met hun viriliteit als hanen met hun veren. Ze smeten met hun energie alsof ze de zon zelf waren. En ze waren onoverwinnelijk. Tot het ondenkbare gebeurde: hun harten veranderden de spelregels.

De schoonmaker werd letterlijk getroffen. Op de tennisbaan tijdens een bloedhete dag in mei hield zijn hart ermee op. Het wilde niet meer kloppen voor een beroerd huwelijk vol leugens. Het hart van de schoonmaker had genoeg van de statusangst die het opjoeg naar meer, groter en sneller. Het zat verstopt met oppervlakkige veroveringen in sauna’s en op hockeyclubs. De schrijver zag dat de match gespeeld was. Zo’n overwinning wilde hij niet halen. Terwijl de schoonmaker half uit het raam hing, happend naar lucht, slalomde hij met duizelingwekkende snelheid door de avondspits en bereikte net op tijd het ziekenhuis. Voor de schoonmaker begon de zoektocht naar het waarachtige in de intensive care aan de hartbewaking.

De jaren des onderscheids vingen eveneens aan voor de schrijver. Het ondenkbare gebeurde opnieuw. Ook zijn hart werd getroffen. Een allesverzengende liefde vernietigde zijn op het oog goede huwelijk. Hij belandde in een tweestrijd die hij niet kon winnen. Verantwoordelijkheid en vrijheid vochten in hem. Hij kreeg zware windstoten in zijn arm. Zijn hand begon te trillen. Zijn houding werd stram en zijn hoofd boog voorover naar de slepende voeten. ‘Parkinson’, zei de arts.

Beide hanen verloren hun veren. Nu begon de strijd pas echt. Tussen verbittering en geluk, tussen buigen of breken. Ze verloren elkaar een tijdje uit het oog, de maten, allebei vermoedend dat de ander zijn oude leventje met bravoure voort zette. Maar ze gingen parallelle wegen en zelfonderzoek leidde tot gelijke inzichten. De schrijver richtte zijn hoofd en onderzocht manieren om zichzelf opnieuw uit te vinden en aan te sturen. Zijn handicap verzachtte zijn competitieve karakter en zijn inlevingsvermogen groeide. Hij ontwikkelde een nieuw zintuig en kon woorden horen die niet gezegd, maar wel bedoeld werden. De schoonmaker richtte zijn handen. Hij ruimde alle materie weg. Hij wierp de patserigheid als een te klein vel van zijn schouders. Kapte zich uit zijn ongelukkige huwelijk en leerde mediteren. Ook hij ontwikkelde een gevoel voor ongesproken taal. Toen de vrienden elkaar weer ontmoetten, herkenden ze elkaar aan het hart. De zwartharige liefde van de schrijver werd een maatje van de schoonmaker. Ze vormden gedrieën een pact, geschreven in leem en bezegeld met een geboorte.

Toen de liefde van de schrijver een plotse dood stierf, brak zijn hart en ook in het hart van de schoonmaker ontstond een gat. Ze moesten weer op zoek. Deze reis maken ze samen. Naar het einde van de nacht. Twee mannen en zes honden, de nakomelingen die de bezegeling van het lemen pact vormen. Ze lopen iedere dag samen door lange bossen, hun honden spelend om hen heen. Ze bespreken filosofie en vooral het leven. Ze worden nagekeken in dorpen. Soms zien mensen een vrouw met zwarte haren tussen hen lopen. Ze neemt beiden bij de arm en fluit naar de honden. Dan glimlachen de schrijver en de schoonmaker.

Joost Sicking in Maastricht SOOOOOON!

2010-05-03T13:43:00.001-07:00

Detail of a drawing Joost made in the seventies. There will be paintings at the exhibition too. Right across the Bonnefantenmuseum in Maastricht, in a tremendous light space that is being prepared as we talk

Louis Sicking, oom

2010-04-25T13:28:00.000-07:00

Louis is de oudste broer van mijn vader. Hij stierf vandaag, 89 jaar oud.

Ze hadden altijd ruzie. Louis de rechtse Katholiek, en Joost de radicaal. Louis was de oudste van een gezin met vijf kinderen. Joost kwam een broer en een zus later. Allebei mama kinderen en elkaars tegenpolen. Joost stierf in 1986. Hij was 53. Zijn moeder overleefde hem. Louis overleefde beiden.

Oom Louis stierf vandaag, zondag 25 april 2010. Hij zat lekker te eten met zijn tweede broer, Jan, en opeens besloot zijn hart er mee op te houden. Hij heeft geen kinderen. Zijn vrouw Roos overleed zo’n tien jaar geleden. Toen leerde ik hem kennen, de barse oom. Op haar begrafenis. Ik zag de zoon van mijn oma, ik zag het mama kind, zo anders dan het andere mama kind, mijn vader. Ik zag de man waar Roos van gehouden had. Ik zag zijn liefde voor de eerste keer. Als ik eerlijk ben, moet ik zeggen: Ik zag hem voor de eerste keer. Ik besloot hem op te zoeken. De man die over alles anders dacht dan ik. En hij, hij was mild, zonder zijn standpunten te verlaten. Hij nam me mee uit om te lunchen. En ik genoot van hem.

Afgelopen woensdag belde ik. ‘Oom Louis, bent u thuis? Dan kom ik even langs. Ik kan er over een kwartier zijn. Ik heb wat te vertellen.’ Zoals verwacht, wimpelde hij me af. Ik moest eerder bellen. Een afspraak maken. Verrassingen waren hem te veel. Ik wilde hem ‘Nin’ geven (ofschoon ik wist dat hij het een verschrikkelijk boek zou vinden en daarom had ik zolang getwijfeld om het hem te geven) Wilde hem vertellen dat Joost z’n werk binnenkort in Maastricht hangt, tegenover het Bonnefantenmuseum. Dat zou hem plezier hebben gedaan.

Louis was de lijn naar mijn vader geworden, hoe tegenstrijdig dat ook lijkt. En naar Oma. Hij werd een steeds dunnere lijn, in transitie, zelf op weg, naar Roos, Oma en Joost. We zijn het nooit eens geworden, maar hebben elkaar gevonden op breekbare kruispunten. Ik denk dat ik hem begrijp. En hij mij.

Does humanitarian aid prolong wars?

2010-04-25T04:35:00.000-07:00

The abuse and slavery that happened at the youthcircus in Addis Abeba, Ethiopia, is an example of making powerful dictators more powerful with Western aid. We were trying to think solutions & came up with this: support asylumseekers. Welcome them, help them to educate themselves and: encourage them to work!

Apart from the fact that studying and working people are usually happier and stronger, most immigrants send money back home. This money arrives directly in the pockets of the ones it is meant for: mothers, sisters, children. It is used to buy food, to pay for hospital bills and education of smaller brothers et cetera. And it is neither charity, nor institutional and structural financing of dictators and armies.

This should at least solve a part of the problem Linda Polman describes in her book War Games, the story of Aid and War in Modern Times, which is reviewed in the Guardian / Observer of today, April 25. (you can read it at: www.guardian.co.uk/society/2010/apr/25/humanitarian-aid-war-linda-polman)

Lazy Lady Entropy

2010-04-21T10:42:00.000-07:00

Sustainability is nothing new. It is just the mirror side of what was called vanity (vanitas) in the 17^th century. But we chose to emphasize the good part – nature, wellbeing, forever young – instead of focussing on the inevitable death all living beings awaits. We seem to be an optimistic generation.

Lazy Lady Entropy adores the sun.

Her hair is a mess.

She don’t care.

She’ll live forever

Forever young

The doctor will fix it

Books in the wild

2010-04-16T01:31:00.000-07:00

I met the book in the park. It just lay there, waiting for me. Inside someone wrote a message. It said: ‘I read this book. Now I release it into the wild. If it appeals to you, please accept it. After you’ve read it, pass it on. Leave it in a place where you think somebody will find it.

‘Register on www.bookcrossing.com when and where you found the book and when and where you release it again. This way we will be able to follow the books’ journey and share the content. The world is our library.’

If you like, you can go book-hunting too. You find the books that are released in your area on the same website.

The novella Nin is released on Tilburg University campus. Wonder what adventures lay ahead

US shifts back to being a democracy: Obama sets an example

2010-04-06T00:45:00.000-07:00

This Eastern weekend I read the pamphlet of Naomi Wolf called ‘The end of America’. Wolf describes the frightening resemblances of the Bush regime with dictators like Adolf Hitler, Stalin and Pinochet and, though she doesn’t mention him, Meles Zenawi from Ethiopia. She wrote her book, a letter to a young patriot in the year 2007.

There is a system every dictator seems to follow. Wolf describes ten steps that ensure total control of a society, closing it and putting fear into peoples’ hearts and minds. The ten steps include suppressive laws in the name of security, randomly imprisoning civilians, creating a paramilitary force and off course limiting freedom of speech.

Though quite obvious when you come to think of it, an eye opener to me was that dictators want their subjects to know about the crimes they commit. A carefully designed propaganda gradually pours fear into society. The psychology behind it is that a frightened people tends to self-censorship and is much easier to control.

The American constitution is designed with checks and balances to prevent dictators from seizing absolute power. President Bush however seemed quite successful in breaking down these safety nets for democracy.

But now the pendulum swayed back. Democracy is about freedom and peace. Barack Obama puts his money where his mouth is. Not only in interior matters, like the health care bill allowing access to health care for all Americans instead of for some.

Obama is also living up to his speech 'A new beginning' in Cairo on June 4 2009, where he reached out to the rest of the world, especially to the Muslim communities. The New York Times reports: ‘For the first time, the United States is explicitly committing not to use nuclear weapons against non-nuclear states that are in compliance with the Nuclear Non-Proliferation Treaty, even if they attacked the United States with biological or chemical weapons, or launched a crippling cyberattack.’

The signal the president of the United States sends to the world, is one of strong cooperation with NATO allies, not in the least Russia, to ban nuclear threat. Countries like Iran and North Korea, will be pressed to leave their nuclear defence programs in order not to be isolated from the international community. Obama is not being soft on this. He seems quite realistic, by giving the right example, cooperating and, at the same time, force others, like North Korea and Iran, to follow his footsteps, for their (and our) own benefit. He is the change he wants to see in the world. Quite a different America from the United States Naomi Wolf wrote about only three years ago.

New York Times breaking news, April 5 :

http://www.nytimes.com?emc=na

Jokes, rules or regulations? 1 april

2010-04-01T16:14:00.000-07:00

Control freaks & uptight civil servants love The Rules. They make it their life’s goal to maintain sterile regulations without looking at a person or a situation. They forgot that rules are made for people.

‘These are the rules, Madam. I can’t help it. We have to live by the rules, no matter what.’ Never question. Never doubt. Just follow.

Imagine the panic that arouses when the rest of the people openly decide to break with stupid rules.

A friend was summoned by the police to drive her car to the police station. ‘Take it easy, little missy’, the twenty years younger, first beard growing official said to her. ‘You parked your car against somebody else’s. Just admit.’ ‘No, I did not’, she claimed. ‘If I did that, I would have put a note behind the windscreen of the other car leaving my name and telephone number.’ ‘Can I have a look at your car?’ ‘Be my guest. Live your life and party,’ she replied. The adolescent policemen scrutiny searched her Volvo. He found no marks of scratching. He was confused, because… somebody put a note on the wretched neighbour car in the parking lot, claiming she hit it. The anonymous note writer could not be wrong. It was on paper!

‘Okay, I see no damage on your car, we will not subpoena. It shall be an insurance matter.’ ‘But I never hit another car.’ ‘Well, missy, women behind a steering wheel can cause accidents. We all know about that.’ ‘I did not hit another car!’

A few weeks later the insurance company called her: fraud… Somebody tried to put the blame for an old car injury on her. No apologies from the police however. While they let her come to the station, taking hours of her time and never believed her… April 1?

Full moon experiment

2010-03-28T14:59:00.000-07:00

Excited students gather in front of the theatre. Girls with curly red hair, short skirts and coloured panties, wearing boots and lacy underwear, breathe the grey smoke of banished cigarettes into half filled glasses cola and white wine, while talking unstoppable to their male classmates. Some stretch their legs on the stair towards the front door of the renovated 19^th century building.

Inside their mates are getting ready for the FIRST show. Virgins on stage. Nervous air leaves nostrils quivering. Palms of hands a little sweaty are rubbed with magnesium to prevent acrobats from falling down from the high ceiling, where ingenious constructions hang for the occasion. Throats are cleared for monologues. Dancers nourish their feet and some secretly kiss one of the toes for good luck. The director walks to and fro, reassuring the performers as well as himself.

Doors open. The eager classmates walk into the room trying to control their youthful movement. Some ‘real public’ enters as well. Lights drop as soon as everybody is seated. One spot shines on a white dress that slowly starts to move. It has no head. A boy jumps out of a trash container, serving white wine in a juice bottle to a lady in a wheelchair with an umbrella attached to it. Another boy tries to peace his mind by seducing a prostitute with a brace in a dark ally. One acrobat wraps herself in transparent plastic and climbs to the ridge in a sensual movement. She falls, the plastic catches her, entangles her as if she were a mummy of modern times. Two girls dance frantically, wrestling with each other and their homosexuality. The public sits down on the ground, surrounding them.

Then people lay their heads down on velvet red cushions. Fifty or more people on their back look in amazement at the black ceiling where a girl flies around a horizontal bar at dazzling speed. Hoola hoops circle synchronically around two bodies. Darts aim at bare toes, just missing. A dancer throws his partner to catch her lovingly before she falls. Muscles crackle. Sweat pours. Bodies bend. He lifts her on his head and carries her away. Far into the Tilburg night where the full moon awakes the night people and urges them to walk the streets with glowing eyes and restless hearts, until dawn breaks for a brand new day on which wedding bells ring, just around the corner where the theatre is located.

The bride’s smile extends her lipstick leaving red stains on her husband to be’s white collar. Best men get lost in the chaotic traffic driving the broken streets of the city, while the wedding rings lay forgotten in a friends car. Their mood untouched by chaos and delay, another odd crowd, existing of farmers, conmen, artists, mothers and businessmen, assembles in the city hall, the theatre of civilians, to witness the birth of yet another experiment: that of eternal love.